Διακήρυξη για την Παγκόσμια Ημέρα Ειρήνης και Δήλωση διαμαρτυρίας ενάντια στην απόφαση της UNFICYP

ΔΙΑΚΗΡΥΞΗ ΓΙΑ ΤΗΝ 1 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ

Η 1^η Σεπτεμβρίου,καθιερώθηκε από την ΠΣΟ,ως Παγκόσμια μέρα δράσης των Συνδικάτων για την ειρήνη στην μνήμη της επίθεσης της ναζιστικής Γερμανίας κατά της ανθρωπότητας το 1939 και των εκατομμυρίων θυμάτων του ναζισμού και του φασισμού. Αυτή η μέρα,αποτελεί κάλεσμα για τον καθένα μας να διαδραματίσει τον δικό του ρόλο για την επικράτηση της ειρήνης στην χώρα μας και παγκόσμια.

Σήμερα,66 χρόνια μετά το τέλος του πιο καταστρεπτικού πολέμου που έζησε η ανθρωπότητα,οι πόλεμοι και οι εχθροπραξίες συνεχίζονται σε όλες τις γωνιές της γης και ο κίνδυνος ο κόσμος να ζήσει την οδύνη νέων παγκόσμιων πολέμων μεγαλώνει.

Την ίδια στιγμή,στον κόσμο που ζούμε αυξάνεται η οικονομική ανισότητα,η εκμετάλλευση,η αθλιότητα και η φτώχεια για μεγάλες μερίδες του παγκόσμιου πληθυσμού. Τα ζητήματα της αύξησης της ανεργίας,της μαζικής μετανάστευσης ανθρώπων για αναζήτηση αξιοπρεπούς ζωής,του νέου κύματος έξαρσης του ρατσισμού,της αλλαγής των κλιματικών συνθηκών και της μεγάλη καταστροφής στο περιβάλλον,είναι προβλήματα που επηρεάζουν αρνητικά τις ισορροπίες στον κόσμο και θέτουν την ειρήνη σε κίνδυνο.

Εκφράζουμε την αλληλεγγύη και συμπαράσταση μας σ’ όλους τους λαούς που αγωνίζονται για ανθρώπινα και εργασιακά δικαιώματα,για την οικοδόμηση ενός καλύτερου κόσμου χωρίς ανισότητες και εκμετάλλευση. Ενώνουμε τη φωνή μας με τις φιλειρηνικές προοδευτικές δυνάμεις στον κόσμο που αγωνίζονται για παγκόσμια ειρήνη βασισμένη στον σεβασμό των αρχών του διεθνούς δικαίου,ενάντια στην ιμπεριαλιστική Νέα Τάξη Πραγμάτων,που όπως και σε προηγούμενες ιστορικές περιόδους,συνεχίζει να προκαλεί πολέμους και δυστυχία σε πολλούς λαούς και ειδικότερα στα κατώτερα στρώματα όλων των λαών.

Στο μέσο της πιο μεγάλης οικονομικής κρίσης από την δεκαετία του 1930,οι εργαζόμενοι σε όλο τον κόσμο βιώνουν με τον πιο σκληρό τρόπο τις συνέπειες μιας κρίσης η οποία αποδεικνύεται πολύ πιο βαθιά και πιο μακρόχρονη απ’ ότι υπολογιζόταν. Πρόκειται ξεκάθαρα για κρίση του καπιταλισμού και του νεοφιλελευθερισμού που οδηγεί στη διεύρυνση των ανισοτήτων και στην υπόσκαψη του κοινωνικού κράτους.

Είναι φανερό ότι το σύστημα επιδιώκει να μεταφέρει το βάρος των συνεπειών της κρίσης στις πλάτες των εργαζομένων. Συντασσόμαστε με τους εργαζόμενους όλου του κόσμου και δεν δεχόμαστε να πληρώσουν οι εργαζόμενοι την κρίση του καπιταλισμού.

Στη χώρα μας,οι συνέπειες της παγκόσμιας κρίσης επηρεάζουν τους εργαζόμενους και ενώ ο εθνικισμός,ο ρατσισμός και ο νεοφασισμός είναι σε άνοδο,ο πιο σοβαρός κίνδυνος που αντιμετωπίζουμε είναι συνέχιση της de facto διαίρεσης του τόπου μας.

Ο αγώνας για την ειρήνη και την επανένωση της χώρας μας,αποτελεί βασική και άμεση προτεραιότητα μας. Παραμένουμε σταθερά δεσμευμένοι στην προσπάθεια για λύση δικοινοτικής διζωνικής ομοσπονδίας με πολιτική ισότητα των δυο κοινοτήτων,όπως αυτή διαλαμβάνεται στις σχετικές αποφάσεις του ΟΗΕ και στα πλαίσια ενός κράτους με μια κυριαρχία,μια ιθαγένεια,μια διεθνή προσωπικότητα στην βάση των συμφωνιών της 23^ης Μαΐου και της 1^ης Ιουλίου 2008.

Στηρίζουμε την διαδικασία των συνομιλιών και καλούμε τους ηγέτες των δύο κοινοτήτων να συνεχίσουν να εργάζονται ακόμα πιο εντατικά με στόχο την επίτευξη λύσης που θα επανενώσει την Κύπρο και θα την καταστήσει ελεύθερη,ανεξάρτητη και πατρίδα όλων των Κυπρίων.

Ζητούμε οι διαπραγματεύσεις να συνεχιστούν εντατικά,μέσα σε πνεύμα εποικοδομητικό και με καλή πίστη,με μοναδικό στόχο την επίτευξη συμφωνημένης λύσης. Ζητούμε να διαφυλαχτεί η πρόοδος που έχει επιτευχθεί μέχρι σήμερα στο τραπέζι των συνομιλιών. Καλούμε όλα τα ενδιαφερόμενα μέρη στο διεθνές επίπεδο να εντείνουν τις προσπάθειες τους για εξεύρεση συμφωνημένης λύσης,σημειώνοντας ότι η παρέλευση του χρόνου δεν βοηθά το στόχο της λύσης,αλλά αντίθετα βοηθά στην εδραίωση της υφιστάμενης κατάστασης.

Η συνάντηση που έγινε στις 7 Ιουλίου των ηγετών των δύο κοινοτήτων με τον Γ.Γ του ΟΗΕ,μπορεί να δώσει ώθηση στην διαπραγματευτική διαδικασία. Η συμφωνία,με την προτροπή του Γ.Γ για εντατικοποίηση των διαπραγματεύσεων και το άνοιγμα κεφαλαίων που δεν συζητήθηκαν επαρκώς στις διαπραγματεύσεις,μπορεί να δημιουργήσουν σημαντική πρόοδο αν επικρατήσει καλή θέληση και επιδειχτεί πραγματική βούληση. Αυτή είναι η προσδοκία αλλά και η απαίτηση μας.

O κοινός αγώνας των εργαζομένων για επίλυση του Κυπριακού προβλήματος και επανένωση της Κύπρου θα συμβάλει σημαντικά στην παγκόσμια ειρήνη. Σε αυτά τα πλαίσια,επαναλαμβάνουμε την θέση μας για άμεση αποστρατικοποίηση ολόκληρης της Κύπρου μαζί με την λύση.

Με αυτή την ευκαιρία εκφράζουμε την οδύνη και την θλίψη μας για την ανείπωτη τραγωδία που έπληξε την χώρα μας την 11 Ιουλίου. Στεκόμαστε αλληλέγγυοι στις οικογένειες των 13 αδικοχαμένων συμπατριωτών μας και εκφράζουμε τα συλλυπητήρια μας.

Καλούμε όλους τους Κύπριους να ενωθούν μαζί μας την 1^η Σεπτεμβρίου,για να σημειώσουμε την απαρχή νέων,μαζικών κοινών αγώνων για επίτευξη της ειρήνης και της επανένωσης.

Καλούμε όσες οργανώσεις,Συνδικαλιστικές ή άλλα οργανωμένα σύνολα,συμφωνούν με το παρών κείμενο,να ενώσουν την φωνή τους μαζί μας για να δώσουμε βροντερό μήνυμα ότι η λύση και η επανένωση του τόπου μας,αποτελεί ύψιστη προτεραιότητα.

Με αφετηρία την 1^η Σεπτεμβρίου θα οργανώσουμε σειρά παρεμβάσεων με σημαντικό ορόσημο μια μεγάλη δικοινοτική εκδήλωση,το Φεστιβάλ ΕΙΡΗΝΗΣ και ΕΠΑΝΕΝΩΣΗΣ,που θα πραγματοποιηθεί τέλος Σεπτεμβρίου ή αρχές Οκτωβρίου. Λεπτομέρειες θα ανακοινωθούν τις προσεχείς ημέρες.

…………………………………………………………

1 Eylül Deklerasyonu için öneri

1 Eylül,Nazi Almanyası’nın 1939’da insanlığa karşı başlattığı saldırı ile nazizmin ve faşizmin milyonlarca kurbanının anısına,Dünya Sendikalar Federasyonu tarafından Sendikaların Dünya çapında Barış için Eylem Günü olarak ilan edilmiştir. Bu gün ülkemizde ve dünya çapında barışın hâkim olması için her birimizin kendi üzerine düşen görevi yerine getirmesi için bir çağrıyı teşkil etmektedir.

Bugün,insanlığın yaşadığı en yıkıcı savaşın sona ermesinden 66 yıl sonra,dünyanın dört bir yanında savaşlar ve saldırılar,insanlığın yeni dünya savaşlarının acısını yaşaması tehlikesi devam etmektedir.

Aynı zamanda,yaşadığımız dünyada nüfusun büyük kesimi için ekonomik eşitsizlikler,sömürü,sefalet ve yoksulluk artmaktadır. İşsizliğin,insanca yaşam isteğiyle toplu göçün,ırkçılığın yaygınlaşmasının,iklimsel değişikliklerin ve çevrede büyük yıkımın artması meseleleri dünyada dengeleri olumsuz yönde etkilemekte ve barışı tehlikeye sokmaktadır.

İnsan ve çalışma hakları için,eşitsizliklerin olmayacağı daha iyi bir dünya için mücadele eden bütün halklarla dayanışmamızı ifade ediyoruz. Daha önceki dönemlerde de olduğu gibi,pek çok halkın savaşlar yaşamasına,bütün halkların özellikle alt katmanlarının büyük acılar çekmesine yol açan emperyalist Yeni Dünya Düzeni’ne karşı,uluslararası hukukun ilkelerine saygı temelinde dünya barışı için mücadele eden dünyanın her yerindeki barış yanlısı ilerici güçlerle sesimizi birleştiriyoruz.

1930’lu yıllardan bugüne en büyük ekonomik krizin içerisinde,hesap edilenden çok daha uzun ve derin olduğu kanıtlanan bir krizin olumsuz sonuçlarını dünyanın her yerinde çalışanlar en sert bir biçimde yaşamaktadırlar. Bu çok net bir şekilde kapitalizmin krizidir;eşitsizlikleri arttıran ve sosyal devletin altını oyan neoliberalizmin krizidir.

Krizin olumsuz sonuçlarını sistemin emekçilerin sırtına yüklemeye çalıştığı açıkça görülmektedir. Kapitalizmin krizinin bedelini çalışanların ödemesini kabul etmiyoruz ve tüm dünyanın çalışanlarıyla aynı saflarda yer alıyoruz.

Küresel krizin sonuçları ülkemizde de çalışanları etkilemektedir. Milliyetçilik,ırkçılık ve neofaşizm yükseliş göstermektedir. Karşı karşıya olduğumuz en ciddi tehlike memleketimizin defakto bölünmesinin devam etmesidir.

Barış ve ülkemizin yeniden birleşmesi için mücadele bizim temel ve acil önceliğimizi teşkil etmektedir. 23 Temmuz ve 1Mayis antlaşmaları temelinde tek egemenlikli,tek vatandaşlıklı ve tek uluslararası kimlikli bir devlet çerçevesinde ve BM’nin ilgili kararlarında belirtildiği şekilde iki toplumun siyasi eşitliğiyle iki bölgeli iki toplumlu federasyon çözümü çabasına istikrarlı bir biçimde bağlı olmaya devam ediyoruz.

Görüşmeler sürecini destekliyoruz ve iki toplumun liderlerini Kıbrıs’ı yeniden birleştirecek,tüm Kıbrıslıların özgür,bağımsız vatanı kılacak çözüme ulaşma hedefiyle daha yoğun bir biçimde çalışmaya devam etmeye çağırıyoruz.

Müzakerelerin üzerinde anlaşmaya varılacak çözüme ulaşma yegâne hedefiyle,yapıcı bir ruh içerisinde ve iyi niyetle yoğun bir biçimde sürdürülmesini istiyoruz. Görüşme masasında bugüne kadar sağlanan ilerlemenin korunmasını talep ediyoruz. Zamanın geçmesinin çözüm hedefine değil,tam aksine mevcut durumun kalıcılaşmasına yardım ettiğini kaydederek,üzerinde anlaşmaya varılacak bir çözümün bulunması için uluslararası düzeyde ilgili bütün tarafları çabalarını yoğunlaştırmaya çağırıyoruz.

İki toplumun liderlerinin BM Genel Sekreteri ile 7 Temmuz’da gerçekleştirdikleri görüşme müzakere sürecine ivme kazandırabilir.

BM Genel Sekreteri’nin teşvikiyle,müzakerelerin yoğunlaştırılması ve müzakerelerde yeterince tartışılmamış başlıkların açılması yönünde anlaşma iyi niyet ve gerçek irade gösterilirse önemli ilerleme yaratabilir. Beklentimiz ve aynı zamanda talebimiz budur.

Kıbrıs sorununun çözümü ve Kıbrıs’ın yeniden birleşmesi için çalışanların ortak mücadelesi dünya barışına önemli katkıda bulunacaktır. Bu çerçevede,çözümle birlikte tüm Kıbrıs’ın derhal askersizleştirilmesi tezimizi tekrar ediyoruz.

Bu vesileyle,11 Temmuz’da ülkemizi derinden yaralayan büyük trajediden duyduğumuz acıyı ve üzüntüyü dile getiriyoruz. Canlarını yitiren 13 yurttaşımızın ailelerine dayanışmamızı ve taziyetlerimizi ifade ediyoruz.

Barış ve yeniden birleşme hedefiyle yeni,kitlesel ortak mücadelelere başlamak için tüm Kıbrıslıları 1 Eylül’de bizimle birlikte olmaya çağırıyoruz.

Çözüm ve ülkemizin yeniden birleşmesinin en önemli öncelik olduğu mesajını güçlü bir şekilde duyurabilmemiz için,bu metinle hemfikir olan tüm örgütleri,sendikal ve örgütlü yapıları seslerini bizimle birleştirmeye çağırıyoruz.

Eylül ayı içerisinde gerçekleştirilecek iki toplumlu büyük BARIŞ ve YENİDEN BİRLEŞME Festivali ile doruğuna ulaşacak bir dizi etkinliği 1 Eylül’den itibaren organize edeceğiz. Bu konuyla ilgili detayları önümüzdeki günlerde açıklayacağız.

……………………………………

PEO

AKEL

EDON

DEV-İŞ

KTOS

KTOEÖS

KTAMS

BES

ÇAĞ-SEN

BASIN-SEN

GÜÇ-SEN

DAÜSEN

DAÜ-BİR-SEN

TDP

BKP

YKP

TIPİŞ

BARIŞ DERNEĞİ

PİR SULTAN ABDAL DERNEĞİ

BARAKA KÜLTÜR MERKEZİ

Cyprus Chamber of Fine Arts (EKATE)

Proodeftiki Primary School Teachers movement

OLTEK

Proodeftiki Secondary School Teachers movement

Bicommunal Initiative of Relatives of Missing Persons and Victims of War “Together We Can!”

Kontea Heritage Foundation

Writers Union

Stop the War Coalition

Cyprus Publisher’s Association – KIB-Ya Y

Limassol Civil İnitiative ‘Solution-Reunification-Peace”

United Turkish Cypriot and Greek Cypriot Teachers Platform

İskele Citizens Initiative

Management Center

Republican Turkish Party –CTP

Socialist İnitiative

Symfiliosi / Uzlaşma / Reconciliation

Peace Association

New Cyprus Association

Left Wing

Association of Turkish Cypriot Artists and Authors

Federation of Cypriot Organizations in Greece – OKOE,Athens

Federation of Cypriot Organizations in Greece –Youth OKOE,Athens

Bicommunal Chorus

Cooperative Workers Trade Union –KOOP-SEN

Cyprus Turkish Association for Democracy – KTDD,London

Cypriot Science Education Health and Solidarity Association – KIBES,Instabul

KGP – Cyprus Youth Platform

UCP – United Cyprus Platform of the Overseas Cypriot Organizations

Bi-Communal Peace Initiative

Cyprus Reunification Movement

German-Cypriot Forum –DFZ,Berlin

Workers Democracy

Youth Against Nationalism

NGO Support Centre

Hands Across the Divide

IKME Sociopolitical Studies Institute

Peace Centre

Women Into Action

Union of Cypriot Refugees in Greece (EKPE),Athens

Association of Historical Dialogue and Research

……………………………………………………………………………

Δήλωση Ελληνοκυπριακών και Τουρκοκυπριακών Συνδικαλιστικών Οργανώσεων σχετικά με την άρνηση της UNFICYP να παραχωρήσει άδεια για πραγματοποίηση δικοινοτικής εκδήλωσης σε χώρο της νεκρής ζώνης

Εκφράζουμε την απογοήτευση και τη διαμαρτυρία μας για το γεγονός ότι οι στρατιωτικές αρχές της ειρηνευτικής δύναμης των Ηνωμένων Εθνών αρνήθηκαν να επιτρέψουν στις οργανώσεις μας να γιορτάσουν με δικοινοτική εκδήλωση στο χώρο της νεκρής ζώνης,την Παγκόσμια Μέρα Δράσης των Συνδικάτων για την Ειρήνη.

Θεωρούμε αυτή την απόφαση ανακόλουθη και ασύμβατη με το ρόλο και τον προορισμό της Ειρηνευτικής δύναμης αφού δημιουργεί εμπόδια στην πραγματοποίηση μιας ειρηνικής,δικοινοτικής δραστηριότητας,η οποία έχει ως μοναδικό σκοπό την επαναπροσέγγιση μεταξύ των εργαζομένων της πατρίδας μας και την στήριξη της ειρηνευτικής διαδικασίας που βρίσκεται σε εξέλιξη κάτω από την αιγίδα του Γενικού Γραμματέα των Ηνωμένων Εθνών.

Η επίκληση από πλευράς των αξιωματούχων της UNFICYP πρακτικών δυσκολιών και λόγων ασφάλειας δεν τεκμηριώνονται και για μας ακούεται απλά ως δικαιολογία.

Οι οργανώσεις μας επιφυλάσσονται να διεκδικήσουν με διάφορους τρόπους το δικαίωμα να πραγματοποιούν δικοινοτικές εκδηλώσεις ειρηνικού χαρακτήρα στην ζώνη που ελέγχουν οι δυνάμεις των Ηνωμένων Εθνών.

1 Σεπτεμβρίου 2011

ιστορίες που τα σχολεία της κύπρου

Αναδημοσίευση από το μπλόκ μαγισσοκαμώματα (http://mayissokamomata.blogspot.com/2011/08/blog-post_27.html).

Ναι, η οικογένεια τζιαι η κοινωνία έχουν καθοριστικό ρόλο όσον αφορά την εκπαίδευση των παιδιών/ νέων και τη διαμόρφωση των απόψεών τους. ΑΛΛΑ τούτο εν μπορεί να αποτελεί δικαιολογία για την επίσημη εκπαίδευση (Υπ. Παιδείας - σχολεία) να εν τα σκατά που ένει τζιαι μάλιστα υπό "αριστερή" κυβέρνηση. Εν γίνεται, ρε κουμπάρε η κόρη μου που εν α δημοτικού να έρκεται σπίτι τζιαι να μου ζητά να μάθουμε που το βιβλίο της μουσικής στου σχολείου τραγουδάκια που λαλούν «ο Μιχάλης φόρεσε αρβύλες και την τιμημένη τη στολή, κρέμασε το όπλο του στον ώμο και κατέβη στην αυλή. Ο Μιχάλης ντύθηκε φαντάρος κι έχει το κεφάλι του ψηλά, είναι της πατρίδας στρατιώτης και με βήμα περπατά.» ή «Εν, δυο, εν, δυο, τα στρατιωτάκια, δέστε τι περήφανα περνούν τα φανταράκια! Με καμάρι περπατούνε κι όλοι τους λεβέντικα τα πόδια τους κτυπούνε. Εν, δυο, εν, δυο, το χακί φορούνε και για την πατρίδα μας με τόλμη πολεμούνε! Με καμάρι περπατούνε κι όλοι τους λεβέντικα τα πόδια τους κτυπούνε. Εν, δυο, εν, δυο, είναι σαν λιοντάρια, στον πόλεμο θα πέσουνε σαν άξια παλικάρια! Με καμάρι περπατούνε κι όλοι τους λεβέντικα τα πόδια τους κτυπούνε.» τζιαι η οδηγία (γραμμένη μες στο βιβλίο του σχολείου τζιαι μάλιστα της μουσικής) να ένει «μερικά παιδιά μπορούν να περπατούν με βήμα, σαν τα στρατιωτάκια της εικόνας!». Τζιαι μετά πιάνω το βιβλίο της «χριστιανικής αγωγής» (έτσι λέγεται πια, όι «θρησκευτικά» – αν μη τι άλλο εν πιο ειλικρινής ο όρος, να μου πείτε) τζιαι στον πρόλογο λαλεί επί λέξει «Στη δύσκολη σημερινή εποχή η Ορθόδοξη χριστιανική και ελληνική παράδοση είναι η ασφαλιστική δικλείδα που θα μας βοηθήσει να ζήσουμε σωστά και να καλλιεργήσουμε όλες τις αρετές της φυλής και της θρησκείας μας»!!!

Μα το πιο σσιοκκαριστικό εν η μουσική για μένα! Ένα μάθημα που θα έπρεπε να καλλιεργεί μόνο όμορφα συναισθήματα τζιαι να προωθεί τη δημιουργικότητα τζιαι την κριτική σκέψη, αντ’ αυτού να καλλιεργεί το μίσος, τον εθνικισμό, την πατριαρχία τζιαι την έχθρα! Τζιαι να προωθεί τον πόλεμο! Τζιαι τον αλληλοσκοτωμό! «Στον πόλεμο θα πέσουνε σαν άξια παλικάρια!» Μέσα που τη μουσική, το υπουργείο παιδείας στοχεύει τι ακριβώς? Να παράγει πολεμοχαρή στρατιωτάκια! Μωρά 6 χρονών θέλουμε να τα κάμουμε στρατιωτάκια τζιαι εμπεδώνουμε τους το μίσος! Τζιαι ύστερα γυρεύκουμε το λάθος... Τζιαι έπρεπε να το μάθουν πόξω μίσσιη μου! Τζιαι ήρτεν η κόρη μου πέρσι που το σχολείο "να μάθουμε το τραγουδάκι" τζιαι είδα το τζιαι έφριξα! Εξεροκατάπια τζιαι είπα της ήρεμα (αν τζιαι που μέσα μου ούρλιαζα που αγανάκτηση τζιαι πόνο) ότι εγώ εν συμφωνώ με το «τραγουδάκι» τζιαι αρνούμαι να κάτσω να το μάθουμε τζιαι εξήγησά της για τον εθνικισμό τζιαι το μίσος που προάγει, αλλά τζιαι για τις έμφυλες ταυτότητες που αναπαράγει («παλικαριά»/»λεβέντικα»). Ένιωθε άσσιημα όμως που ήταν να πάει στο σχολείο τζιαι να μεν το ξέρει. Ε, είπα της να μεν ανησυχεί τζιαι εννα εξηγήσω της δασκάλας εγώ. Τζιαι να πηαίνω στο σχολείο τζιαι να καρτερώ να μιλήσω με τη δασκάλα, η οποία πρώτα εχασκιάστηκεν όταν της είπα ότι εγώ εν θέλω η κόρη μου να εκτίθεται στο μίσος, τον εθνικισμό τζιαι την πατριαρχική σκέψη τζιαι τελικά είπεν μου κάτι του στυλ «ο καθένας έσσιει τις απόψεις του»!!! Ναι, ο καθένας τζιαι η κάθεμιά έσσιει τις απόψεις της/του, ΟΚ. Γιατί όμως να εν παράλογο να μεν θέλω ως μάνα το παιδί μου να εκτίθεται στο μίσος του κάθε παρανοϊκού/ της κάθε παρανοϊκής που έτυχε να ένει υπάλληλος του Υπ. Παιδείας? Γιατί να μεν έχω το δικαίωμα να αποτρέψω το έγκλημα που γίνεται εις βάρος του παιδιού μου? Την εισβολή στο σπίτι μου? Γιατί, ναι, εμένα τούτη η κατάσταση κάμνει με να νοιώθω ότι κάποιος εισβάλλει στο σπίτι μου τζιαι προσπαθεί να μου καταστρέψει ό,τι επάσκησα κάτι χρόνια να δημιουργήσω. Γιατί εν γίνεται να μεγαλώνω την κόρη μου που μωρό να αποδέχεται τζιαι να αγκαλιάζει τη διαφορετικότητα του κάθε πλάσματος, να αγαπά τζιαι να νοιάζεται ούλλα τα πλάσματα πας στη γη, να επιζητά την ειρήνη, την αλληλεγγύη, την ισότητα τζιαι την αυτονομία τζιαι ξαφνικά να επεμβαίνει ο κάθε δάσκαλος τζιαι το κάθε υπουργείο παιδείας (ναι, καλά…) τζιαι να δηλητηριάζουν το νου της!!! Τζιαι μετά να μου λαλεί η δασκάλα «θα ήταν καλό όμως να μην υπονομεύεται ο ρόλος της δασκάλας στο σπίτι». Τζιαι απαντώ της «καλά, τζιαι εσείς καλό γιατί υπονομεύετε τους γονιούς? Τζιαι εγώ εν θέλω να σε υπονομεύσω, αλλά άμα εσείς μας υπονομεύετε ως γονιούς, εγώ τι να κάμω? Να κάτσω να το δέχομαι? Ε, όι, εννα αντιδράσω, φυσικά!» Τζιαι μετά να μου το παίρνει «Μα για το καλό του παιδιού δεν θα έπρεπε να αντιδράτε» Μα τι λαλούν???? Για «το καλό του παιδιού μου» να τους αφήνω ανενόχλητους να τη δηλητηριάζουν? Τζιαι να σιωπώ? «Για να μεν υπονομεύσω τη δασκάλα», μίσσιη μου?

Τζιαι ύστερα να τσακκώνουμαι με τις μανάδες…. Διότι μετά επροχώρησα τη συζήτηση σε ένα φυλλάδιο που εδώθηκε για την οικογένεια τζιαι ήταν εικονούες με οικογενειακές δραστηριότητες να σημειώσουν τι κάμνουν τα μωρά με τις οικογένειές τους. Σε ούλλες, μα ούλλες τις εικονούες, ήταν: η μάμα, ο παπάς, η κόρη τζιαι ο γιος. Εκτός που την εικόνα που κάθεται η οικογένεια στο τραπέζι τζιαι στα υπόλοιπα άτομα προστίθενται η γιαγιά τζιαι ο παππούς… Τζιαι μια που τες εικονούες να ένει «η οικογένεια πάει εκκλησία». Τζιαι η κόρη μου εν το έκαμε. Όταν την ερώτησα είπε μου "μα εν θωρείς, σε ούλλες τις εικονούες εν η μάμα, ο παπάς τζιαι τα μωρά, εμείς εν κάμνουμε τίποτε που τούντα πράματα τζιαι με τον παπά μου. Ούτε έχω αδελφάκι. Ούτε τρώμε με τη γιαγιά τζιαι τον παππού. Ούτε πάμε εκκλησία. Θέλεις να γράψω ψέμματα?" Τζιαι είπα τους ότι εν απαράδεχτο το 2010 να διδάσκονται τα μωρά για την οικογένεια βάσει του μοντέλου της πυρηνικής οικογένειας.... η δασκάλα εμάσαν τα (τάχα εν ιξέρει ίνταλως εβρέθηκε το φυλλάδιο - εφέραν το οι εξωγήινοι έλλειψε να μας πει) τζιαι μια μάμα (που εν τζιαι δασκάλα) εσηκώστηκε πάνω τζιαι ετσιρίλλα "μα τι εν τούτα πράματα? τζιαι πολλά καλά έκαμε η δασκάλα τζιαι έδωκε τούντο φυλλάδιο, διότι υπάρχουν άλλα ήδη οικογένειας, ναι, αλλά εν ΛΑΘΟΣ! Το ΣΩΣΤΟ είδος ΤΟΥΤΟ ένει τζιαι ΤΟΥΤΟ πρέπει να μάθουν τα μωρά για να μεν παρασύρονται τζιαι να κάμουν ΣΩΣΤΕΣ οικογένειες"…. Τζιαι εγώ εσκέφτουμουν να τους πω τζείντην ώρα ότι εκτός που τες μονογονεϊκές οικογένειες, υπάρχουν τζιαι οι οικογένειες με 2 μαμάδες/ μπαμπάδες, παιδιά που μεγαλώνουν με άλλος συγγενείς εκτός από τους γονείς τους κ.ά., αλλά που να ακούσουν? Πως ν’ ακούσουν τούτοι οι άνθρωποι τέθκοιες αλήθκειες? Τζιαι πώς να τις δεχτούν που εκτίσαν μια ζωή πάνω σε στερεότυπα τζιαι ρόλους στενά προδιαγραμμένους? Αφού αν δεχτούν κάτι άλλο, πέρα που το στερεότυπο που κρατούν σφιχτά σφιχτά να μεν τους το πιάσουν, εννά καταρρεύσει η ύπαρξή τους η ίδια! Μα τζιαι τα μωρά τι φταιν να τα κτίζουν μες στα στερεότυπά τους?

Ύστερα, μια άλλη μάνα/δασκάλα εδάκρυσε που τη συγκίνησή της, διότι ο 8χρονος γιος της είπεν της ότι μια μέρα εννα κατεβάσει την τούρτζικη σημαία που τον πενταδάχτυλο... Τζιαι ύστερα κλαιν τα "παλλικάρκα" τους... Ε, μα με έτσι νου, εν μόνες τους που σκοτώνουν τα παιδιά τους τζιαι ύστερα αναζητούν τον φταίχτη… Στον καθρέφτη να παν να δουν την οσσιά τους, γιατί εν κάμνουν τον κόπο άραγες?

Αντιπροσωπεία 10 τ/κ συνδικάτων στις Βρυξέλλες

Η ανεξάρτητη από τα κόμματα αριστερή συνιστώσα της τ/κ Συνδικαλιστικής Πλατφόρμας μετέφερε την κραυγή των τ/κ στις Βρυξέλλες, όπου εκπρόσωποι 10 συνδικάτων, πραγματοποίησαν συμβολική διαμαρτυρία με συνθήματα

“Turkey respect the will of the Turkish Cypriots”

“EU act now against the turksih cypriot extinction”

“Solution now. Independent, united, federal Cyprus”

τα 10 συνδικάτα είναι τα εξής ΚΤΟΣ (δασκάλων), ΚΤΟΕΟΣ (καθηγητών) ΚΤΑΜΣ (δημοσίων υπαλλήλων) ΜΠΕΣ (δημοτικών υπαλλήλων) Μπασιν Σεν (τυπογράφων) Ντάου μπιρ Σεν (υπαλλήλων πανεπιστημίου Μέσης Ανατολής) Κοοπ σεν (συνεργατικών υπαλλήλων) Τιπ ις (γιατρών) Τζια σεν (εργατών στα δημόσια έργα) και Γκουτς σεν (τελωνειακών υπαλλήλων)

...........................................

The Truth of Cyprus and the Current Developments

The ‘Platform’ formed by 28 trade unions with aims of eliminating the deadlock on the Cyprus problem; establishing the United Federal Cyprus within the framework of UN parameters; realising self-governance by the Turkish Cypriots and ensuring respect for democracy, human rights and for labour in the land, has been continuing its struggle for many years.

All Cypriots suffer as a result of the unresolved Cyprus problem. Because of the failure of the Turkish Cypriot leadership, the Turkish Cypriot community have been regarded as the side which was “against” the solution. Between 2002-2004, the Turkish Cypriot community has been giving a continuous struggle and gathered several trade unions, organizations, institutions and political parties together. With their determination, they impeded the leadership of that period, put the solution plan of the UN Secretary General Kofi Annan to hold a referandum and provided our community to vote %65 YES for the referandum. In particular, we, Turkish Cypriots feel trapped between the Greek Cypriot administration who is unwilling to share the Republic of Cyprus with us and Turkey that strives to colonise north of the island. Even though Cyprus as a whole became a member of the European Union since 2003 and Turkish Cypriots attained EU citizenship, the suspension of Acquis communautaire in the north has left us in the lurch. Our continued exclusion from the EU Customs Union is preventing the growth of our economy and is forcing the youth in north to vacate the island, while it is increasing our dependence on Turkey and bringing us face to face with communal annihilation.

Since Greek Cypriot administration does not want to share the Republic of Cyprus with us, we are unable even to use our basic citizenship rights of electing and being elected that exist in the Constitution of the Republic of Cyprus. On the other hand, Turkey is working to colonise the north of the island. And currently, with the agreements of the UBP Government in the north of Cyprus with Turkey, the purchase power of the workers is tried to be eliminated, the wages and salaries are decreased and our trade union and collective bargaining rights are tried to be eliminated and discarded. The events following the intervention of Turkey as a guarantor power to protect the territorial integrity of the Republic of Cyprus and to re-establish the constitutional order after the coup organised in Cyprus by the Greek Junta in 1974, are unacceptable. Not only has Turkey failed to respect the international agreements, she has also brought the Turkish Cypriots to the verge of extinction as a result of its policies and practices since the 1974 intervention. Names of many Turkish Cypriot individuals, as well as names of towns, villages and roads in the north have been changed. Our education system has been restructured and harmonised with the education system in Turkey. Such examples lay bare the assimilationist policies of Turkey. Villages in the Karpas Peninsula have been given the names of some Turkish cigarette brands while Turkish Cypriots have been forcibly required to get surnames.

Acting with the zeal and mentality of conquerors, vast populations have been brought over from Turkey to North Cyprus and have been given citizenships, thereby usurping the political will of the Turkish Cypriots. Turkish Cypriots have effectively become a minority in their own country because of the population brought over from Turkey. While the current population in the north of the island is not known with any certainty, and the official figures released are highly distorted, we estimate that there are around 130 thousand Turkish Cypriots and the total population is over 800 thousand. According to the Union of Bakers, 810 thousand loaves of bread are produced daily; there are 400 thousand registered vehicles and 450 thousand mobile phone subscribers. The Separatist puppet regimes established by Turkey in the north of the island, continue to prevent the holding of a genuine census under the supervision of international observers. Such a large increase in our population has created a serious burden on our budgets for education, health and social areas. It is also causing an increase in the unofficial/unregistered economy and has created a large body of non-unionised workforce. Moreover, crime rates in the north have risen to levels never seen before in the history of Cyprus.

On the other hand, AKP government in Turkey has intensified its efforts to spread Sunni Islam on our island. In stark contrast to the 162 schools that exit in the north, there are 186 mosques and more are being built. There is pressure from Turkey to build even more mosques and to include Quran course in our education system. To this end, clerics and financial resources are continually sent from Turkey to the north. These developments that are contrary to Turkish Cypriot culture, identity and tradition, are targeted at the assimilation and integration policies by Turkey. In the 21st Century, in a territory of the EU, colonisation and assimilation is being carried out right before the eyes of the modern world. After 1974, Turkish Cypriots who had to leave their properties in the south and Greek Cypriots who had to leave their properties in the north, have, in practice, lost their right to use their own properties. As a result of faulty policies, Greek Cypriots properties in the north of the island had been distributed to Turkish Cypriots and to the population brought over from Turkey, thus creating a terrible system of looting. These policies which are contrary to international law have left us in serious difficulties.

We also have serious environmental problems. Unsupervised rubbish landfills are releasing poisonous substances to their surroundings. On the other hand radioactive and carcinogenic materials that are not accepted into any other ports in the Mediterranean basin are regularly dumped in to the free port of Famagusta. Studies indicate that cancer incidences in the Famagusta district are very high.

Under the pretext of creating economic resources, casinos that were closed in Turkey were moved to the north of our island. Today all manners organised crime activities such as money laundering, drugs trafficking and women trade are carried out freely in the north. Nothing is being done about these activities that are being carried out on EU territory, right before the eyes of the EU!

The separatist political structures set up in the north of the island bear close resemblance to the Vichy government established in France during the Second World War. Through the activities of collaborationist governments, the Turkish Cypriot community have been kept repressed and suppressed. Our youth continue to leave the island because of political and economic reasons. Institutions belonging to the Turkish Cypriots are being handed over to companies from Turkey that are close to the Turkish government. Prime minister of Turkey openly declares that they have “strategic” interests in our Island. In spite of all these impositions we continue our struggle with determination. That we have the support of the Turkish Cypriot community is attested by the 80 thousand people that participated in our Meetings. Our community adopted and proclaimed the 13 principles listed below in these mass meetings of January 28 and March 2 in 2011. In this context we await your contributions for returning law and order to the EU land of Cyprus since 2003 and resolution of the Cyprus problem.

PRINCIPLES OF THE TRADE UNIONS’ PLATFORM

1. The Trade Unions’ Platform is an association of labour organizations for the purpose of protecting and developing the democratic, economic, and social and employee rights of its members. At the same time the Platform aims to overcome all political problems that stand in the way of “self-governance of the community” as well. However, the Platform has no intention to become the government.

2. There is no place for any organizations that are in support of policies and acts that are aiming the extinction of our community, such as those organisations supporting the “Immigration Act”.

3. The Platform supports the urgent solution of the Cyprus problem on the basis of United Nations resolutions, as well as the Turkish Cypriots taking their place in the international arena.

4. The will and the self-governance of the Turkish Cypriots to manage their own affairs must be respected.

5. The relations between Turkey and the Turkish Cypriots, must be based on mutual respect, and must be at the level of political equals. The present state of affairs based on logic of subservience to a master must be ended.

6. The Turkish Cypriots poses the knowledge, the skills and the potential in order to manage their own institutions. Based on this fact the governance of the Central Bank, the Civil Defence Organization and the Security Forces must be handed over to the Turkish Cypriots, while the police and the fire brigade must be brought under civilian rule.

7. For the sake of remaining in government, the ruling National Unity Party has bowed to all the impositions made by the AKP government in Turkey, and surrendered the political will of the Turkish Cypriot people to AKP by succumbing to immorally transfer parliamentarians from another party to its ranks. With its collaborationist policies and hostile attitude toward the Turkish Cypriots, the actions of the ruling UBP is pushing the Turkish Cypriots to extinction. It is because of these reasons that the UBP government does not represent the political will of the community.

8. In its struggle to win back the political will of the Turkish Cypriot people that has been surrendered to the governments of Turkey, the Trade Unions’ Platform expects and calls upon all the opposition parties in the parliament to take every action including civil disobedience with regards to the measures taken by the government and to walk-out from the parliament should the government block all other avenues..

9. The officials of the Republic of Turkey must stop their interfering in our internal affairs, and must put an end to the “shadow cabinet” disguised as advisors. The interventions of the T.R. “Aid Committee” in the political decisions of the government must cease. Financial assistance must be provided on project basis, and must be administered by the Turkish Cypriot authorities. All tenders must be opened and bid in Cyprus.

10. The economic packet imposed purely for political reasons on the Turkish Cypriots within the framework of the protocols signed with the T.R., which does not fit the social and cultural structures, must be stopped immediately and any arrangements made must be revoked.

11. The practice of selling communal wealth and establishments cheaply under the guise of privatization must cease immediately. The authority on these institutions rests with the Turkish Cypriots.

12. The practice of distributing citizenships which has ruined the social, economic and cultural fabric in our country and has wiped out the political will of the Turkish Cypriots, must be stopped immediately. Further, a new census must be carried out under the supervision of international observers and illegal immigrants must be repatriated. Entry in to the country with identity card must be stopped and all future entries must be carefully controlled.

13. The inhumane working conditions of the workers in the private sector must be improved and the ILO regulations must be implemented and enforced both in the public as well as in the private sectors.

Cyprus Turkish Civil Servants Trade Union (KTAMS), Cyprus Turkish Teachers Trade Union (KTOS), Cyprus Turkish Secondary Schools Teachers Trade Union (KTOEOS), Municipality Workers Trade Union (BES), Custom Services Trade Union (GUC-SEN), Cyprus Turkish Medical Doctors Trade Union (TIP-IS), State Employees Trade Union (CAGSEN), Press Workers Trade Union (BASINSEN), Eastern Mediterranean University Union and Solidarity Trade Union (DAU-BIR-SEN), Cooperative Workers Trade Union (KOOP-SEN)

Συνέντευξη Σενέρ Ελτζίλ, Αποτίμηση των συλλαλητηρίων

Πηγή: Μπλοκ Συντυχάννουμε (http://syntyxanoume.blogspot.com/2011/03/blog-post.html)





Συνέντευξη Σενέρ Ελτζίλ: Η αποτίμηση των τ/κ συλλαλητηρίων
Με την πιο πάνω συνέντευξη ( την τρίτη κατά σειράν που αναρτούμε στο μπλογκ), ο Σενέρ Ελτζίλ καλείται από τους συντελεστές της εκπομπής «ΒΙΖ – Εμείς» να αποτιμήσει τα δύο μεγαλειώδη τ/κ συλλαλητήρια κοινοτικής ύπαρξης της 28ης Γενάρη και 2ας Μάρτη 2011

Αξιολόγηση του πρόσφατου συλλαλητηρίου

Με τη σεμνότητα, αλλά και τον δυναμισμό που τον διακρίνει, αξιολογεί αρχικά το 2ο συλλαλητήριο προβαίνοντας στις πιο κάτω εκτιμήσεις:
Κατά τη διάρκεια του επικρατούσε περισσότερος ενθουσιασμός, μετείχε περισσότερος κόσμος και ήταν πιο ποιοτικό σε σχέση με το πρώτο. Τα συνθήματα τα πανό και οι ομιλίες ήταν πιο εντυπωσιακά.

Η αντίδραση της Τουρκίας

Όσον αφορά την αντίδραση της τουρκικής κυβέρνησης θεωρεί ότι ενώ από τη μια δεν εκδηλώθηκε, όπως την πρώτη φορά, με αρνητισμό και βίαιη φραστική καταδίκη, από την άλλη πίσω από την ήπια στάση που κράτησε στο διάστημα που μεσολάβησε, άφησε σκόπιμα να επικρατήσει η υποβολιμαία αντίληψη ότι δήθεν οι διοργανωτές του συλλαλητηρίου δεν έχουν προκαταλήψεις κατά της Τουρκίας και ότι εγκρίνουν την πολιτική της τουρκικής κυβέρνησης.
Μια πρώτη έμπρακτη εκδήλωση των προθέσεων της τουρκικής ηγεσίας, έγινε στην πόλη Αναμούρ της Ν. Ανατολίας με την ευκαιρία τελετής κατάθεσης θεμέλιου λίθου για την κατασκευή υδατοφράκτη από τον οποίο προγραμματίζεται να υδροδοτηθεί ο βορράς. Εκεί ο Ταγίπ Ερτογάν προέβη σε επαινετικά, μέχρι υμνητικά, σχόλια για τους τ/κ, αφήνοντας έτσι να διαφανεί μια εντελώς διαφορετική αντιμετώπιση του δεύτερου συλλαλητηρίου. Επιδίωξε να επιδείξει μια πιο προσεγμένη και ώριμη στάση, σε μια προσπάθεια να ιδωθούν οι αντιδράσεις της τ/κ κοινότητας κάτω από ένα θετικό πρίσμα.
Την ίδια όμως στιγμή στο περιθώριο της εκδήλωσης, κατά την οποία προσεκλήθη σύμπασα η τ/κ ηγεσία, έγιναν διαβουλεύσεις για τον τρόπο κατασταλτικής αντιμετώπισης των τ/κ εξεγέρσεων με τη λήψη νέων, πιο αποτελεσματικών, μέτρων.

Η διοργάνωση του συλλαλητηρίου

Η προετοιμασία του συλλαλητηρίου δεν προκάλεσε κανένα ιδιαίτερο πρόβλημα στους συνδικαλιστικούς φορείς που το διοργάνωσαν Έγινε, όπως και το προηγούμενο, στα δημοκρατικά πλαίσια που συνηθίζεται να λειτουργούν. Για το λόγο αυτό θα ήταν μεγάλο λάθος να αγνοηθεί η λαϊκή θέληση που εκφράστηκε σ’ αυτό, η οποία σε παρόμοια περίπτωση θα ήταν πιθανό να εξελιχθεί σε λαϊκή οργή, όπως τη βλέπουμε να εκδηλώνεται στις γειτονικές χώρες της βόρειας Αφρικής. Μια κατάσταση δηλαδή που η ηγεσία της συνδικαλιστικής πλατφόρμας δεν θα μπορούσε να εγγυηθεί ότι θα της ήταν δυνατό να συγκρατήσει.

Οι απώτερες επιδιώξεις της Τουρκίας

Η Τουρκία προσπαθεί να επιβάλει μια ρητορική που στοχεύει στην παραπλάνηση και διαίρεση των τ/κ με απώτερο σκοπό την αφομοίωση τους, όπως και την ενσωμάτωση των κατεχομένων εδαφών. Για την υλοποίηση μιας τέτοιας πολιτικής είναι πολύ πιθανόν το προσεχές διάστημα να υπάρξουν κάποια ευνοϊκά μέτρα, όπως η υδροδότηση, η χαλάρωση στην επιβολή του οικονομικού πακέτου κλπ, με σκοπό την παραπλάνηση των λαϊκών στρωμάτων της κοινότητας. Παράλληλα ακολουθώντας πιστά το δόγμα των Άγγλων αποικιοκρατών «διαίρει και βασίλευε», αναπτύσσει τη ρητορική της διάσπασης με το να αφήνει να διαδίδεται ότι τάχα το πρόβλημα των τ/κ είναι καθαρά οικονομικής φύσης και αφορά μονάχα ένα μικρό μέρος του πληθυσμού.

Τα αιτήματα των Τουρκοκυπρίων

Τα αιτήματα των τ/κ, όπως αυτά διατυπώνονται μέσω της πλατφόρμας, κωδικοποιήθηκαν σε μια διακήρυξη αποτελούμενη από13 σημεία.
Πρώτο αίτημα είναι αυτό της αυτοδιοίκησης. Ένα ξεκάθαρο αίτημα, όπως καταγράφηκε με πολλούς τρόπους στα πανό των κινητοποιήσεων, με στόχο την απαλλαγή από την τουρκική κηδεμονία και την ανάληψη μιας καθ’ ολοκληρίαν αυτόνομης διακυβέρνησης.
Το δεύτερο αίτημα αφορά τη λύση του κυπριακού στα πλαίσια των αποφάσεων των Ηνωμένων Εθνών με τη μορφή Διζωνικής Δικοινοτικής Ομοσπονδίας.
Τρίτο αίτημα, αντίποδας των σχεδίων αφομοίωσης, αναφέρεται η επείγουσα ανάγκη για απογραφή του πληθυσμού στην παρουσία διεθνών παρατηρητών.
Η διακήρυξη συμπληρώνεται με μια σειρά πρακτικών μέτρων στους τομείς της παιδείας, υγείας κλπ.
Το βασικότερο ωστόσο μήνυμα των συλλαλητηρίων είναι αυτό της αυτοδιοίκησης. Δεν έπαψε όμως να παραμένει στον ίδιο βαθμό προτεραιότητας η επιδίωξη για λύση το συντομότερο δυνατό. [1]

Κλιμάκωση των κινητοποιήσεων

Με χρονικό ορίζοντα τις 25 Μάρτη, ο αγώνας των τ/κ θα συνεχιστεί με διάφορες μορφές κινητοποιήσεων. Η πρώτη μορφή, πέραν των συλλαλητηρίων, είναι οι απεργίες. Συνεχίζονται ήδη οι απεργιακές κινητοποιήσεις στα δικαστήρια και τα ληξιαρχεία, ενώ επίκειται απόφαση για το αν οι απεργίες θα επεκταθούν και στην αρχή ηλεκτρισμού, νοουμένου ότι η κυβέρνηση αγνοώντας παντελώς τα μηνύματα των συλλαλητηρίων συνεχίζει την πολιτική των ιδιωτικοποιήσεων και την εν γένει επιβολή του πακέτου οικονομικών μέτρων. Με τη λήξη της προθεσμίας (25/3/2011), αν η κυβέρνηση δεν πάρει πίσω τα μέτρα ή δεν δηλώσει την παραίτηση της οι κινητοποιήσεις θα κλιμακωθούν με νέα πιο μαζικά συλλαλητήρια μπροστά στο κτίριο της Βουλής. [2]. Στις περαιτέρω ενέργειες των συνδικάτων εντάσσεται η προσεχής μεταφορά των εκδηλώσεων εκτός Κύπρου με αρχικό προορισμό τα θεσμικά όργανα της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Όπως τονίζει εμφαντικά ο συνδικαλιστής ηγέτης, η Ε.Ε. θα πρέπει να αναλάβει τις ευθύνες της απέναντι των τ/κ μιας και ο βορράς αποτελεί έδαφος που εντάχθηκε μεν στην Ε.Ε. το 2004, δεν τέθηκε όμως ακόμη σε ισχύ το ευρωπαϊκό κεκτημένο. Οι τ/κ νοιώθουν Ευρωπαίοι πολίτες (έστω κι αν τυπικά τους το αμφισβητούν) και ζητούν την προστασία των ευρωπαϊκών θεσμών απέναντι στα παιγνίδια «απορρόφησης» που εφαρμόζει παρά τη θέληση τους εδώ και καιρό η Τουρκία.

Η αξιοποίηση των κινητοποιήσεων συμπαράστασης

Με αφορμή την ερώτηση για μια πιο αποτελεσματική αξιοποίηση της συμπαράστασης των τ/κ στο εξωτερικό (Κων/πολη, Λονδίνο κλπ) με ανάλογες εκδηλώσεις, ο Σ. Ελτζίλ θα αδράξει την ευκαιρία για να διατυπώσει τη θέση του σχετικά με την ανάγκη συμπαράστασης από τη μεριά των ελληνοκυπρίων.
Αν θέλουμε (και οι δυο κοινότητες) λύση, τότε δεν πρέπει να βγαίνουν στους δρόμους μόνο οι τουρκοκύπριοι. Είναι πολύ σημαντικό για τον αγώνα που διεξάγεται από τους τ/κ να ακουστεί την ίδια στιγμή και η φωνή των ε/κ για λύση Ομοσπονδίας και Επανένωσης του νησιού. Είναι μεγάλο λάθος να θεωρείται η όλο και μεγαλύτερη εξάρτηση των τ/κ από την Τουρκία ως κάτι το θετικό για τα συμφέροντα των ελληνοκυπρίων. Αντίθετα η εξάρτηση αυτή, αρχής γενομένης από το 1963, δημιούργησε τον απαράδεκτο διαχωρισμό που βιώνουμε σήμερα. Αν οι ε/κ αποδεχτούν τους τ/κ ως ισότιμους πολίτες σε μια Ομόσπονδη Πολιτεία αυτό θα αποβεί προς όφελος και των δύο.

Πώς η ε/κ συμπόρευση θα ήταν πιο γόνιμη και αποτελεσματική

Αν και ιστορικά δεν έχει υπάρξει μια πραγματική συμπόρευση των δύο κοινοτήτων στο πολιτικό πλαίσιο, κανείς δεν μπορεί να αρνηθεί το γεγονός ότι μια αποδεκτή λύση για να επιτευχθεί απαιτεί αμοιβαία θέληση και αγωνιστική συμπόρευση. Ο σημερινός «μοναχικός» αγώνας των τ/κ δεν είναι, όπως η Τουρκία και άλλοι επιμένουν, οικονομικού και μόνον χαρακτήρα. Είναι αντίθετα καθαρά πολιτικός με κύριο άξονα τη λύση. Μόνο η κοινά αποδεκτή πολιτική λύση του κυπριακού θα δώσει τη λύση και στα οικονομικά προβλήματα. Συνεπώς ο αγώνας θα πρέπει να διεξαχθεί και στις δύο πλευρές της πράσινης γραμμής. Μια ταυτόχρονη ανάλογη αντίδραση από τους μαζικούς φορείς στην ε/κ πλευρά θα έδινε στον αγώνα που διεξάγεται αυτή τη στιγμή στους δρόμους και τις πλατείες του βορρά μια άλλη διάσταση. Θα βοηθούσε αποφασιστικά στην υπόθεση της λύσης αφού θα έστελνε το μήνυμα, ιδιαίτερα στο εξωτερικό, πως το αίτημα για επανένωση, σ' ένα αποστρατικοποιημένο νησί, προέρχεται από το σύνολο των κατοίκων του.

Το αίτημα της πλατφόρμας προς τους Ελληνοκύπριους

Τόσο η Τουρκία, όσο και τα κόμματα και άλλοι πολιτικοί φορείς των ε/κ που υποστηρίζουν το σημερινό status quo, συκοφάντησαν (ή έστω περιφρόνησαν) με κάθε τρόπο τα τ/κ συλλαλητήρια. Ο ίδιος ο Ταγιπ Ερτογάν μίλησε για χρηματισμό των συντελεστών τους εκ μέρους των ε/κ, όπως και για συμμετοχή ελληνοκυπρίων σ' αυτά, πράγμα που κατά την άποψη του εξηγεί το γιατί υπήρξαν τόσο πολυπληθή. Παρόμοια δυστυχώς επιχειρήματα χρησιμοποιήθηκαν και από ε/κ πλευράς (ακόμη και από αυτούς που υποστηρίζουν τη λύση) για να δικαιολογήσουν την αδράνεια και τη θλιβερή αδιαφορία που επέδειξαν. [3]
Πολύ σωστά λοιπόν, ο Σενέρ Ελτζίλ, στο τέλος της συνέντευξης του επισημαίνει και εξηγεί αυτή την «παρεξηγημένη» λεπτομέρεια. Ότι δηλαδή η ελληνοκυπριακή συμπαράσταση δεν αφορούσε συμμετοχή ελληνοκυπρίων στα τ/κ συλλαλητήρια, αλλά μια ανάλογη και ταυτόχρονη κινητοποίηση στις πλατείες της Κυπριακής Δημοκρατίας.

Αιτίες της παθογένειας

Η συνέντευξη ολοκληρώνεται με την απόπειρα να εξηγηθεί η αδυναμία των ελληνοκυπριακών συνδικάτων, ώστε να παίζουν ένα ανάλογο ρόλο στις ε/κ πολιτικές κινητοποιήσεις. Ο τ/κ συνδικαλιστής επισημαίνει την ολοκληρωτική εξάρτηση των συνδικάτων αυτών από τα κόμματα. [4]. Τονίζει μάλιστα τον αρνητικό ρόλο που παίζουν πολλές φορές για τα προσωπικά τους και μόνο συμφέροντα οι πολιτικοί (υποψήφιοι βουλευτές), ιδιαίτερα τις προεκλογικές περιόδους, όπως αυτή που εξελίσσεται το χρονικό αυτό διάστημα στην Κ.Δ.

Το μήνυμα της συνέντευξης

Το μήνυμα της συνέντευξης αποτυπώνεται πολύ εύστοχα στο γνωμικό που Σενέρ Ελτζίλ χρησιμοποιεί κάποια στιγμή στο τέλος για να δείξει την αναγκαιότητα μιας πραγματικής προσέγγισης και συνεργασίας (από τα κάτω) των δύο κυπριακών κοινοτήτων:

«Το περιστέρι της Ειρήνης δεν πετά με ένα φτερό. Χρειάζεται δύο φτερά».

----------------------------------------------------------

[1] Αν και το ζήτημα αυτό παρουσιάστηκε υποβαθμισμένα στα συλλαλητήρια.

[2] Θεωρώ ανοησία να βάζω σε εισαγωγικά τις λέξεις που δηλώνουν τ/κ θεσμούς (δικαστήρια, ληξιαρχεία, βουλή), για να δείξω ότι τάχα σαν ε/κ δεν τους αναγνωρίζω. Επίσης θεωρώ ακόμη πιο αστείο τον επιθετικό προσδιορισμό ψευδό- για κάτι που είναι πέρα για πέρα αληθινό, εκτός ίσως της φαντασίας εκείνων των ε/κ που ενέχονται ιστορικά για τη δημιουργία τ/κ κράτους στον βορρά (ΤΒΔΚ).

[3] Η τελευταία φράση που αφορά τους ε/κ ανήκει σε μένα. Για τη τεκμηρίωση του ισχυρισμού μου θυμίζω δηλώσεις προερχόμενες από τα κόμματα, τον Αρχιεπίσκοπο κλπ. Επισημαίνω επίσης ότι η μοναδική εκδήλωση συμπαράστασης από μεριάς των ε/κ μαζικών οργανώσεων στις 2 Μάρτη υπήρξε η εκδήλωση της πλατφόρμας εκπαιδευτικών (ε/κ τμήμα) στο τέρμα της Λήδρας, με πενιχρή συμμετοχή.

[4]Είναι πολύ ενδιαφέρον για την εξέλιξη του αγώνα που διεξάγουν αυτή τη στιγμή τα τ/κ συνδικάτα να παρακολουθήσουμε τη στάση των τ/κ πολιτικών κομμάτων μετά το συλλαλητήριο της 2ας Μαρτίου. (Δες μεταξύ των άλλων, το πολύ κατατοπιστικό ρεπορτάζ του Β. Βασιλείου στην εφημερίδα ΠΟΛΙΤΗΣ (17/3/2011, σελ. 6) με τίτλο: «Κλότσησε το ΡΤΚ»).

ΑΠΟ ΤΙΣ ΡΙΖΕΣ ΜΕΧΡΙ ΤΑ ΚΛΑΔΙΑ( Roots to Branches, 1995 )

ΑΠΟ ΤΙΣ ΡΙΖΕΣ ΜΕΧΡΙ ΤΑ ΚΛΑΔΙΑ( Roots to Branches, 1995 )

Το ποίημα είναι μεταγραφή από ένα παλιό ροκ τραγούδι των Jethro Tull

Αφιερωμένο στους συντρόφους εκπαιδευτικούς του άλλου…. μισού

Λέξεις γραμμένες, λόγια διαστρεβλωμένα,
νοήματα αρχαία από τα παλιά
Παρασέρνει στο πέρασμα του ο χρόνος.
Ανασηκώστε τους πυρσούς που τρεμοσβήνουν
Δείτε τις σκιές αχνές ν’ αλλάζουν
Ασυγκίνητα πρόσωπα σ’ ακίνητες πέτρες χαραγμένα.

Κήρυκες που βρίζουν την μέρα της προσευχής
Κ’ ελπίζουν να μην ακούει κανείς.
Ρίζες στην βρεγμένη γη
Κλαδιά που φωτίζουν από την αστραπή.

Ακόλουθοι αληθινοί, λιγοστοί μαθητές
Το μήνυμα αφήνουν, λίγο χρώμα
Απ’ τα χέρια τους δίνουν
Παράξενοι υφαντές, , απλοί αργαλειοί
στο σπίτι, ανίδεοι, γυμνοί οι πιστοί.
Άπληστοι σταυροφόροι , τα «πιστεύω» πέφτουν
Παράφορες νιφάδες χιονιού.

Κράχτες οι κήρυκες που βρίζουν την μέρα της προσευχής
Κ’ ελπίζουν να μην ακούει κανείς.
Ρίζες στην βρεγμένη γη
Κλαδιά που φωτίζουν από την αστραπή.

Σ’ ανεμοδαρμένους τάφους , υγρούς
Σε μεγαλειώδεις, τεραστίους καθεδρικούς
Σε μιναρέδες ψηλούς
Στης καταστροφής τους ναούς.
Βλέπω τον γερο- σοφό
Με πρόσωπο και μυαλό καθαρό
Τεχνίτης μιας γρήγορης αλλαγής
Ελπίζω να το δω.
Να μάθουν πασχίζουν
Μικρά που υποφέρουν παιδιά
Με νέα μυαλά.

Κήρυκες που βρίζουν την μέρα της προσευχής
Κ’ ελπίζουν να μην ακούει κανείς.
Ρίζες στο βρεγμένο το χώμα,
Τα όνειρα μας που λάμπουν
Σε φύλλα και κλαδιά ακόμα.

Κ.Χ.
13 Μαρτίου 2011

Κοινός μαζικός αγώνας

Δημοσιεύουμε πιο κάτω την ομιλία του μέλους μας, Γιώργου Χαραλάμπους, κατά την εκδήλωση συμπαράστασης προς τους Τ/κ εργαζομένους στις 2 Μαρτίου 2011।

.....................................................................

Αγαπητοί φίλοι,

Η κοινωνικό-πολιτική ευκαιρία που παρουσιάζεται λόγω των μαζικών κινητοποιήσεων στην άλλη πλευρά, θα έλεγε κάποιος ότι είναι αρκετή από μόνη της για να μας προσηλώσει στην ανάγκη συμπαράταξης με τους Τ/κ και για να δημιουργήσει τις προϋποθέσεις για κοινό μέτωπο δράσης, μέχρι την επανένωση. Από τη μια δεν πτοούμαστε που ακόμα είμαστε λίγοι που βγαίνουμε στους δρόμους. Παρά το συλλαλητήριο της 28ης Ιανουαρίου και το σημερινό, υπάρχουν ακόμα πολλά εμπόδια μπροστά μας στον αγώνα για τη λύση, τα οποία πρέπει να μας προβληματίσουν και να μας ευαισθητοποιήσουν ακόμα περισσότερο. Εμπόδια που συμβάλουν στην αναπαραγωγή αδιαφορίας και διστακτικότητας ανάμεσα σε Ε/κ και που διασπούν το επαναπροσεγγιστικό κίνημα.

Στην ε/κ πλευρά επικρατεί η εκλογίκευση του παρόντος στάτους κβο από μερίδα των ΜΜΕ και διάφορων κοινωνικών και πολιτικών παραγόντων, που ενώ δεν εκφράζουν τη λαϊκή βούληση, έχουν στη διάθεση τους υλικούς και χρηματικούς πόρους για να προπαγανδίζουν, εμμέσως πλην σαφώς, εναντίον της λύσης. Αποτέλεσμα αυτού είναι και η θλιβερή μετατόπιση της προσοχής από το όραμα της επανένωσης στις μικρότητες της Τουρκικής διπλωματίας. Έτσι προστέθηκε και το επιχείρημα ότι οι Ε/κ υποκινούν τάχα τους Τ/κ διαδηλωτές. Κάτι που όχι μόνο δεν καθρεφτίζεται στην πραγματικότητα. Κάτι που όχι μόνο διαψεύδεται από τις εσωτερικές τριβές που υπάρχουν εντός της Πλατφόρμας των Τ/κ Συνδικαλιστών, κάτι που όχι μόνο υποβαθμίζει την αγωνιστικότητα των Τ/κ και την ιστορική σημασία της δράσης τους, αλλά και κάτι πάνω στο οποίο βυζαίνουν όσοι ακόμα ασπάζονται το φαντασιακό του διαχωρισμού μεταξύ Τ/κ και Ε/κ.

Άλλοι διατυμπανίζουν ότι είναι η τσέπη των Τ/κ που τους οδήγησε στους δρόμους και όχι η έγνοια τους για μια κοινή πατρίδα μαζί μας. Και το χρησιμοποιούν αυτό για να δικαιολογήσουν την απάθειά τους απέναντι στις εξελίξεις. Σίγουρα, υπάρχει και έντονη οικονομική διάσταση στον κοινωνικό αναβρασμό. Όμως οι δηλώσεις των Τ/κ συνδικαλιστών ηγετών, τα πανό, η μαζικότητα των κινητοποιήσεων στην άλλη πλευρά είναι ξεκάθαρη. Όπως είναι ξεκάθαρη και η στήριξη της Πλατφόρμας των Συνδικαλιστικών Οργανώσεων των Τ/κ για την άμεση λύση του Κυπριακού στη βάση των αποφάσεων του ΟΗΕ. Το μήνυμα που πλανάται σήμερα πάνω από την Τ/κ κοινότητα είναι κατ’ εξοχήν πολιτικό και απευθύνεται τόσο προς την Τουρκία όσο και προς την Ε/κ κοινότητα. Ότι ένας νέος συλλογικός βίος μπορεί να ανοιχτεί μπροστά μας, ποιοτικά ανώτερος από τώρα και ασυμβίβαστος με τη λογική της καθυπόταξης στα συμφέροντα των εθνικιστών και της κατοχικής δύναμης της Τουρκίας. Το να παραβλέπεται ότι η παρούσα κατάσταση μπορεί να επιλυθεί με οποιοδήποτε άλλο τρόπο εκτός από τη λύση, θα αποτελούσε στρέβλωση της πολυτάραχης ιστορίας της Κύπρου και προσβολή για όσους αγωνίστηκαν για να την δουν επανενωμένη.

Η σημερινή εκδήλωση αγαπητοί φίλοι έχει διπλό σκοπό. Πρώτα απ’ όλα να στείλει μήνυμα αλληλεγγύης στους Τ/κ, υπέρ του αδιαμφισβήτητου δικαιώματός τους για ύπαρξη και διαχείριση της δικής του τύχης. Υπέρ της αντίστασής τους απέναντι στις κατοχικές επιβολές της Τουρκικής κυβέρνησης που σήμερα (ίσως περισσότερο από πριν) φαίνεται ότι πλήττουν τόσο εκείνους όσο και εμάς. Υπέρ του ρόλου που δικαιούνται να έχουν στη χάραξη της πορείας αυτού του τόπου. Ταυτόχρονα, η σημερινή εκδήλωση αποτελεί και επιμονή (έστω εκ μέρους αυτών των λίγων που βρίσκονται εδώ) στην προσπάθεια απεγκλωβισμού από την προπαγάνδα που εμποδίζει τις προσπάθειες για λύση διζωνικής δικοινοτικής ομοσπονδίας, και που δεν επιτρέπει ακόμα σε πολλούς Ε/κ να δουν ότι υπάρχει φως στο τέλος του τούνελ.

Ο κοινός μαζικός αγώνας για διαμόρφωση συνείδησης υπέρ της λύσης, διζωνικής δικοινοτικής ομοσπονδίας, υπέρ του δικαιώματος όλων των Κυπρίων να ζήσουν μαζί και να αποβάλουν τα πλασματικά, διαιρετικά στοιχεία που τους κρατούν χωρισμένους, πρέπει επιτέλους να πάρει σάρκα και οστά.

Ευχαριστώ.

Γιώργος Χαραλάμπους
02/03/2011

Μήνυμα συμπαράστασης προς τους Τ/κ αγωνιστές της λύσης

Δημιοσιεύουμε πιο κάτω την ομιλία του μέλους μας, Χρίστου Χρίστου, στην εκδήλωση που οργάνωσε η Πλατφόρμα στις 2 Μαρτίου στο τέρμα της Λήδρας

..............................................................

Η Πλατφόρμα Ε/Κ και Τ/Κ Εκπαιδευτικών (τμήμα Λάρνακας), χαιρετίζει την πρωινή εκδήλωση διαμαρτυρίας των Αγωνιστών συναδέλφων στο βορρά.

Η παρουσία μας εδώ είναι η έμπρακτη μορφή συμπαράστασης στον κοινό αγώνα για την επανένωση του νησιού. Ο κοινός αγώνας, όπως φάνηκε όταν αυτός γινόταν για επιμέρους ζητήματα όπως η διάνοιξη οδοφραγμάτων, απέδειξε ότι, όταν διεξάγεται από κοινού με μαζικούς φορείς, φέρνει αποτελέσματα. Αυτό που επιβάλλεται τώρα είναι η διεύρυνση και η μαζική συμμετοχή σε αυτή τη φάση του κοινού μας αγώνα, που κοινό στόχο έχει τη διζωνική δικοινοτική ομοσπονδία.

Σε καμιά περίπτωση δεν πρέπει να αφεθούν οι οι Τ/Κ να σηκώσουν μόνοι το βάρος του αγώνα όπως συνέβη το 2004 και πριν.

Αυτό το ιστορικό λάθος από τη δική μας πλευρά δεν πρέπει να επαναληφθεί.

Η παρουσία μας εδώ λοιπόν, σηματοδοτεί αυτή την πραγματικότητα και συνάμα καθορίζει την πρόθεσή μας να πορευτούμε μαζί με τους αγωνιστές συναδέλφους του βορρά.
Η δύναμη του δικοινοτικού κινήματος και η υλοποίηση στόχων που τέθηκαν δείχνουν ποιο δρόμο πρέπει να ακολουθήσουμε. Τον ίδιο δρόμο μας δείχνει και η αποφασιστικότητα των συναδέλφων Τ/Κ.

Καλούμε λοιπόν όλους τους εκπαιδευτικούς, τουλάχιστον όσους τρέφουν αγάπη για την Κύπρο, να ορθώσουν το ανάστημά τους και να δράσουν με αποφασιστικότητα στα πλαίσια του αγώνα για επανένωση.

Καλούμε τους συναδέλφους, ιδιαίτερα στη Λάρνακα, που τελευταία στοχοποιήθηκε από τους θιασώτες της μη λύσης και του μόνιμου διαχωρισμού και από τις δυνάμεις που προωθούν το ρατσισμό και τον εθνικισμό, να αντιπαλέψουν αυτή την τάση, έτσι ώστε να δημιουργηθούν καλύτερες συνθήκες που να ευνοούν την πορεία προς τη λύση της διζωνικής δικοινοτικής ομοσπονδίας.

Καλούμε τους εκπαιδευτικούς, όπου κι αν βρίσκονται, να πιέζουν τις ηγεσίες για λύση μέσα στο 2011. Να συμβάλουμε αποφασιστικά στη λείανση του εδάφους για λύση μέσα από την προσέγγιση και την καθημερινή επαφή.

Η άσχημη οικονομική κατάσταση στο βορρά και η οικονομική κρίση στο νότο θα βρουν τη μόνιμη τους λύση μέσα στις συνθήκες που θα φέρει η λύση και η επανένωση του νησιού. Αυτό πρέπει να γίνει συνείδηση σε όλους.

Χρίστος Χρίστου
Πλατφόρμα Ε/κ και Τ/λ Εκπαιδευτικών (τμήμα Λάρνακας)

Σενέρ Ελτζίλ: "Το μήνυμα των Τ/Κ στην Άγκυρα είναι ξεκάθαρο: Το παιχνίδι τελείωσε. Σεβαστείτε τους Κυπρίους που θέλουν λύση και επανένωση"

ΧΑΡΑΥΓΗ 6/3/2011 Συνέντευξη στον Νικόλα Νικόλα

ΣΕΝΕΡ ΕΛΤΣΙΛ - Στις Βρυξέλλες η Συνδικαλιστική Πλατφόρμα

"Το μήνυμα των Τ/Κ στην Άγκυρα είναι ξεκάθαρο: Το παιχνίδι τελείωσε. Σεβαστείτε τους Κυπρίους που θέλουν λύση και επανένωση"

Στις Βρυξέλλες μεταβαίνει στα τέλη Μαρτίου αντιπροσωπεία της τ/κ Συνδικαλιστικής Πλατφόρμας για την πραγματοποίηση συμβολικής κινητοποίησης έξω από το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο. Στόχος της κινητοποίησης και των επαφών με αξιωματούχους της ΕΕ, θα είναι να γνωρίσουν από πρώτο χέρι τις πραγματικότητες στα κατεχόμενα, υπογραμμίζει σε συνέντευξή του στη «Χαραυγή» ο γενικός γραμματέας της Συντεχνίας Τ/κ Δασκάλων (KTOS) Σενέρ Ελτσίλ. «Το παιχνίδι τέλειωσε» για την Τουρκία τονίζει ο Τ/κ συνδικαλιστής διαμηνύοντας ότι η ψευδοκυβέρνηση δεν εκπροσωπεί τους Τ/κ, κάτι που αποδεικνύεται από τις χιλιάδες που μαζεύτηκαν στην κατεχόμενη Λευκωσία την περασμένη Τετάρτη στέλνοντας το ξεκάθαρο μήνυμα προς την Άγκυρα ότι θέλουν λύση και ομοσπονδιακή επανένωση για να μην είναι δούλοι και όμηροι της Άγκυρας. «Θέλουμε να διοικούμε τους εαυτούς μας», «δεν θέλουμε την επιβολή του τουρκικού οικονομικού πακέτου», προσθέτει ο Σ. Ελτσίλ. Τονίζει παράλληλα ότι μετά την εκπνοή του τελεσίγραφου προς την ψευδοκυβέρνηση για παραίτηση ή απόσυρση του πακέτου στις 25 Μαρτίου, το επόμενο συλλαλητήριο θα μεταφερθεί από την πλατεία Ινονού στο δρόμο όπου βρίσκεται η ψευδοβουλή και η λεγόμενη «πρεσβεία» της Τουρκίας στα κατεχόμενα.

Ο Γενικός Γραμματέας της KTOS επισημαίνει ότι η Άγκυρα κάνει ότι δεν καταλαβαίνει το ξεκάθαρο μήνυμα των Τ/κ και αποκρύβει τις πραγματικότητες από τον τουρκικό λαό και τη διεθνή κοινότητα και υπογραμμίζει ότι οι Τ/κ δεν είναι παιδιά κανενός, συμπεριλαμβανομένης της Τουρκίας. Καλεί δε την Τουρκία να σεβαστεί τους Τ/κ και τους Ε/κ και χαρακτηρίζει παράνομη την κατοχική παρουσία της στην Κύπρο. Απορρίπτει τέλος τις κατηγορίες ακροδεξιών κύκλων ότι οι προοδευτικοί Τ/κ εφαρμόζουν σχέδια των Ε/κ και καλεί τους σοβινιστές και στις δύο πλευρές να μαζευτούν σε ένα γήπεδο και να τσακωθούν μεταξύ τους αφήνοντας ήσυχους τους Ε/κ και Τ/κ πατριώτες…

Πώς αξιολογείτε το συλλαλητήριο της 2ας Μαρτίου, τη δεύτερη μαζική κραυγή των Τ/κ προς την Άγκυρα;

Το πρόσφατο συλλαλητήριο της περασμένης Τετάρτης ήταν μια πάρα πολύ πετυχημένη εκδήλωση που οργανώθηκε για να διαμηνύσουμε ότι οι Τ/κ θέλουν λύση και επανένωση, θέλουν μια και μοναδική ομοσπονδιακή ενωμένη Κύπρο. Αυτός ήταν ο ένας κύριος στόχος ενώ ο άλλος ήταν το αίτημα των Τ/κ να διοικούν τους εαυτούς τους. Δεν γίνεται να είμαστε δούλοι ή όμηροι της Τουρκίας. Ήταν ένα δυνατό μήνυμα.

Κατορθώσαμε να μαζέψουμε στην πλατεία Ινονού περίπου 78 χιλιάδες άτομα. Πρόκειται για τη μεγαλύτερη συγκέντρωση πλήθους στην ιστορία μας. Ήταν πολύ πετυχημένο το συλλαλητήριο που διοργάνωσε η Συνδικαλιστική Πλατφόρμα. Πρέπει να πω ότι πέραν από τα 28 μέλη της Πλατφόρμας, είχαμε και την υποστήριξη συντεχνιών εκτός της Πλατφόρμας. 44 συνδικαλιστικές οργανώσεις στο σύνολο και έξι πολιτικά κόμματα υποστήριξαν αυτή την προσπάθεια.

Το μήνυμα προς την Τουρκία ήταν ξεκάθαρο και ο στόχος του συλλαλητηρίου ήταν να στείλουμε ηχηρό μήνυμα στην Άγκυρα.

Είμαστε αντίθετοι στις ενέργειες της Τουρκίας στο βόρειο μέρος της Κύπρου. Αρκετά. Το παιχνίδι τέλειωσε (Game Over).

Την ίδια μέρα με το συλλαλητήριό μας, η «κυβέρνηση» μαριονέτα εδώ είχε συνεδρία και ανακοίνωσε ότι επιμένει να προτείνει διάλογο για βελτίωση του «πακέτου λιτότητας». Στην πραγματικότητα δεν είναι όμως ένα «πακέτο λιτότητας». Είναι ένα πακέτο επιβολής της Τουρκίας. Πήραν διαταγή από την Άγκυρα να επιβάλουν αυτό το πακέτο στους Τ/κ και επιμένουν ότι έχουν υποστήριξη. Αυτό δεν ανταποκρίνεται στην αλήθεια. Εάν κατορθώσαμε να μαζέψουμε τόσο κόσμο στην πλατεία Ινονού, λαμβάνοντας υπόψιν όλους αυτούς που λόγω προβλημάτων δεν βρίσκονταν εκεί, σημαίνει ότι όλη η τ/κ κοινότητα ήταν μαζί μας. Μας υποστήριξε και είναι κάτι που δείχνει ότι η «κυβέρνηση» του Κόμματος Εθνικής Ενότητας έχασε τα ερείσματά της εντός των Τ/κ. Σχεδόν όλη η τ/κ κοινότητα μάς υποστηρίζει, με εξαίρεση κάποιες ακροδεξιές οργανώσεις. Δεν είναι τίποτα αυτοί. Ακόμη και ο Ραούφ Ντενκτάς δήλωσε ότι θα συμμετείχε στο συλλαλητήριο, αλλά δεν το έπραξε γιατί φοβόταν ότι θα υπήρχαν συγκρούσεις… Στην πραγματικότητα δεν θέλουμε τον Ραούφ Ντενκτάς. Δεν συμφωνούμε μαζί του. Οι αντιλήψεις του και η ιδεολογία του είναι υπεύθυνη για τα όσα υποφέρουμε σήμερα. Ακόμη ο πατέρας Ντενκτάς δήλωσε ότι το συλλαλητήριο έδειξε ότι οι Τ/κ δεν είναι εχθροί με τους απλούς Τούρκους, αλλά έχουν πρόβλημα με την τουρκική κυβέρνηση. Εμείς όμως πάντοτε λέγαμε και λέμε και το είχαμε ως πανό στο συλλαλητήριο ότι όλοι οι λαοί είναι φίλοι μας. Όχι μόνο ο τουρκικός λαός. Και ο ελληνικός και ο αγγλικός λαός δεν είναι εχθροί μας, ούτε εχθροί μεταξύ τους. Όλοι οι λαοί είναι αδέρφια. Αυτό πιστεύουμε και το πρόβλημά μας είναι με τους καπιταλιστές κρατούντες στην Τουρκία και σε πολλές χώρες στην Ευρώπη. Είμαστε ενάντια στην πολιτική της Τουρκίας, όχι ενάντια στον απλό άνθρωπο στους δρόμους της Τουρκίας. Αυτό για μας είναι ξεκάθαρο, δεν χρειαζόταν να το επισημάνει ο Ραούφ Ντενκτάς. Ξέρουμε τι θέλουμε.

Έχουν γίνει σειρά κινητοποιήσεων και απεργιών με αποκορύφωμα τα δύο συλλαλητήρια της 28ης Ιανουαρίου και της 2ας Μαρτίου. Πώς προχωράτε τώρα;

Η Τουρκία προσπαθεί να επιβάλει καταστάσεις επί των Τ/κ και εμείς διαδηλώνουμε. Διερωτόμαστε τι μένει να κάνουμε. Στο άμεσο μέλλον, περί τα τέλη Μαρτίου, πιθανότατα από τις 21 μέχρι τις 25 Μαρτίου, αποφασίσαμε ως Συνδικαλιστική Πλατφόρμα να μεταβούμε στις Βρυξέλλες. Μια συμβολική αντιπροσωπεία Τ/κ συνδικαλιστών θα διαμαρτυρηθεί ενάντια στην Τουρκία έξω από το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο. Θα έχουμε επίσης επαφές με αξιωματούχους της ΕΕ και ηγέτες πολιτικών ομάδων στην Ευρωβουλή. Στόχος αυτής της κινητοποίησης και των επαφών μας θα είναι να τους εξηγήσουμε τι ακριβώς συμβαίνει στην Κύπρο και γιατί διαδηλώνουν οι Τ/κ. Ο λόγος που επιβάλλεται να το κάνουμε αυτό είναι γιατί δεν γνωρίζουν οι Ευρωπαίοι από πρώτο χέρι την κατάσταση των Τ/κ. Η λεγόμενη κυβέρνηση εδώ και ο Ντερβίς Ερογλου δεν αντιπροσωπεύουν τους Τ/κ, δεν μας εκπροσωπούν. Εκπροσωπούν τα συμφέροντα και υπερασπίζονται τα οφέλη της Τουρκίας αντί της τ/κ κοινότητας. Αυτές είναι οι πραγματικότητες για την κατάσταση των Τ/κ στην Κύπρο και αυτά θα παρουσιάσουμε στους Ευρωπαίους. Χρειαζόμαστε διεθνή αλληλεγγύη και υποστήριξη. Ευρωπαϊκές και διεθνείς συνδικαλιστικές οργανώσεις μάς υποστηρίζουν, αλλά θα οργανώσουμε την επίσκεψη και τη δράση μας στις Βρυξέλλες από μόνοι μας.

Εντός Κύπρου τι σχεδιάζετε;

Έχουμε δώσει τελεσίγραφο στη λεγόμενη κυβέρνηση μέχρι τις 25 Μαρτίου. Τους έχουμε δώσει δύο επιλογές, είτε να παραιτηθούν είτε να ανακοινώσουν ότι δεν θέλουν να επιβάλουν το πακέτο. Εάν δεν παραιτηθούν και εάν δεν αποσύρουν το πακέτο που επιβάλλει η Τουρκία θα προχωρήσουμε σε μια σειρά πολλών κινητοποιήσεων και δραστηριοτήτων. Έχουμε την υποστήριξη του κόσμου και όσο περνά ο καιρός μάς υποστηρίζουν όλο και περισσότεροι Τ/κ. Είμαστε πολύ δυνατοί. Τόσες χιλιάδες από την τ/κ κοινότητα μάς υποστηρίζουν στον αγώνα μας.

Μετά τις 25 Μαρτίου, το νέο ενδεχόμενο συλλαλητήριο δεν θα γίνει στην πλατεία Ινονού. Θα μεταφερθούμε στο δρόμο της «βουλής» και της «πρεσβείας» της Τουρκίας. Εκεί θα γίνει η επόμενη μαζική κινητοποίησή μας εάν η «κυβέρνηση» δεν ανταποκριθεί στο χρόνο που της δώσαμε. Δεν μας ενδιαφέρει εάν επιχειρήσουν να κλείσουν το δρόμο. Οι δρόμοι ανήκουν στον κόσμο, όχι στον τουρκικό στρατό και την «πρεσβεία». Δεν θα κάνουν ότι θέλουν πλέον.

Τι γίνεται με τις απεργίες; Θα ανασταλούν μέχρι τις 25 Μαρτίου;

Έχουμε αναστείλει απλά τις απεργίες στα σχολεία. Οι απεργίες στα «δικαστήρια» και στο «τελωνείο» συνεχίζονται. Είναι αποφάσεις τακτικής για τους εργαζόμενους. Για παράδειγμα εμείς δεν θέλουμε να χάνουμε χρόνο, ενέργεια και να έχουμε επιπλέον οικονομικό κόστος για την υποστήριξη των απεργών και θέλουμε να ρίξουμε το βάρος μας στις κινητοποιήσεις μας.

Πώς είδατε αυτή τη φορά την αντίδραση της Τουρκίας;

Αυτή τη φορά δεν ήταν τόσο έντονη η αντίδραση της Τουρκίας. Ο Τούρκος Υπουργός Εξωτερικών, ο κ. Νταβούτογλου, είπε ότι υπάρχει «δημοκρατία» στο βόρειο μέρος της Κύπρου και μπορούν να κάνουν διαδηλώσεις, αλλά αυτές να μην στρέφονται ενάντια στην Τουρκία. Όμως είναι ξεκάθαρο ότι εμείς διοργανώνουμε τα συλλαλητήρια και τις διαδηλώσεις ενάντια ακριβώς στην Τουρκία. Όμως δεν θέλουν να δουν την πραγματικότητα. Επιχειρούν να αποκρύψουν την πραγματικότητα, όχι μόνο για εσωτερική χρήση προς τον τουρκικό λαό, αλλά και για να κρύψουν τις πραγματικότητες στο βορρά και από τη διεθνή κοινότητα. Ο αγώνας μας είναι ξεκάθαρος και θα συνεχίσουμε να αγωνιζόμαστε για τα δικαιώματά μας.

Και ο κ. Μπαγίς δήλωσε ότι τα παιδιά δεν πρέπει να αντιμιλούν στους γονείς τους, αναφερόμενος στην Τουρκία ως «μητέρα πατρίδα» των Τ/κ.

Ο κ. Μπαγίς πρέπει να γνωρίζει ότι οι Τ/κ δεν είναι παιδιά του. Είμαστε αδέρφια του. Όμως είμαστε αδέρφια και με τους Ε/κ συμπατριώτες μας, είμαστε αδέρφια και με τον ελληνικό, τον τουρκικό και τον αγγλικό λαό. Με όλους τους λαούς. Δεν είμαστε παιδιά κανενός, συμπεριλαμβανομένης της Τουρκίας. Πρέπει να μας σεβαστούν. Τέτοιες δηλώσεις και αντιλήψεις είναι εξευτελιστικές για τους Τ/κ.

Η Τουρκία παραμένει στην Κύπρο υπό τη δικαιολογία των εγγυητικών δικαιωμάτων της. Τα εγγυητικά δικαιώματα όμως μιλούν για διατήρηση της ενότητας της Κύπρου και της συνταγματικότητας. Η Τουρκία δεν μπορεί να βρίσκεται εδώ για να μεταφέρει πληθυσμό για να αλλοιώσει δημογραφικά τον πληθυσμό. Ούτε για να διανέμει τις ε/κ περιουσίες στους έποικους από την Τουρκία. Ούτε για να παραχωρεί «υπηκοότητες» της «ΤΔΒΚ». Ούτε για τη δημιουργία ενός ψευδοκράτους ή καθεστώτος εδώ. Ούτε για να κρατεί αιχμάλωτη τη βούληση των Τ/κ. Η Τουρκία οφείλει να σεβαστεί όλες τις διεθνείς συνθήκες και συμφωνίες και να σεβαστεί τόσο τους Τ/κ όσο και τους Ε/κ. Αυτό το νησί ανήκει στους Κυπρίους. Πρέπει να το σεβαστούν αυτό και εμείς τους στέλνουμε αυτό το ξεκάθαρο μήνυμα.

Πώς απαντάτε στις κατηγορίες ότι οι Τ/κ συνδικαλιστές και οι προοδευτικοί Τ/κ καθοδηγούνται από την ε/κ πλευρά;

Είναι η γνωστή κακόγουστη προπαγάνδα τους. Πιστεύω ότι τα ίδια αντιμετωπίζουν οι προοδευτικοί Ε/κ στη δική σας πλευρά. Οι πατριώτες που αγαπούν τη χώρα τους χαρακτηρίζονται και στην ε/κ κοινότητα, «ελληνόφωνες Τούρκοι». Έχουν παρόμοια ιδεολογία και παρόμοιες κατηγορίες. Για αυτό είναι φασίστες και ρατσιστές. Εδώ έχουμε αρκετούς και στην ε/κ κοινότητα έχετε παρόμοιες καταστάσεις. Πιστεύω θα ήταν καλύτερα να τους παραχωρήσουμε ένα γήπεδο ποδοσφαίρου και να τους αφήσουμε να «μοιραστούν» τον εθνικισμό και τους καβγάδες τους. Εκμεταλλεύονται το αίμα, τα δάκρυα και τον πόνο των ανθρώπων για την προπαγάνδα τους και στρέφονται ενάντια των πατριωτικών δυνάμεων και στις δύο κοινότητες. Αρκετά υποφέραμε από τη δράση τους. Φτάνει πια.

Εάν θέλουν να τσακώνονται και να επιτίθενται ας πάψουν να το κάνουν προς τους πατριώτες της κοινότητάς τους. Ας μαζευτούν σε ένα γήπεδο και να παλέψουν μεταξύ τους. Τους υποσχόμαστε ότι εμείς θα μείνουμε απλοί θεατές…

Λένε πολλά για μένα και για άλλους προοδευτικούς Τ/κ. Δεν με ενδιαφέρει θα συνεχίσουμε να παλεύουμε για την πατρίδα μας.

Συνέντευξη της Πλατφόρμας στον "Πολίτη"

Ποια είναι και ποιες οι θέσεις της Πλατφόρμας Ε/Κ και Τ/Κ εκπαιδευτικών «Ενωμένη Κύπρος»

Μας έφαγαν οι δυνάμεις του απορριπτισμού
--------------------------------------------------------------------------------
Την ώρα που η πλειοψηφία των Ελληνοκυπρίων ετοιμαζόταν για το καρναβάλι και το ενδιαφέρον στρεφόταν στις πελλόμασκες, μια μικρή ομάδα ανθρώπων διαδήλωνε στο τέρμα της Λήδρας στέλνοντας μήνυμα αλληλεγγύης στους Τουρκοκύπριους। Ήταν το απόγευμα της περασμένης Τετάρτης, 2 Μαρτίου, ημέρα κατά την οποία πραγματοποιήθηκε το δεύτερο μεγάλο συλλαλητήριο ύπαρξης κι επιβίωσης των Τουρκοκυπρίων στην κατεχόμενη Λευκωσία।

Ήταν και η δεύτερη φορά που αυτοί οι λίγοι κατέβαιναν στους δρόμους. Παρόμοια εκδήλωση είχαν πραγματοποιήσει και τρεις βδομάδες πριν, στο ίδιο σημείο, για τον ίδιο λόγο. Ποιοι είναι αυτοί και γιατί είναι η μόνη μερίδα Ελληνοκυπρίων που αυτή τη στιγμή δηλώνουν εμπράκτως τη στήριξή τους στον αγώνα και τη διαμαρτυρία των Τουρκοκυπρίων;
Απαντήσεις δίνουν δύο ενεργά μέλη της Πλατφόρμας Ε/Κ και Τ/Κ Εκπαιδευτικών «Ενωμένη Κύπρος». Ο Γιώργος Χαραλάμπους και ο Γρηγόρης Ιωάννου. Είναι εκπαιδευτικοί κι εργάζονται στην τριτοβάθμια εκπαίδευση. Η Πλατφόρμα ιδρύθηκε τον Νοέμβριο του 2004 και σε αυτήν συμμετέχουν Ε/Κ και Τ/Κ εκπαιδευτικοί. Στο τουρκοκυπριακό τμήμα της πλατφόρμας συμμετέχουν επίσημα τα συνδικάτα των εκπαιδευτικών, ενώ στο ελληνοκυπριακό τμήμα η πρωτοβουλία στηρίζεται σε μια ομάδα δραστήριων εκπαιδευτικών. Είναι αυτοί που διοργανώνουν τις εκδηλώσεις.

Ποια ακριβώς είναι η δράση της Πλατφόρμας Ενωμένη Κύπρος;
Γρηγόρης: Τ/Κ και Ε/Κ εκπαιδευτικοί συνεργαζόμαστε στενά και προσπαθούμε να κάνουμε κοινές εκδηλώσεις και στις δύο πλευρές. Ως ελληνοκυπριακό τμήμα της Πλατφόρμας, κινούμαστε σε δύο άξονες: Ο πρώτος είναι ο αγώνας για τη λύση, ασκώντας πιέσεις στις κυβερνήσεις ώστε να προχωρήσουν σε συμφωνία που θα επανενώσει τη χώρα μας. Και ο δεύτερος είναι ο αγώνας κατά του εθνικισμού, κυρίαρχος στην παιδεία ειδικά στην ελληνοκυπριακή κοινότητα, στο εκπαιδευτικό σύστημα. Εκδίδουμε επίσης από το 2008 το «Καλέμι», έντυπο που κυκλοφορεί από χέρι σε χέρι ανάμεσα στους καθηγητές όπου παρουσιάζονται οι δράσεις της Πλατφόρμας και αναλύονται εκπαιδευτικά ζητήματα. Όπως για παράδειγμα, η προσπάθεια της Κυβέρνησης για τη μεταρρύθμιση, την οποία εμείς στηρίξαμε κι απογοητευτήκαμε που δεν προχώρησε στο βαθμό που θα θέλαμε, ειδικά στο μάθημα της ιστορίας. Πριν δυο περίπου χρόνια δημιουργήσαμε κι ένα μπλογκ. Η Πλατφόρμα είναι ένας ζωντανός οργανισμός, που επικοινωνεί σε τακτική βάση, μιλούμε, γράφουμε και οργανώνουμε κοινές εκδηλώσεις και συνέδρια.

Οι Ε/Κ καθηγητές
Εργάζεστε περισσότερο για την παιδεία της λύσης και της επανένωσης. Πώς μπορεί να επιτευχθεί αυτός ο στόχος;
Γρηγόρης: Κατ΄ αρχή πρέπει να αφαιρεθούν οι εθνικιστικές στρεβλώσεις από την παιδεία. Και στην ε/κ κοινότητα και στην τ/κ. Στην τ/κ κοινότητα φαίνεται ότι γίνεται μεγαλύτερη πρόοδος. Ακόμα και τα βιβλία της ιστορίας άλλαξαν το 2004, όταν ανέβηκε στην εξουσία ο Ταλάτ. Βέβαια, όταν εξελέγη ο Έρογλου τα άλλαξε ξανά, βάζοντας κάποια εθνικιστικά στοιχεία μέσα, όμως η διαφορά μεταξύ των δύο κοινοτήτων είναι πως στην τ/κ υπάρχουν πάρα πολλοί εκπαιδευτικοί που στηρίζουν σταθερά την ειρήνη, την επανένωση και είναι κόντρα στον εθνικισμό. Αυτοί αντιπροσωπεύουν μια τεράστια μερίδα των Τ/Κ δασκάλων και καθηγητών. Οπόταν και εθνικιστικά βιβλία να υπάρχουν, όταν ο δάσκαλος δεν είναι εθνικιστής το μάθημα μπορεί να διαμορφώσει παιδεία. Στην ε/κ κοινότητα έχουμε ένα ζήτημα και θα το πω έξω από τα δόντια. Θεωρώ ότι μια μεγάλη μερίδα Ε/Κ εκπαιδευτικών εκφράζονται με εθνικιστικό τρόπο. Θα θυμάστε την ανακοίνωση της ΟΕΛΜΕΚ παλαιότερα εναντίον του υπ. Παιδείας, ζητώντας να αποκαταστήσει τη σωστή εκδοχή της ιστορίας. Ή η ηγεσία της ΠΟΕΔ όπου έβγαλε μια ανακοίνωση με την οποία έλεγε ότι κάνει κακό η επαφή των Ε/Κ μαθητών δημοτικού με τους Τ/Κ συνομήλικούς τους.

Η αποκλειστικότητα του πόνου
Πρόσφατα επισκέφθηκα ένα δημοτικό σχολείο. Στις πινακίδες υπήρχαν τα ίδια θέματα που φιλοξενούνταν στα σέλοτεξ όταν ήμουνα κι εγώ στο δημοτικό, λίγα χρόνια μετά τον πόλεμο. Κι αν τότε ένα στεγνό «Δεν Ξεχνώ», ο αριθμός των αγνοουμένων, οι πεσόντες, τα κατεχόμενα χωριά ήταν αναπόσπαστο κομμάτι της κουλτούρας της μνήμης, εντυπωσιάστηκα γιατί ένιωσα ότι τόσα χρόνια μετά και με τις προσπάθειες λύσης του Κυπριακού, το σχολείο δεν έκανε ένα βήμα παραπέρα για να εμπεδώσει την κουλτούρα της επανένωσης. Θα μπορούσε π.χ. δίπλα από τους αγνοούμενους να υπάρχει και η ιστορία της αναγνώρισης μερίδας απ΄ εκείνους. Πώς το σχολιάζετε;
Γιώργος: Δεν έχω πλέον την άμεση εμπειρία της δημοτικής εκπαίδευσης, αλλά από τις εμπειρίες μου, τις ανακοινώσεις, τα όσα ακούμε γενικότερα, θεωρώ ότι οι εθνικιστικές στρεβλώσεις υπάρχουν. Μπορεί κάποια συνθήματα να είναι πιο μαλακά ή πιο έμμεσα πια, αλλά θεωρώ ότι η ελληνοκυπριακή παιδεία υπερτονίζει το ελληνικό στοιχείο.
Μπολιάζουμε στα παιδιά μόνο τον πόνο από το θλιβερό παρελθόν και το μέλλον το αφήνουμε να επικρέμαται σαν σύνθημα.
Γιώργος: Γενικότερα οι ιστορικές αναδρομές που γίνονται μέσα στα πλαίσια της κυπριακής εκπαίδευσης, ουσιαστικά θυματοποιούν περισσότερο τους Ε/Κ. Αυτό δεν σημαίνει ότι πρέπει να επισκιάζεται η κατοχή, ο ρόλος του ιμπεριαλισμού και της Τουρκίας. Αλλά μέσα στα πλαίσια της τοπικής διάστασης του κυπριακού προβλήματος, η ε/κ παιδεία και η εκπαίδευση είναι ετεροβαρής και τείνουν προς τη θυματοποίηση των Ε/Κ και πολύ λιγότερο των Τ/Κ. Αυτό είναι ιστορική στρέβλωση και δεν επιτρέπει τη διαμόρφωση κουλτούρας λύσης.
Γρηγόρης: Υπάρχει αυτό το μονοπώλιο του πόνου. Λες και δεν υπάρχουν Τ/Κ αγνοούμενοι και πρόσφυγες, ή λες κι ο πόλεμος δεν έφερε κακό σε ολόκληρο τον πληθυσμό της χώρας. Αυτή η αντίληψη παραμένει η ίδια εδώ και δεκαετίες. Μπορεί από τότε να άνοιξαν τα οδοφράγματα να αυξηθήκαν στο ελάχιστο οι αναφορές στην τ/κ κοινότητα, αλλά επί της ουσίας υπάρχει μια θέση ότι, ένα περίπου, η Κύπρος είναι η ε/κ κοινότητα.
Συνεπώς δεν πρέπει να αναρωτιόμαστε γιατί δεν βγήκαν άλλοι να εκφράσουν συμπαράσταση στον αγώνα των Τουρκοκυπρίων.
Γιώργος: Αυτή η νοοτροπία δεν επιτρέπει σε πολύ κόσμο να ξεπεράσει φοβίες, να βγει στους δρόμους, να μιλήσει για αλληλεγγύη και να περάσει μήνυμα συμπαράταξης. Υπήρξε πρόοδος. Όταν ήμασταν εμείς μαθητές κυκλοφορούσαν φυλλάδια, ειδικά σε περιόδους εθνικών εορτών, που έγραφαν «καλός Τούρκος, νεκρός Τούρκος». Αυτές πλέον δεν είναι τόσο διαδεδομένες μέθοδοι εθνικιστικής συνείδησης. Όμως υπάρχει αυτή η επικέντρωση στη θυματοποίηση των Ε/Κ και μόνο. Την τελευταία δεκαετία πάρα πολλοί ακαδημαϊκοί, ανεξαρτήτως πολιτικού χώρου, ανέδειξαν το ζήτημα στην ε/κ παιδεία. Το λυπηρό είναι πως αυτά τα επιστημονικά πορίσματα δεν έχουν την ανάλογη προβολή στην κυπριακή πραγματικότητα.
Γρηγόρης: Αυτή η γνώση επειδή συγκρούεται με εθνικιστικά ιδεολογήματα του παρελθόντος, δεν καταφέρνει να περάσει στην εκπαίδευση. Μα η Ακαδημία και το Πανεπιστήμιο πρέπει ουσιαστικά να επικοινωνούν με την κοινωνία και την Παιδεία! Δεν γίνεται να χρησιμοποιούνται ακόμη τα εγχειρίδια και οι προσεγγίσεις του ΄60 και του ΄70.
Τα οποία εμπεδώνουν το φόβο στα παιδιά.
Γρηγόρης: Θεωρείται σήμερα αιρετικό να διασταυρώσεις το οδόφραγμα. Μα οι Ε/Κ και οι Τ/Κ μαθητές πρέπει να έρθουν πρόσωπο με πρόσωπο για να καταλάβουν στην πράξη ότι ο εθνικισμός δεν μας πάει μπροστά. Όταν κάναμε τις πρώτες εκδηλώσεις το 2005 και φέραμε Τ/Κ μαθητές, σε συνεργασία με τους εκπαιδευτικούς τους και επισκεφτήκαμε σχολεία στη Λάρνακα και στη Λευκωσία, υπήρχε ένα μούδιασμα. Μια απόσταση. Να μην έρθουν στο σχολείο μας...
Πήγατε κι εσείς στην άλλη πλευρά;
Γρηγόρης: Ναι. Μια φορά έγινε επίσκεψη σε σχολείο και ήταν με την έγκριση των γονιών. Ήταν μη εργάσιμη μέρα του σχολείου. Το 2008. Όμως εμείς ως εκπαιδευτικοί κάνουμε συχνά επισκέψεις σε σχολεία τουρκοκυπριακά. Με τους μαθητές είναι πιο δύσκολο γιατί υπάρχει αντίδραση από πλευράς των ελληνοκυπριακών εκπαιδευτικών οργανώσεων.

Ποια Κοινωνία Πολιτών;
Ο στόχος του υπουργείου Παιδείας που προσπαθεί να μπάσει την κουλτούρα λύσης στα σχολεία βοήθησε καθόλου;
Γρηγόρης: Σε πολύ μικρό βαθμό. Δεν υπάρχουν πολλοί εκπαιδευτικοί να τον υλοποιήσουν. Σε κάθε σχολείο υπάρχουν κάποιοι εκπαιδευτικοί που κάνουν κάποιες εκδηλώσεις και αυτοί οι εκπαιδευτικοί τυχαίνει να είναι και της Πλατφόρμας. Ήταν πολύ καλή η προσπάθεια του κ. Ανδρέα Δημητρίου, αλλά πρέπει να πάμε ένα βήμα παρακάτω. Χρειάζεται περισσότερη αποφασιστικότητα. Αν θέλουμε φυσικά να επανενωθεί η Κύπρος....
Γιώργος: Χρειάζεται περισσότερη κινητικότητα σε κοινωνικό επίπεδο, από την οποία να τροφοδοτείται και η πολιτική ηγεσία η οποία διαπραγματεύεται.
Μα τι να περιμένουμε από μια Κοινωνία Πολιτών σχεδόν ανύπαρκτη;
Γρηγόρης: Δεν θα έλεγα ότι είναι ανύπαρκτη. Υπάρχει όμως μια γενικευμένη αδιαφορία εκ μέρους των Ε/Κ. Δεν είναι μόνο η Κοινωνία των Πολιτών αδύνατη. Είναι και τα ίδια τα κόμματα ως μηχανισμοί αδύναμοι.
Γιώργος: Η Κοινωνία των Πολιτών είναι πιο πλούσια από προηγουμένως, αλλά -και αυτό το αλλά έχει τεράστια σημασία- είναι πιο πλούσια σε τμηματικά συμφέροντα κι όχι σε ιδεώδη όπως το ιδεώδες της λύσης.
Δεν είναι τουλάχιστον λυπηρό, οι Τ/Κ να καλούν την Τουρκία να φύγει απ΄ εδώ κι εμείς να μην κάνουμε τίποτα;
Γρηγόρης: Έγιναν κάποιες συναντήσεις, βγήκαν κάποιες ανακοινώσεις, όμως δεν πιστεύω πως είναι τυχαίο που βρέθηκε η Πλατφόρμα να κάνει εκδηλώσεις. Είμαστε έντονα δραστήριοι εδώ κι αρκετά χρόνια, κι είχαμε και το θάρρος να βγούμε στο δρόμο.
Μα τέτοιους εκπαιδευτικούς θέλουμε. Να βγαίνουν μπροστά...
Γρηγόρης: Στο βορρά είχαν σημαντικό ρόλο σ΄ αυτές τις κινητοποιήσεις οι εκπαιδευτικοί. Γιατί είμαστε λίγοι απ΄ εδώ; Έχει πολλούς παράγοντες...
Γιώργος: Η προπαγάνδα εναντίον της λύσης, η οποία πολλές φορές μπορεί να είναι έμμεση αλλά κάνει τη δουλειά της, είναι ένας από αυτούς τους λόγους. 'Αλλος λόγος είναι ότι μερίδα των ΜΜΕ, ίσως η πλειοψηφία των ΜΜΕ, στηρίζει τις εθνικιστικές δυνάμεις.
Γρηγόρης: Στα τηλεοπτικά Μέσα είναι συντριπτική η νίκη του εθνικισμού. Κι όταν έχεις ταυτόχρονα μια παιδεία εθνικιστική, μια εκκλησία με τεράστια οικονομική και πολιτική εξουσία η οποία έχει εθνικιστική ηγεσία -τις προάλλες θα θυμάστε την εκστρατεία που έκανε μοιράζοντας φυλλάδια- αντιλαμβάνεστε ότι υπάρχει ένας μηχανισμός προπαγάνδας που έχει σκοπό να εμποδίσει τη λύση του Κυπριακού. Κι αυτός ο μηχανισμός δεν είναι το ΕΛΑΜ. Το ΕΛΑΜ είναι η ακροδεξιά συνιστώστασα αυτής της κατάστασης. Οι δυνάμεις που εναντιώνονται στην επανένωση της χώρας είναι σοβαρές μέσα στην κοινωνία. Και μέσα στα κόμματα, υπάρχουν σοβαρές δυνάμεις προς τον εθνικισμό.
Αναρωτιέμαι τώρα, ένας άνθρωπος που υποστηρίζει ό,τι κι εσείς, τι τον εμποδίζει να πάει σε μια διαδήλωση και να στείλει ένα μήνυμα ειρήνης;
Γρηγόρης: Το βασικό ζήτημα, πέραν από τις δυνάμεις του απορριπτισμού που είναι δυνατές με πολλά λεφτά κι εξουσία, με διασυνδέσεις με το κράτος, είναι η απογοήτευση του κόσμου. Το 2004 επέφερε τραγικό πλήγμα στην επαναπροσέγγιση η οποία υπήρχε δυνατά από το ΄90 και κορυφώθηκε και μαζικοποιήθηκε το 2003 με το άνοιγμα των οδοφραγμάτων. Το πέρασμα στην αντίθετη πλευρά μετά το 2004 σταμάτησε. Υπάρχει μια σημαντική μειοψηφία του 10 -15% που συνεχίζει να διασταυρώνει τα οδοφράγματα, και να έχει επαφές με την άλλη πλευρά, αλλά δεν μπορεί να συγκριθεί τούτο με το βαθμό που υπάρχει στην τ/κ κοινότητα.
--------------------------------------------------------------------------------
Θεωρείτε πως έχουμε ξανά συνθήκες 2003;
Γρηγόρης: Ναι, αν κι αυτή τη φορά δεν καταφέρνει η ε/κ κοινότητα να αφουγκραστεί το τι γίνεται και να δράσει, θα είναι πιο καθοριστική η ήττα σε σχέση με εκείνη που υπέστη το κίνημα της λύσης και της επανένωσης το 2004.
Γιώργος: Ταυτόχρονα καταβάλλονται και προσπάθειες για λύση σε πολιτικό επίπεδο. Προσωπικά πιστεύω ότι η παρούσα Κυβέρνηση κάνει ουσιαστικές προσπάθειες και πρέπει να υποστηριχθεί στην προσπάθειά της για λύση. Όμως το κοινωνικό επίπεδο είναι πάρα πολύ σημαντικό και ίσως μια αποτυχία να ενώσουμε τις φωνές μας με τους Τ/Κ, να μεταφραστεί και σε αποτυχία στο πολιτικό.
Γρηγόρης: Θεωρώ ότι η σημερινή Κυβέρνηση σαφέστατα σημείωσε πρόοδο σε σχέση με την προηγούμενη, όσον αφορά στις συνομιλίες. Όμως εκεί που απέτυχε είναι στην καλλιέργεια του κλίματος λύσης. Δεν είναι τόσο στις συνομιλίες που δεν πάμε καλά. Εκεί επιτεύχθηκαν κι επιτυχίες. Αλλά περισσότερο στην κοινωνία. Δεν είναι δυνατόν να μην υπάρχει μια ευαισθητοποίηση μέσα στον κόσμο, ένα όραμα, μια ελπίδα. Έρχομαι πίσω στην προηγούμενη ερώτηση... Γιατί δεν έχουμε πολύ κόσμο. Διότι πολύς κόσμος δεν ελπίζει για λύση. Και σκέφτεται γιατί να πάει σε μια εκδήλωση. Για να είναι γραφικός;
Γιώργος: Μέσα από τις κινητοποιήσεις βγαίνει άλλο ένα δυνατό μήνυμα. Ότι έχουμε και οι δυο κοινότητες ακόμη έναν κοινό εχθρό εκτός από τον εθνικισμό. Την Τουρκία. Και είναι άλλο ένα σημείο που μας ενώνει. Που μπορεί να χρησιμοποιηθεί και ως πολιτικό επιχείρημα στους διστακτικούς της επανένωσης.

Ήταν πολλά μιτσιά η Πλατεία Ινονού τελικά! (ανταπόκριση από τη μαζική διαδήλωση των Τ/κ στις २ Μαρτίου)

2 Μαρτίου 2011 – η μεγαλλύττερη συγκέντρωση στην ιστορία της τ/κ κοινότητας




Πάνω που 50 000 η συμμετοχή στη γενική απεργία τζιαι στο συλλαλητήριο κοινοτικής ύπαρξης των Τουρκοκυπρίων. Ζωντάνια, παλμός αποφασιστικότητα. Πολλά μιαλλύττερο το πλήθος που το προηγούμενο συλλαλητήριο, με πιο πολλύν πείσμα τζιαι διάθεση για αγώνα. Τα κεντρικά συνθήματα στην σκηνή ήταν “Δεν μπορείς να σωθείς μόνος. Μαζί μπορούμε να επιβιώσουμε” “Ενάντια στη διακυβέρνηση με διαταγές” τζιαι “Αυτή η χώρα είναι δική μας – εμείς θα την κυβερνήσουμε” που εστέκαν μπροστά που 2 μεγάλες σημαίες της Τουρκίας τζιαι της ΤΔΒΚ που είχαν τοποθετηθεί που τα εψές στο πίσω κτίριο. Μεγάλες σημαίες της Τουρκίας τζιαι της ΤΔΒΚ υπήρχαν τζιαι σε 2 άλλα κτίρια δίπλα – της κυβέρνησης τζιαι του στρατού.


Η ατμόσφαιρα ήταν ηλεκτρισμένη. Υπήρχαν ήδη 5-6 χιλιάδες στην Ινονού, στες θκιο μερκές τζιαι πάνω στο ενετικό τείχος. Εμφανής η παρουσία της αστυνομίας αλλά εν εφαίνετουν ότι εμπορούσεν να κάμει τζιαι πολλά πράματα. Το κλίμα ήταν μεν γιορταστικό αλλά υπήρχεν τζιαι η ένταση στον αέρα. Όι μόνον λόγω της υπαρξιακής διάστασης της κινητοποίησης αλλά τζιαι λόγω του πολιτικού πλουραλισμού τζιαι των ισορροπιών πάνω στες οποίες ήταν χτισμένος. Πρώτον στην πλατεία εμπήκεν το κομμουνιστικό συνδικάτο Ντεβίς τζιαι τελευταίον το ριζοσπαστικό κόμμα Νέα Κύπρος. Η συνδικαλιστική πλατφόρμα αποφάσισεν εχτές τα επίσημα συνθήματα τα οποία υπόγραψεν αλλά η αριστερή συνιστώσα εν εκατάφερεν να περάσει την θέση για απουσία όλων των εθνικών σημαιών. Έτσι μερικά συνδικάτα όπως η Κάμου Σεν των δεξιών δημοσίων υπαλλήλων τζιαι τμήμα της Μπες Σεν των δημοτικών υπαλλήλων, όπως τζιαι το ΔΗΚΟ του Σερντάρ Ντεκτάς είχαν. Υπήρχαν ακόμα μερικές άλλες σκόρπιες που μεμονωμένους διαδηλωτές τζιαι μέσα σε μερικά άλλα μπλοκς περιλαμβανομένου τζιαι του Ρεπουμπλικανικού Τουρκικού Κόμματος. “Η κυρία Ντεκτάς είναι εδώ μαζί μας” ανακοινώθηκεν σε κάποια φάση. “Εννά βρέξει αλωπως” σχολιάζει ο Σενέρ Ελτζιήλ που το άλλο μικρόφωνο. “Είτε βρέξει, είτε σιονίσει όμως, εμείς δαμέ θα είμαστεν” προσθέτει.


Τα κυρίαρχα συνθήματα ήταν “Υπήρξαμεν, υπάρχουμεν τζιαι θα υπάρχουμεν”, “Εμείς είμαστεν ΚΥΠΡΑΙΟΙ Τούρκοι, εσύ ποιος είσαι κύριε;” “Ειρήνη. Λύση τώρα.” “Κύπρος ανεξάρτητη, ενωμένη ομοσπονδιακή”. “Ούτε όμηρος της Τουρκίας ούτε παράρτημα των Ελληνοκυπρίων”. “Πιάσε τα πακέτα σου τζιαι φύε” τζιαι η ΚΤΟΕΟΣ των καθηγητών μήπως τζιαι δεν το εμπεδώσαν κάποιοι, είπεν το πιο ρητά “Άγκυρα άσε μας ήσυχους”. Η αστυνομία εδοκίμασεν να επέμβει αλλά εν εμπορούσεν να κάμει τζιαι πολλά πράματα. Ο Σενέρ Ελτζιήλ ήταν πάνω στην σκηνή τζιαι εκαλωσόριζεν τα μπλοκς. Ακόμα τζιαι το μπλοκ του Γιασεμί γύρω που την εφημερίδα Αφρίκα εμπήκεν μέσα στην πλατεία με κεντρικό πανώ “΄Χάτε μπάρρα” τζιαι τη φωτογραφία του Τσεμίλ Τσιτσέκ (αρμόδιος για βόριεα Κύπρο υπουργός του Ερτογάν) δίπλα τζιαι πίσω μια σημαία της Κυπριακής Δημοκρατίας η οποία εχειροκροτήθηκεν που σημαντική μερίδα του πλήθους. Ο Ελτζιήλ εφώναζεν “Που είσαστεν φασίστες; Περνά σημαία της Κυπριακής Δημοκρατίας. Εν τολμάτε να την αφαιρέσετε!” Τζιαι εσυνέχισεν “Κύριε Ερτογάν, είναι και δική μας αυτή η σημαία. Και εσύ είσαι εγγυητής αυτού του κράτους. Πως μπορείς να λαλείς δεν το αναγνωρίζεις;” Τζιαι ο Ατνάν μετά στην ομιλία του εξήγησε ότι είμαστεν και Κυπραίοι και Τούρκοι άρα μπορούμεν να έχουμεν τζιαι Κυπριακές τζιαι Τουρκικές σημαίες. Ένας τύπος έφερεν τζιαι έναν γάρο με πανώ “Είμαι ο τελευταίος Κυπραίος. Μην με αφήσετε να εξαφανιστώ”.


Θέλουμεν αυτονομία, να κυβερνούμεν εμείς τους εαυτούς μας τζιαι τον τόπο μας. Να έχουν τ/κ τον έλεγχο της αστυνομίας, της πολιτικής άμυνας, της εθνικής φρουράς, της κεντρικής τράπεζας στη βόρεια Κύπρο. Θέλουμε αυτοδιοίκηση τζιαι θέλουμε ειρήνη. Να λυθεί το κυπριακό άμεσα. Να μπούμε στην Ευρώπη. Μουσική δυνατή, ωραία τζιαι γλυτζιά. Μπέλλα τσιάο στο γνώριμο, που την προηγούμενη τους εξέγερση, τουρκοκυπριακό τέμπο. Τοπικά τα συγκροτήματα της σκηνής. Οι μερικές δεκάδες ε/κ που ήταν παρών εσιοκαριστήκαν τζιαι εντυπωσιαστήκαν που την φάση. Τρομερή εμπειρία πάντως, ιστορική μέρα για την Κύπρο, την βόρεια δηλαδή, τζείνη που έσιει ζωήν με την πολιτική έννοια του όρου.


Εσείς κουμπάρε εν κάμνετε τίποτε λαλεί μου ένας τ/κ συνάδελφος. Ήνταλως εννά έσιει λύση;

Κάτι πάω να του πω για τη Λήδρας το δείλις αλλά εν μου φκαίννει. Σούζω την κκελλέ μου τζιαι σιερετώ.


ΠΗΓΗ: www.falies.com

Σενέρ Ελτζίλ: καλεί τους Ε/κ να κινητοποιηθούν κι αυτοί

Απόσπασμα από τη συνέντευξη του ΣΕΝΕΡ ΕΛΤΖΙΗΛ, 25/2/2011 στην εκπομπή ΜΠΙΣ-ΕΜΕΙΣ, ΡΙΚ

"Είμαστε αποφασισμένοι να υπερασπιστούμε τα δημοκρατικά μας δικαιώματα μέχρι τέλους।
Αναμένουμε το ίδιο από την Ελληνοκυπριακή κοινότητα.

Βγαίνουμε στις πλατείες και έχουμε δυο βασικές απαιτήσεις. Ένα – να κυβερνούμε εμείς τον τόπο μας, Δύο – να βρεθεί λύση όσο το δυνατόν πιο σύντομα για να επανενωθεί η Κύπρος.

Είναι πολύ σημαντικό, οι Ε/Κ να βγουν και αυτοί στους δρόμους, να διαδηλώσουν την επιθυμία τους για λύση. Αυτό θα στείλει ένα πολύ θετικό μήνυμα σε όλο τον κόσμο. Δεν υπάρχει νόημα μια πλευρά μόνο να θέλει λύση. Οι μαζικές οργανώσεις των Ε/Κ, θα μπορούσαν για παράδειγμα να οργανώσουν την ίδια ώρα με μας, μια διαδήλωση στην Πλατεία Ελευθερίας ή κάπου αλλού. Αυτό θα ήταν ένα πολύ σημαντικό μήνυμα για τον κόσμο. Αυτό που λέω δεν χρειάζεται συντονισμό. Οι οργανώσεις στις δυο πλευρές απλά θα εκφράσουν την κοινή τους βούληση σχετικά με το θέμα.

Δεν ζητώ από τους Ε/Κ συντρόφους και συμπατριώτες μου να έρθουν στον βορρά να μας στηρίξουν. Εμείς έχουμε τις μάζες. Αυτό που είναι σημαντικό είναι να ενεργοποιήσουν και αυτοί τις μάζες, έτσι ώστε να προβάλουμε την κοινή μας βούληση για λύση, την επανένωση της Κύπρου που θα κυβερνάται από τους Κύπριους χωρίς ξένες επιβουλές".


......................................

SENER ELCIL, 25/2/2011 BIS-EMEIS, RIK

"We are determined to defend our democratic rights to the end.
We expect the same also of the Greek Cypriot community.

We go out to the squares and we have two basic demands. One: that we should ourselves govern our place, Two: that a solution is found as soon as possible for Cyprus to be reunited.

It is very significant for the Greek Cypriots to also go out into the streets, to demonstrate their desire for a solution. This will give a very positive message to the whole world. There is no sense for only one side to want a solution. The large organisations of the Greek Cypriots, they could for example, organise for the same time as ours, a demonstration at Eleftheria (Liberation) Square or somewhere else. This would give a very significant message to the world. What I am talking about does not need to be coordinated. The organisations of the two sides can simply express a common will regarding this matter.

I am not asking my Greek Cypriot comrades and compatriots to come to ‘the north’ to support us. We can marshall the masses. What is significant is that they also activate the masses, so we can project the common will for a solution, the reunification of Cyprus and of Cyprus being governed by Cypriots without foreign impositions".


Δείτε ολόκληρη τη συνέντευξη σε προηγούμενη ανάρτηση του μπλοκ। (२६/२/2011)

Αυτή η χώρα είναι δική μας και θα τη διοικήσουμε- Επιστολή τ/κ συνδικαλιστικού κινήματος προς Ερτογάν

7 του Φεβράρη, 2011

Κο Ρετζιέπ Ταγίπ Ερντογάν
Πρωθυπουργό της Τουρκικής Δημοκρατίας

Αγαπητέ κε Ρετζιέπ Ταγίπ Ερντογάν, μη αποδεχόμενος τις διαμαρτυρίες που η κοινότητα μας πραγματοποίησε εξασκώντας τα φυσικά της δημοκρατικά δικαιώματα ενάντια στο οικονομικό και πολιτικό πακέτο μέτρων που της επιβλήθηκε, κατηγορήσατε την κυβέρνηση συνεργατών [σας] αυτής της χώρας και τις δεκάδες χιλιάδες του λαού μας που πλημμύρησαν τους δρόμους.

Θέλουμε να υπενθυμίσουμε σε αυτούς που προσπαθούν ξανά να εκμεταλλευτούν την πολιτική βούληση των τ/κ ότι η κάθε κοινότητα έχει το δικαίωμα να αυτοδιοικείται και να ζει αυτόνομα και ελεύθερα μέσα στη γεωγραφία της.

Στις δηλώσεις που κάνατε στο Κιργιστάν εκφράσατε ξεκάθαρα την άποψη σας σαν πρωθυπουργού της Τουρκίας, και του κόμματος σας AKP, για τους Τουρκοκύπριους. Πρέπει να σταματήσετε να κρύβεστε πίσω από το Ναι των τουρκοκυπρίων στο δημοψήφισμα του 2004.

Με την εξουσιοδότηση των συνθηκών Εγγύησης και Συμμαχίας με την Κυπριακή Δημοκρατία του 1960, ο τούρκος πρωθυπουργός Μπουλέντ Ετζιεβίτ πραγματοποίησε την στρατιωτική παρέμβαση στην Κύπρο το 1974 δηλώνοντας ότι ήρθαν να αποκαταστήσουν τη συνταγματική τάξη στην Κυπριακή Δημοκρατία και να φέρουν την ειρήνη όχι μόνο στους Τουρκοκύπριους αλλά και στους Ελληνοκύπριους. Θα θέλαμε να σας ξαναθυμίσουμε αυτή τη δήλωση.

Το ΑΚΠ συνεχίζει την πολιτική της πολιτιστικής και κοινωνικής διάβρωσης της Τουρκοκυπριακής κοινότητας, της εξαθλίωσης των εργαζομένων και της ώθησης τους στη μετανάστευση, χρησιμοποιώντας το τζιαμί και τη θρησκευτική προπαγάνδα.

Δεν αποδεχόμαστε τις ψευδείς δηλώσεις σας ότι ” ο ελάχιστος μισθός ενός δημοσίου υπαλλήλου είναι 10 χιλιάδες τουρκικές λίρες”, καθώς στην πραγματικότητα ο ελάχιστος μισθός ενός δημοσίου υπαλλήλου στη χώρα μας είναι 1540 τουρκικές λίρες. Ενώ κάνατε δηλώσεις υπέρ των Ηνωμένων Πολιτειών στη Μέση Ανατολή, αναφερόμενος στις διαδηλώσεις καλέσατε τον πρόεδρο της Αιγύπτου να “ακούσει τη φωνή των δρόμων, να σεβαστεί την κοινότητα”. Στη δική σας περίπτωση όμως δεν σεβαστήκατε τη διαδήλωση στην οποία συμμετείχαν δεκάδες χιλιάδες κόσμου
και την λαϊκή βούληση που εκφράστηκε στους δρόμους, και της επιτεθήκατε χαρακτηρίζοντας την αδιάντροπη.

Παρακολουθούμε με φρίκη τις νεοφιλελεύθερες ισλαμικές πολιτικές του ΑΚΠ προς τον τουρκικό εργαζόμενο λαό, και σαν κοινότητα που ζει σε μια άλλη χώρα δηλώνουμε εκ μέρους των πατριωτικών εργαζομένων μας ότι δεν θα επιτρέψουμε να εφαρμοστούν αυτές οι πολιτικές και δεν θα κάνουμε πίσω.

Αυτή η χώρα είναι δική μας, θα την κυβερνήσουμε.

Ειλικρινά
Το συνδικαλιστικό κίνημα

(μετάφραση από τα αγγλικά, ΦΑΛΙΕΣ)