![Πλατφόρμα Ε/κ και Τ/κ Εκπαιδευτικών "Ενωμένη Κύπρος" [ε/κ τμήμα]](https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgjzrtoPdRpfs5Ki5saTSNPMXHZ5oyjFv42CMiFGTaupdEvNhFV8QfWn1zO_4fO2y4dZ05bsQzi3yzl690QkmpuCilYrKqsGNAt_VeffvHUb8aiFYmeI5w3-vi-TQNbnqHV2PoIMPr0qA0/s1600-r/idea3.gif)
31 Μαρ 2011
28 Μαρ 2011
Δικοινοτική Δράση Ε/κ και Τ/κ νέων
As the fighting in Libya continues, the legacy of an armed conflict more than three decades ago on the Mediterranean island of Cyprus has brought teenagers from the two communities together in a unique commemoration.
For the first time, Greek and Turkish Cypriots have come together to share their common grief.
Many of them are relatives of the hundreds of people who were killed or went missing during the island's conflicts in the 1960s and 70s.
Teenagers gathered to chant for peace on a windy hillside outside Nicosia.
Around 100 Greek and Turkish Cypriots formed a circle of commemoration to remember those killed during the years of violence in Cyprus during the 1960s and 70s - the intercommunal bloodshed and the Turkish invasion that followed.
Flowers are placed in the circle by those who lost relatives in the conflict.
What is significant about this event is that Greek and Turkish Cypriots have chosen to commemorate their losses jointly - and to acknowledge that each side has suffered.
Selective amnesia
Most, like Turkish Cypriot Hakan, are too young to remember the bloodshed.
"I never actually got to know my grandfather - he died way before I was born and I think I would have liked to meet him," he says.
"Both sides lost, both sides didn't get a chance to meet their grandparents. At this stage I'm not looking at who is Greek Cypriot, who is Turkish Cypriot. It is just people that have lost people that they would have liked to meet."
Peace activists in Cyprus refer to a selective amnesia that has characterized each sides' version of history.
Greek Cypriot teenager Stefanos said the "main problem is that most people in Cyprus, Greek and Turkish Cypriots, only hear one side of the story, they only hear about the pain and suffering that their own side has experienced.
"We have both suffered, we have missing people on both sides, and we have both lost people we love," he says.
"It is time now to move on, we have to unite. We cannot continue hating each other and the only way to move on is to know the truth from both communities."
The organisers hope that the next generation of political leaders in Cyprus will be as broad minded as these teenagers - and will break down the mutual suspicion that has infected political efforts to solve the Cyprus problem thus far.
Source: BBC News - http://www.bbc.co.uk/news/world-europe-12872917
For the first time, Greek and Turkish Cypriots have come together to share their common grief.
Many of them are relatives of the hundreds of people who were killed or went missing during the island's conflicts in the 1960s and 70s.
Teenagers gathered to chant for peace on a windy hillside outside Nicosia.
Around 100 Greek and Turkish Cypriots formed a circle of commemoration to remember those killed during the years of violence in Cyprus during the 1960s and 70s - the intercommunal bloodshed and the Turkish invasion that followed.
Flowers are placed in the circle by those who lost relatives in the conflict.
What is significant about this event is that Greek and Turkish Cypriots have chosen to commemorate their losses jointly - and to acknowledge that each side has suffered.
Selective amnesia
Most, like Turkish Cypriot Hakan, are too young to remember the bloodshed.
"I never actually got to know my grandfather - he died way before I was born and I think I would have liked to meet him," he says.
"Both sides lost, both sides didn't get a chance to meet their grandparents. At this stage I'm not looking at who is Greek Cypriot, who is Turkish Cypriot. It is just people that have lost people that they would have liked to meet."
Peace activists in Cyprus refer to a selective amnesia that has characterized each sides' version of history.
Greek Cypriot teenager Stefanos said the "main problem is that most people in Cyprus, Greek and Turkish Cypriots, only hear one side of the story, they only hear about the pain and suffering that their own side has experienced.
"We have both suffered, we have missing people on both sides, and we have both lost people we love," he says.
"It is time now to move on, we have to unite. We cannot continue hating each other and the only way to move on is to know the truth from both communities."
The organisers hope that the next generation of political leaders in Cyprus will be as broad minded as these teenagers - and will break down the mutual suspicion that has infected political efforts to solve the Cyprus problem thus far.
Source: BBC News - http://www.bbc.co.uk/news/world-europe-12872917
25 Μαρ 2011
24 Μαρ 2011
Παιδαγωγοί και παιδαγωγοί
Πηγή: Κείμενα Κυριάκου Τζιαμπάζη (http://kyriacosdjambazis.blogspot.com)
Αυτές τις μέρες έτυχε να πάρω στα χέρια μου ένα ημερολόγιο των που εξέδωσε για τα μέλη της η τουρκοκυπριακή συντεχνία των παιδαγωγών δημοτικής εκπαίδευσης (KTÖS) και το οποίο δεν μπορώ να αφήσω να μη σχολιάσω.
Δεν είναι ένα συνηθισμένο ημερολόγιο। Δεν έχει φωτογραφίες με ζώα ή άνθη ή πτηνά της Κύπρου। Υπάρχουν φωτογραφίες μαθητών των δημοτικών σχολείων από διάφορα χωριά πριν από το 1974। Φωτογραφίες μαθητών από τη Λεμεσό, την Κοφίνου, την Αμμόχωστο, τη Δρομολοξιά και άλλα χωριά της επαρχίας Λάρνακας. Ως εδώ, μπορεί κάποιος να πει ότι τίποτα νεώτερο δεν μεταφέρει. Κι’ όμως: δίπλα από κάθε φωτογραφία υπάρχει ένα ποίημα. Τουρκοκύπριοι ποιητές, αλλά και… έλληνες ποιητές. Ο Καβάφης και ο Ρίτσος. Οι μήνες γραμμένοι σε τρεις γλώσσες: Αγγλικά, Τούρκικα, Ελληνικά.
Αυτό κι’ είναι το νέο. Οι τουρκοκύπριοι δάσκαλοι διαπαιδαγωγούν τη νέα γενιά με ποιήματα ελλήνων ποιητών. Δεν γράφουν «Δεν ξεχνώ». Μετάφρασαν το ποίημα του Καβάφη «Η πόλις». Τι λέει αυτό το ποίημα;
(απόσπασμα)
«Η πόλις θα σε ακολουθεί. Στους δρόμους θα γυρνάς
τους ίδιους. Και στες γειτονιές τες ίδιες θα γυρνάς˙
και μες τα ίδια σπίτια αυτά θα ασπρίζεις.
Πάντα στην πόλι αυτή θα φθάνεις. Για αλλού – μη ελπίζεις-
Δεν έχει πλοίο για σε, δεν έχει οδό.
Έτσι που τη ζωή σου ρήμαξες εδώ
στην κώχη τούτη την μικρή, σ’ όλη τη γη την χάλασες». [1]
Η έκδοση δεν είναι κρατική έκδοση. Είναι της συντεχνίας των δασκάλων. Στην κοινότητά μας η συντεχνία των δασκάλων έχει ασχοληθεί με τέτοια ζητήματα; Κι’ αν όχι, τι έχουν κάνει οι παρατάξεις, ιδιαίτερα η παράταξη της αριστεράς; Μπορούν να εκδώσουν στα ελληνικά και τουρκικά έστω και ένα ημερολόγιο και να το μοιράσουν στα μέλη τους; Το ερώτημα μου είναι το εξής: τα τελευταία δυο χρόνια το υπουργείο Παιδείας τα έχει ανακηρύξει ως χρόνια ανάπτυξης των σχέσεων των ελληνοκυπρίων μαθητών με τους τουρκοκύπριους μαθητές. Τι έκαναν οι ελληνοκύπριοι παιδαγωγοί προς αυτή την κατεύθυνση; Μίλησαν έστω και μια φορά για τουρκοκύπριους ποιητές, μετάφρασαν έστω ένα ποίημα τους και να το διαβάσουν στους μαθητές τους; Να μεταφέρουν στους νέους μας τις ιδέες και τις αντιλήψεις των πνευματικών ανθρώπων της άλλης κοινότητας; Και γιατί το κράτος δεν παρεμβαίνει πιο αποφασιστικά; Πως θα γνωρίσει η νέα γενιά μας τον πολιτισμό της άλλης κοινότητας; Λέμε θέλουμε να ζήσουμε μαζί, αλλά δεν κουνούμε το μικρό μας δακτυλάκι για να προετοιμάσουμε τη νέα γενιά, να τις δημιουργήσουμε το κλίμα της αποδοχής και της ειρηνικής συμβίωσης και συνεννόησης. Έχουμε μετατραπεί σε μια άτολμη κοινωνία, κλειστήκαμε στον εαυτό μας, δεν κοιτάμε πέρα από το στενό και ιδιοτελές συμφέρον.
Θέλω να συγχαρώ τη συντεχνία των τουρκοκυπρίων δασκάλων που ακολουθούν τη μοναχική τους πορεία, έστω κι’ αν οι ελληνοκύπριοι συνάδελφοι τους κωφεύουν। Δεν είναι τυχαίο που οι τουρκοκύπριοι δάσκαλοι βρίσκονται στην πρώτη γραμμή και αγωνίζονται για επανένωση της μικρής μας πατρίδας. Το όνομα τους, το επάγγελμα τους και η συνδικαλιστική τους οργάνωση βρίσκονται ψηλά στη συνείδηση των τουρκοκυπρίων συμπατριωτών μας, αλλά και σε μια μεγάλη μερίδα των ελληνοκυπρίων, που συνεχίζουν να αγωνίζονται για την επανένωση της χώρας μας στη βάση της ομοσπονδιακής δομής του κράτους και της πολιτικής ισότητας των κοινοτήτων.
--------------------------------------
[1]Κ.Π. Καβάφης: Ποιήματα. Έκδ. Γ. Οικονόμου, παρουσίαση Γ. Πικρού.
Αυτές τις μέρες έτυχε να πάρω στα χέρια μου ένα ημερολόγιο των που εξέδωσε για τα μέλη της η τουρκοκυπριακή συντεχνία των παιδαγωγών δημοτικής εκπαίδευσης (KTÖS) και το οποίο δεν μπορώ να αφήσω να μη σχολιάσω.
Δεν είναι ένα συνηθισμένο ημερολόγιο। Δεν έχει φωτογραφίες με ζώα ή άνθη ή πτηνά της Κύπρου। Υπάρχουν φωτογραφίες μαθητών των δημοτικών σχολείων από διάφορα χωριά πριν από το 1974। Φωτογραφίες μαθητών από τη Λεμεσό, την Κοφίνου, την Αμμόχωστο, τη Δρομολοξιά και άλλα χωριά της επαρχίας Λάρνακας. Ως εδώ, μπορεί κάποιος να πει ότι τίποτα νεώτερο δεν μεταφέρει. Κι’ όμως: δίπλα από κάθε φωτογραφία υπάρχει ένα ποίημα. Τουρκοκύπριοι ποιητές, αλλά και… έλληνες ποιητές. Ο Καβάφης και ο Ρίτσος. Οι μήνες γραμμένοι σε τρεις γλώσσες: Αγγλικά, Τούρκικα, Ελληνικά.
Αυτό κι’ είναι το νέο. Οι τουρκοκύπριοι δάσκαλοι διαπαιδαγωγούν τη νέα γενιά με ποιήματα ελλήνων ποιητών. Δεν γράφουν «Δεν ξεχνώ». Μετάφρασαν το ποίημα του Καβάφη «Η πόλις». Τι λέει αυτό το ποίημα;
(απόσπασμα)
«Η πόλις θα σε ακολουθεί. Στους δρόμους θα γυρνάς
τους ίδιους. Και στες γειτονιές τες ίδιες θα γυρνάς˙
και μες τα ίδια σπίτια αυτά θα ασπρίζεις.
Πάντα στην πόλι αυτή θα φθάνεις. Για αλλού – μη ελπίζεις-
Δεν έχει πλοίο για σε, δεν έχει οδό.
Έτσι που τη ζωή σου ρήμαξες εδώ
στην κώχη τούτη την μικρή, σ’ όλη τη γη την χάλασες». [1]
Η έκδοση δεν είναι κρατική έκδοση. Είναι της συντεχνίας των δασκάλων. Στην κοινότητά μας η συντεχνία των δασκάλων έχει ασχοληθεί με τέτοια ζητήματα; Κι’ αν όχι, τι έχουν κάνει οι παρατάξεις, ιδιαίτερα η παράταξη της αριστεράς; Μπορούν να εκδώσουν στα ελληνικά και τουρκικά έστω και ένα ημερολόγιο και να το μοιράσουν στα μέλη τους; Το ερώτημα μου είναι το εξής: τα τελευταία δυο χρόνια το υπουργείο Παιδείας τα έχει ανακηρύξει ως χρόνια ανάπτυξης των σχέσεων των ελληνοκυπρίων μαθητών με τους τουρκοκύπριους μαθητές. Τι έκαναν οι ελληνοκύπριοι παιδαγωγοί προς αυτή την κατεύθυνση; Μίλησαν έστω και μια φορά για τουρκοκύπριους ποιητές, μετάφρασαν έστω ένα ποίημα τους και να το διαβάσουν στους μαθητές τους; Να μεταφέρουν στους νέους μας τις ιδέες και τις αντιλήψεις των πνευματικών ανθρώπων της άλλης κοινότητας; Και γιατί το κράτος δεν παρεμβαίνει πιο αποφασιστικά; Πως θα γνωρίσει η νέα γενιά μας τον πολιτισμό της άλλης κοινότητας; Λέμε θέλουμε να ζήσουμε μαζί, αλλά δεν κουνούμε το μικρό μας δακτυλάκι για να προετοιμάσουμε τη νέα γενιά, να τις δημιουργήσουμε το κλίμα της αποδοχής και της ειρηνικής συμβίωσης και συνεννόησης. Έχουμε μετατραπεί σε μια άτολμη κοινωνία, κλειστήκαμε στον εαυτό μας, δεν κοιτάμε πέρα από το στενό και ιδιοτελές συμφέρον.
Θέλω να συγχαρώ τη συντεχνία των τουρκοκυπρίων δασκάλων που ακολουθούν τη μοναχική τους πορεία, έστω κι’ αν οι ελληνοκύπριοι συνάδελφοι τους κωφεύουν। Δεν είναι τυχαίο που οι τουρκοκύπριοι δάσκαλοι βρίσκονται στην πρώτη γραμμή και αγωνίζονται για επανένωση της μικρής μας πατρίδας. Το όνομα τους, το επάγγελμα τους και η συνδικαλιστική τους οργάνωση βρίσκονται ψηλά στη συνείδηση των τουρκοκυπρίων συμπατριωτών μας, αλλά και σε μια μεγάλη μερίδα των ελληνοκυπρίων, που συνεχίζουν να αγωνίζονται για την επανένωση της χώρας μας στη βάση της ομοσπονδιακής δομής του κράτους και της πολιτικής ισότητας των κοινοτήτων.
--------------------------------------
[1]Κ.Π. Καβάφης: Ποιήματα. Έκδ. Γ. Οικονόμου, παρουσίαση Γ. Πικρού.
23 Μαρ 2011
Αντιπροσωπεία 10 τ/κ συνδικάτων στις Βρυξέλλες
Η ανεξάρτητη από τα κόμματα αριστερή συνιστώσα της τ/κ Συνδικαλιστικής Πλατφόρμας μετέφερε την κραυγή των τ/κ στις Βρυξέλλες, όπου εκπρόσωποι 10 συνδικάτων, πραγματοποίησαν συμβολική διαμαρτυρία με συνθήματα
“Turkey respect the will of the Turkish Cypriots”
“EU act now against the turksih cypriot extinction”
“Solution now. Independent, united, federal Cyprus”
τα 10 συνδικάτα είναι τα εξής ΚΤΟΣ (δασκάλων), ΚΤΟΕΟΣ (καθηγητών) ΚΤΑΜΣ (δημοσίων υπαλλήλων) ΜΠΕΣ (δημοτικών υπαλλήλων) Μπασιν Σεν (τυπογράφων) Ντάου μπιρ Σεν (υπαλλήλων πανεπιστημίου Μέσης Ανατολής) Κοοπ σεν (συνεργατικών υπαλλήλων) Τιπ ις (γιατρών) Τζια σεν (εργατών στα δημόσια έργα) και Γκουτς σεν (τελωνειακών υπαλλήλων)
“Turkey respect the will of the Turkish Cypriots”
“EU act now against the turksih cypriot extinction”
“Solution now. Independent, united, federal Cyprus”
τα 10 συνδικάτα είναι τα εξής ΚΤΟΣ (δασκάλων), ΚΤΟΕΟΣ (καθηγητών) ΚΤΑΜΣ (δημοσίων υπαλλήλων) ΜΠΕΣ (δημοτικών υπαλλήλων) Μπασιν Σεν (τυπογράφων) Ντάου μπιρ Σεν (υπαλλήλων πανεπιστημίου Μέσης Ανατολής) Κοοπ σεν (συνεργατικών υπαλλήλων) Τιπ ις (γιατρών) Τζια σεν (εργατών στα δημόσια έργα) και Γκουτς σεν (τελωνειακών υπαλλήλων)
...........................................
The Truth of Cyprus and the Current Developments
The ‘Platform’ formed by 28 trade unions with aims of eliminating the deadlock on the Cyprus problem; establishing the United Federal Cyprus within the framework of UN parameters; realising self-governance by the Turkish Cypriots and ensuring respect for democracy, human rights and for labour in the land, has been continuing its struggle for many years.
All Cypriots suffer as a result of the unresolved Cyprus problem. Because of the failure of the Turkish Cypriot leadership, the Turkish Cypriot community have been regarded as the side which was “against” the solution. Between 2002-2004, the Turkish Cypriot community has been giving a continuous struggle and gathered several trade unions, organizations, institutions and political parties together. With their determination, they impeded the leadership of that period, put the solution plan of the UN Secretary General Kofi Annan to hold a referandum and provided our community to vote %65 YES for the referandum. In particular, we, Turkish Cypriots feel trapped between the Greek Cypriot administration who is unwilling to share the Republic of Cyprus with us and Turkey that strives to colonise north of the island. Even though Cyprus as a whole became a member of the European Union since 2003 and Turkish Cypriots attained EU citizenship, the suspension of Acquis communautaire in the north has left us in the lurch. Our continued exclusion from the EU Customs Union is preventing the growth of our economy and is forcing the youth in north to vacate the island, while it is increasing our dependence on Turkey and bringing us face to face with communal annihilation.
Since Greek Cypriot administration does not want to share the Republic of Cyprus with us, we are unable even to use our basic citizenship rights of electing and being elected that exist in the Constitution of the Republic of Cyprus. On the other hand, Turkey is working to colonise the north of the island. And currently, with the agreements of the UBP Government in the north of Cyprus with Turkey, the purchase power of the workers is tried to be eliminated, the wages and salaries are decreased and our trade union and collective bargaining rights are tried to be eliminated and discarded. The events following the intervention of Turkey as a guarantor power to protect the territorial integrity of the Republic of Cyprus and to re-establish the constitutional order after the coup organised in Cyprus by the Greek Junta in 1974, are unacceptable. Not only has Turkey failed to respect the international agreements, she has also brought the Turkish Cypriots to the verge of extinction as a result of its policies and practices since the 1974 intervention. Names of many Turkish Cypriot individuals, as well as names of towns, villages and roads in the north have been changed. Our education system has been restructured and harmonised with the education system in Turkey. Such examples lay bare the assimilationist policies of Turkey. Villages in the Karpas Peninsula have been given the names of some Turkish cigarette brands while Turkish Cypriots have been forcibly required to get surnames.
Acting with the zeal and mentality of conquerors, vast populations have been brought over from Turkey to North Cyprus and have been given citizenships, thereby usurping the political will of the Turkish Cypriots. Turkish Cypriots have effectively become a minority in their own country because of the population brought over from Turkey. While the current population in the north of the island is not known with any certainty, and the official figures released are highly distorted, we estimate that there are around 130 thousand Turkish Cypriots and the total population is over 800 thousand. According to the Union of Bakers, 810 thousand loaves of bread are produced daily; there are 400 thousand registered vehicles and 450 thousand mobile phone subscribers. The Separatist puppet regimes established by Turkey in the north of the island, continue to prevent the holding of a genuine census under the supervision of international observers. Such a large increase in our population has created a serious burden on our budgets for education, health and social areas. It is also causing an increase in the unofficial/unregistered economy and has created a large body of non-unionised workforce. Moreover, crime rates in the north have risen to levels never seen before in the history of Cyprus.
On the other hand, AKP government in Turkey has intensified its efforts to spread Sunni Islam on our island. In stark contrast to the 162 schools that exit in the north, there are 186 mosques and more are being built. There is pressure from Turkey to build even more mosques and to include Quran course in our education system. To this end, clerics and financial resources are continually sent from Turkey to the north. These developments that are contrary to Turkish Cypriot culture, identity and tradition, are targeted at the assimilation and integration policies by Turkey. In the 21st Century, in a territory of the EU, colonisation and assimilation is being carried out right before the eyes of the modern world. After 1974, Turkish Cypriots who had to leave their properties in the south and Greek Cypriots who had to leave their properties in the north, have, in practice, lost their right to use their own properties. As a result of faulty policies, Greek Cypriots properties in the north of the island had been distributed to Turkish Cypriots and to the population brought over from Turkey, thus creating a terrible system of looting. These policies which are contrary to international law have left us in serious difficulties.
We also have serious environmental problems. Unsupervised rubbish landfills are releasing poisonous substances to their surroundings. On the other hand radioactive and carcinogenic materials that are not accepted into any other ports in the Mediterranean basin are regularly dumped in to the free port of Famagusta. Studies indicate that cancer incidences in the Famagusta district are very high.
Under the pretext of creating economic resources, casinos that were closed in Turkey were moved to the north of our island. Today all manners organised crime activities such as money laundering, drugs trafficking and women trade are carried out freely in the north. Nothing is being done about these activities that are being carried out on EU territory, right before the eyes of the EU!
The separatist political structures set up in the north of the island bear close resemblance to the Vichy government established in France during the Second World War. Through the activities of collaborationist governments, the Turkish Cypriot community have been kept repressed and suppressed. Our youth continue to leave the island because of political and economic reasons. Institutions belonging to the Turkish Cypriots are being handed over to companies from Turkey that are close to the Turkish government. Prime minister of Turkey openly declares that they have “strategic” interests in our Island. In spite of all these impositions we continue our struggle with determination. That we have the support of the Turkish Cypriot community is attested by the 80 thousand people that participated in our Meetings. Our community adopted and proclaimed the 13 principles listed below in these mass meetings of January 28 and March 2 in 2011. In this context we await your contributions for returning law and order to the EU land of Cyprus since 2003 and resolution of the Cyprus problem.
PRINCIPLES OF THE TRADE UNIONS’ PLATFORM
1. The Trade Unions’ Platform is an association of labour organizations for the purpose of protecting and developing the democratic, economic, and social and employee rights of its members. At the same time the Platform aims to overcome all political problems that stand in the way of “self-governance of the community” as well. However, the Platform has no intention to become the government.
2. There is no place for any organizations that are in support of policies and acts that are aiming the extinction of our community, such as those organisations supporting the “Immigration Act”.
3. The Platform supports the urgent solution of the Cyprus problem on the basis of United Nations resolutions, as well as the Turkish Cypriots taking their place in the international arena.
4. The will and the self-governance of the Turkish Cypriots to manage their own affairs must be respected.
5. The relations between Turkey and the Turkish Cypriots, must be based on mutual respect, and must be at the level of political equals. The present state of affairs based on logic of subservience to a master must be ended.
6. The Turkish Cypriots poses the knowledge, the skills and the potential in order to manage their own institutions. Based on this fact the governance of the Central Bank, the Civil Defence Organization and the Security Forces must be handed over to the Turkish Cypriots, while the police and the fire brigade must be brought under civilian rule.
7. For the sake of remaining in government, the ruling National Unity Party has bowed to all the impositions made by the AKP government in Turkey, and surrendered the political will of the Turkish Cypriot people to AKP by succumbing to immorally transfer parliamentarians from another party to its ranks. With its collaborationist policies and hostile attitude toward the Turkish Cypriots, the actions of the ruling UBP is pushing the Turkish Cypriots to extinction. It is because of these reasons that the UBP government does not represent the political will of the community.
8. In its struggle to win back the political will of the Turkish Cypriot people that has been surrendered to the governments of Turkey, the Trade Unions’ Platform expects and calls upon all the opposition parties in the parliament to take every action including civil disobedience with regards to the measures taken by the government and to walk-out from the parliament should the government block all other avenues..
9. The officials of the Republic of Turkey must stop their interfering in our internal affairs, and must put an end to the “shadow cabinet” disguised as advisors. The interventions of the T.R. “Aid Committee” in the political decisions of the government must cease. Financial assistance must be provided on project basis, and must be administered by the Turkish Cypriot authorities. All tenders must be opened and bid in Cyprus.
10. The economic packet imposed purely for political reasons on the Turkish Cypriots within the framework of the protocols signed with the T.R., which does not fit the social and cultural structures, must be stopped immediately and any arrangements made must be revoked.
11. The practice of selling communal wealth and establishments cheaply under the guise of privatization must cease immediately. The authority on these institutions rests with the Turkish Cypriots.
12. The practice of distributing citizenships which has ruined the social, economic and cultural fabric in our country and has wiped out the political will of the Turkish Cypriots, must be stopped immediately. Further, a new census must be carried out under the supervision of international observers and illegal immigrants must be repatriated. Entry in to the country with identity card must be stopped and all future entries must be carefully controlled.
13. The inhumane working conditions of the workers in the private sector must be improved and the ILO regulations must be implemented and enforced both in the public as well as in the private sectors.
Cyprus Turkish Civil Servants Trade Union (KTAMS), Cyprus Turkish Teachers Trade Union (KTOS), Cyprus Turkish Secondary Schools Teachers Trade Union (KTOEOS), Municipality Workers Trade Union (BES), Custom Services Trade Union (GUC-SEN), Cyprus Turkish Medical Doctors Trade Union (TIP-IS), State Employees Trade Union (CAGSEN), Press Workers Trade Union (BASINSEN), Eastern Mediterranean University Union and Solidarity Trade Union (DAU-BIR-SEN), Cooperative Workers Trade Union (KOOP-SEN)
The Truth of Cyprus and the Current Developments
The ‘Platform’ formed by 28 trade unions with aims of eliminating the deadlock on the Cyprus problem; establishing the United Federal Cyprus within the framework of UN parameters; realising self-governance by the Turkish Cypriots and ensuring respect for democracy, human rights and for labour in the land, has been continuing its struggle for many years.
All Cypriots suffer as a result of the unresolved Cyprus problem. Because of the failure of the Turkish Cypriot leadership, the Turkish Cypriot community have been regarded as the side which was “against” the solution. Between 2002-2004, the Turkish Cypriot community has been giving a continuous struggle and gathered several trade unions, organizations, institutions and political parties together. With their determination, they impeded the leadership of that period, put the solution plan of the UN Secretary General Kofi Annan to hold a referandum and provided our community to vote %65 YES for the referandum. In particular, we, Turkish Cypriots feel trapped between the Greek Cypriot administration who is unwilling to share the Republic of Cyprus with us and Turkey that strives to colonise north of the island. Even though Cyprus as a whole became a member of the European Union since 2003 and Turkish Cypriots attained EU citizenship, the suspension of Acquis communautaire in the north has left us in the lurch. Our continued exclusion from the EU Customs Union is preventing the growth of our economy and is forcing the youth in north to vacate the island, while it is increasing our dependence on Turkey and bringing us face to face with communal annihilation.
Since Greek Cypriot administration does not want to share the Republic of Cyprus with us, we are unable even to use our basic citizenship rights of electing and being elected that exist in the Constitution of the Republic of Cyprus. On the other hand, Turkey is working to colonise the north of the island. And currently, with the agreements of the UBP Government in the north of Cyprus with Turkey, the purchase power of the workers is tried to be eliminated, the wages and salaries are decreased and our trade union and collective bargaining rights are tried to be eliminated and discarded. The events following the intervention of Turkey as a guarantor power to protect the territorial integrity of the Republic of Cyprus and to re-establish the constitutional order after the coup organised in Cyprus by the Greek Junta in 1974, are unacceptable. Not only has Turkey failed to respect the international agreements, she has also brought the Turkish Cypriots to the verge of extinction as a result of its policies and practices since the 1974 intervention. Names of many Turkish Cypriot individuals, as well as names of towns, villages and roads in the north have been changed. Our education system has been restructured and harmonised with the education system in Turkey. Such examples lay bare the assimilationist policies of Turkey. Villages in the Karpas Peninsula have been given the names of some Turkish cigarette brands while Turkish Cypriots have been forcibly required to get surnames.
Acting with the zeal and mentality of conquerors, vast populations have been brought over from Turkey to North Cyprus and have been given citizenships, thereby usurping the political will of the Turkish Cypriots. Turkish Cypriots have effectively become a minority in their own country because of the population brought over from Turkey. While the current population in the north of the island is not known with any certainty, and the official figures released are highly distorted, we estimate that there are around 130 thousand Turkish Cypriots and the total population is over 800 thousand. According to the Union of Bakers, 810 thousand loaves of bread are produced daily; there are 400 thousand registered vehicles and 450 thousand mobile phone subscribers. The Separatist puppet regimes established by Turkey in the north of the island, continue to prevent the holding of a genuine census under the supervision of international observers. Such a large increase in our population has created a serious burden on our budgets for education, health and social areas. It is also causing an increase in the unofficial/unregistered economy and has created a large body of non-unionised workforce. Moreover, crime rates in the north have risen to levels never seen before in the history of Cyprus.
On the other hand, AKP government in Turkey has intensified its efforts to spread Sunni Islam on our island. In stark contrast to the 162 schools that exit in the north, there are 186 mosques and more are being built. There is pressure from Turkey to build even more mosques and to include Quran course in our education system. To this end, clerics and financial resources are continually sent from Turkey to the north. These developments that are contrary to Turkish Cypriot culture, identity and tradition, are targeted at the assimilation and integration policies by Turkey. In the 21st Century, in a territory of the EU, colonisation and assimilation is being carried out right before the eyes of the modern world. After 1974, Turkish Cypriots who had to leave their properties in the south and Greek Cypriots who had to leave their properties in the north, have, in practice, lost their right to use their own properties. As a result of faulty policies, Greek Cypriots properties in the north of the island had been distributed to Turkish Cypriots and to the population brought over from Turkey, thus creating a terrible system of looting. These policies which are contrary to international law have left us in serious difficulties.
We also have serious environmental problems. Unsupervised rubbish landfills are releasing poisonous substances to their surroundings. On the other hand radioactive and carcinogenic materials that are not accepted into any other ports in the Mediterranean basin are regularly dumped in to the free port of Famagusta. Studies indicate that cancer incidences in the Famagusta district are very high.
Under the pretext of creating economic resources, casinos that were closed in Turkey were moved to the north of our island. Today all manners organised crime activities such as money laundering, drugs trafficking and women trade are carried out freely in the north. Nothing is being done about these activities that are being carried out on EU territory, right before the eyes of the EU!
The separatist political structures set up in the north of the island bear close resemblance to the Vichy government established in France during the Second World War. Through the activities of collaborationist governments, the Turkish Cypriot community have been kept repressed and suppressed. Our youth continue to leave the island because of political and economic reasons. Institutions belonging to the Turkish Cypriots are being handed over to companies from Turkey that are close to the Turkish government. Prime minister of Turkey openly declares that they have “strategic” interests in our Island. In spite of all these impositions we continue our struggle with determination. That we have the support of the Turkish Cypriot community is attested by the 80 thousand people that participated in our Meetings. Our community adopted and proclaimed the 13 principles listed below in these mass meetings of January 28 and March 2 in 2011. In this context we await your contributions for returning law and order to the EU land of Cyprus since 2003 and resolution of the Cyprus problem.
PRINCIPLES OF THE TRADE UNIONS’ PLATFORM
1. The Trade Unions’ Platform is an association of labour organizations for the purpose of protecting and developing the democratic, economic, and social and employee rights of its members. At the same time the Platform aims to overcome all political problems that stand in the way of “self-governance of the community” as well. However, the Platform has no intention to become the government.
2. There is no place for any organizations that are in support of policies and acts that are aiming the extinction of our community, such as those organisations supporting the “Immigration Act”.
3. The Platform supports the urgent solution of the Cyprus problem on the basis of United Nations resolutions, as well as the Turkish Cypriots taking their place in the international arena.
4. The will and the self-governance of the Turkish Cypriots to manage their own affairs must be respected.
5. The relations between Turkey and the Turkish Cypriots, must be based on mutual respect, and must be at the level of political equals. The present state of affairs based on logic of subservience to a master must be ended.
6. The Turkish Cypriots poses the knowledge, the skills and the potential in order to manage their own institutions. Based on this fact the governance of the Central Bank, the Civil Defence Organization and the Security Forces must be handed over to the Turkish Cypriots, while the police and the fire brigade must be brought under civilian rule.
7. For the sake of remaining in government, the ruling National Unity Party has bowed to all the impositions made by the AKP government in Turkey, and surrendered the political will of the Turkish Cypriot people to AKP by succumbing to immorally transfer parliamentarians from another party to its ranks. With its collaborationist policies and hostile attitude toward the Turkish Cypriots, the actions of the ruling UBP is pushing the Turkish Cypriots to extinction. It is because of these reasons that the UBP government does not represent the political will of the community.
8. In its struggle to win back the political will of the Turkish Cypriot people that has been surrendered to the governments of Turkey, the Trade Unions’ Platform expects and calls upon all the opposition parties in the parliament to take every action including civil disobedience with regards to the measures taken by the government and to walk-out from the parliament should the government block all other avenues..
9. The officials of the Republic of Turkey must stop their interfering in our internal affairs, and must put an end to the “shadow cabinet” disguised as advisors. The interventions of the T.R. “Aid Committee” in the political decisions of the government must cease. Financial assistance must be provided on project basis, and must be administered by the Turkish Cypriot authorities. All tenders must be opened and bid in Cyprus.
10. The economic packet imposed purely for political reasons on the Turkish Cypriots within the framework of the protocols signed with the T.R., which does not fit the social and cultural structures, must be stopped immediately and any arrangements made must be revoked.
11. The practice of selling communal wealth and establishments cheaply under the guise of privatization must cease immediately. The authority on these institutions rests with the Turkish Cypriots.
12. The practice of distributing citizenships which has ruined the social, economic and cultural fabric in our country and has wiped out the political will of the Turkish Cypriots, must be stopped immediately. Further, a new census must be carried out under the supervision of international observers and illegal immigrants must be repatriated. Entry in to the country with identity card must be stopped and all future entries must be carefully controlled.
13. The inhumane working conditions of the workers in the private sector must be improved and the ILO regulations must be implemented and enforced both in the public as well as in the private sectors.
Cyprus Turkish Civil Servants Trade Union (KTAMS), Cyprus Turkish Teachers Trade Union (KTOS), Cyprus Turkish Secondary Schools Teachers Trade Union (KTOEOS), Municipality Workers Trade Union (BES), Custom Services Trade Union (GUC-SEN), Cyprus Turkish Medical Doctors Trade Union (TIP-IS), State Employees Trade Union (CAGSEN), Press Workers Trade Union (BASINSEN), Eastern Mediterranean University Union and Solidarity Trade Union (DAU-BIR-SEN), Cooperative Workers Trade Union (KOOP-SEN)
22 Μαρ 2011
Συνέντευξη Σενέρ Ελτζίλ, Αποτίμηση των συλλαλητηρίων
Πηγή: Μπλοκ Συντυχάννουμε (http://syntyxanoume.blogspot.com/2011/03/blog-post.html)
Συνέντευξη Σενέρ Ελτζίλ: Η αποτίμηση των τ/κ συλλαλητηρίων
Με την πιο πάνω συνέντευξη ( την τρίτη κατά σειράν που αναρτούμε στο μπλογκ), ο Σενέρ Ελτζίλ καλείται από τους συντελεστές της εκπομπής «ΒΙΖ – Εμείς» να αποτιμήσει τα δύο μεγαλειώδη τ/κ συλλαλητήρια κοινοτικής ύπαρξης της 28ης Γενάρη και 2ας Μάρτη 2011
Αξιολόγηση του πρόσφατου συλλαλητηρίου
Με τη σεμνότητα, αλλά και τον δυναμισμό που τον διακρίνει, αξιολογεί αρχικά το 2ο συλλαλητήριο προβαίνοντας στις πιο κάτω εκτιμήσεις:
Κατά τη διάρκεια του επικρατούσε περισσότερος ενθουσιασμός, μετείχε περισσότερος κόσμος και ήταν πιο ποιοτικό σε σχέση με το πρώτο. Τα συνθήματα τα πανό και οι ομιλίες ήταν πιο εντυπωσιακά.
Η αντίδραση της Τουρκίας
Όσον αφορά την αντίδραση της τουρκικής κυβέρνησης θεωρεί ότι ενώ από τη μια δεν εκδηλώθηκε, όπως την πρώτη φορά, με αρνητισμό και βίαιη φραστική καταδίκη, από την άλλη πίσω από την ήπια στάση που κράτησε στο διάστημα που μεσολάβησε, άφησε σκόπιμα να επικρατήσει η υποβολιμαία αντίληψη ότι δήθεν οι διοργανωτές του συλλαλητηρίου δεν έχουν προκαταλήψεις κατά της Τουρκίας και ότι εγκρίνουν την πολιτική της τουρκικής κυβέρνησης.
Μια πρώτη έμπρακτη εκδήλωση των προθέσεων της τουρκικής ηγεσίας, έγινε στην πόλη Αναμούρ της Ν. Ανατολίας με την ευκαιρία τελετής κατάθεσης θεμέλιου λίθου για την κατασκευή υδατοφράκτη από τον οποίο προγραμματίζεται να υδροδοτηθεί ο βορράς. Εκεί ο Ταγίπ Ερτογάν προέβη σε επαινετικά, μέχρι υμνητικά, σχόλια για τους τ/κ, αφήνοντας έτσι να διαφανεί μια εντελώς διαφορετική αντιμετώπιση του δεύτερου συλλαλητηρίου. Επιδίωξε να επιδείξει μια πιο προσεγμένη και ώριμη στάση, σε μια προσπάθεια να ιδωθούν οι αντιδράσεις της τ/κ κοινότητας κάτω από ένα θετικό πρίσμα.
Την ίδια όμως στιγμή στο περιθώριο της εκδήλωσης, κατά την οποία προσεκλήθη σύμπασα η τ/κ ηγεσία, έγιναν διαβουλεύσεις για τον τρόπο κατασταλτικής αντιμετώπισης των τ/κ εξεγέρσεων με τη λήψη νέων, πιο αποτελεσματικών, μέτρων.
Η διοργάνωση του συλλαλητηρίου
Η προετοιμασία του συλλαλητηρίου δεν προκάλεσε κανένα ιδιαίτερο πρόβλημα στους συνδικαλιστικούς φορείς που το διοργάνωσαν Έγινε, όπως και το προηγούμενο, στα δημοκρατικά πλαίσια που συνηθίζεται να λειτουργούν. Για το λόγο αυτό θα ήταν μεγάλο λάθος να αγνοηθεί η λαϊκή θέληση που εκφράστηκε σ’ αυτό, η οποία σε παρόμοια περίπτωση θα ήταν πιθανό να εξελιχθεί σε λαϊκή οργή, όπως τη βλέπουμε να εκδηλώνεται στις γειτονικές χώρες της βόρειας Αφρικής. Μια κατάσταση δηλαδή που η ηγεσία της συνδικαλιστικής πλατφόρμας δεν θα μπορούσε να εγγυηθεί ότι θα της ήταν δυνατό να συγκρατήσει.
Οι απώτερες επιδιώξεις της Τουρκίας
Η Τουρκία προσπαθεί να επιβάλει μια ρητορική που στοχεύει στην παραπλάνηση και διαίρεση των τ/κ με απώτερο σκοπό την αφομοίωση τους, όπως και την ενσωμάτωση των κατεχομένων εδαφών. Για την υλοποίηση μιας τέτοιας πολιτικής είναι πολύ πιθανόν το προσεχές διάστημα να υπάρξουν κάποια ευνοϊκά μέτρα, όπως η υδροδότηση, η χαλάρωση στην επιβολή του οικονομικού πακέτου κλπ, με σκοπό την παραπλάνηση των λαϊκών στρωμάτων της κοινότητας. Παράλληλα ακολουθώντας πιστά το δόγμα των Άγγλων αποικιοκρατών «διαίρει και βασίλευε», αναπτύσσει τη ρητορική της διάσπασης με το να αφήνει να διαδίδεται ότι τάχα το πρόβλημα των τ/κ είναι καθαρά οικονομικής φύσης και αφορά μονάχα ένα μικρό μέρος του πληθυσμού.
Τα αιτήματα των Τουρκοκυπρίων
Τα αιτήματα των τ/κ, όπως αυτά διατυπώνονται μέσω της πλατφόρμας, κωδικοποιήθηκαν σε μια διακήρυξη αποτελούμενη από13 σημεία.
Πρώτο αίτημα είναι αυτό της αυτοδιοίκησης. Ένα ξεκάθαρο αίτημα, όπως καταγράφηκε με πολλούς τρόπους στα πανό των κινητοποιήσεων, με στόχο την απαλλαγή από την τουρκική κηδεμονία και την ανάληψη μιας καθ’ ολοκληρίαν αυτόνομης διακυβέρνησης.
Το δεύτερο αίτημα αφορά τη λύση του κυπριακού στα πλαίσια των αποφάσεων των Ηνωμένων Εθνών με τη μορφή Διζωνικής Δικοινοτικής Ομοσπονδίας.
Τρίτο αίτημα, αντίποδας των σχεδίων αφομοίωσης, αναφέρεται η επείγουσα ανάγκη για απογραφή του πληθυσμού στην παρουσία διεθνών παρατηρητών.
Η διακήρυξη συμπληρώνεται με μια σειρά πρακτικών μέτρων στους τομείς της παιδείας, υγείας κλπ.
Το βασικότερο ωστόσο μήνυμα των συλλαλητηρίων είναι αυτό της αυτοδιοίκησης. Δεν έπαψε όμως να παραμένει στον ίδιο βαθμό προτεραιότητας η επιδίωξη για λύση το συντομότερο δυνατό. [1]
Κλιμάκωση των κινητοποιήσεων
Με χρονικό ορίζοντα τις 25 Μάρτη, ο αγώνας των τ/κ θα συνεχιστεί με διάφορες μορφές κινητοποιήσεων. Η πρώτη μορφή, πέραν των συλλαλητηρίων, είναι οι απεργίες. Συνεχίζονται ήδη οι απεργιακές κινητοποιήσεις στα δικαστήρια και τα ληξιαρχεία, ενώ επίκειται απόφαση για το αν οι απεργίες θα επεκταθούν και στην αρχή ηλεκτρισμού, νοουμένου ότι η κυβέρνηση αγνοώντας παντελώς τα μηνύματα των συλλαλητηρίων συνεχίζει την πολιτική των ιδιωτικοποιήσεων και την εν γένει επιβολή του πακέτου οικονομικών μέτρων. Με τη λήξη της προθεσμίας (25/3/2011), αν η κυβέρνηση δεν πάρει πίσω τα μέτρα ή δεν δηλώσει την παραίτηση της οι κινητοποιήσεις θα κλιμακωθούν με νέα πιο μαζικά συλλαλητήρια μπροστά στο κτίριο της Βουλής. [2]. Στις περαιτέρω ενέργειες των συνδικάτων εντάσσεται η προσεχής μεταφορά των εκδηλώσεων εκτός Κύπρου με αρχικό προορισμό τα θεσμικά όργανα της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Όπως τονίζει εμφαντικά ο συνδικαλιστής ηγέτης, η Ε.Ε. θα πρέπει να αναλάβει τις ευθύνες της απέναντι των τ/κ μιας και ο βορράς αποτελεί έδαφος που εντάχθηκε μεν στην Ε.Ε. το 2004, δεν τέθηκε όμως ακόμη σε ισχύ το ευρωπαϊκό κεκτημένο. Οι τ/κ νοιώθουν Ευρωπαίοι πολίτες (έστω κι αν τυπικά τους το αμφισβητούν) και ζητούν την προστασία των ευρωπαϊκών θεσμών απέναντι στα παιγνίδια «απορρόφησης» που εφαρμόζει παρά τη θέληση τους εδώ και καιρό η Τουρκία.
Η αξιοποίηση των κινητοποιήσεων συμπαράστασης
Με αφορμή την ερώτηση για μια πιο αποτελεσματική αξιοποίηση της συμπαράστασης των τ/κ στο εξωτερικό (Κων/πολη, Λονδίνο κλπ) με ανάλογες εκδηλώσεις, ο Σ. Ελτζίλ θα αδράξει την ευκαιρία για να διατυπώσει τη θέση του σχετικά με την ανάγκη συμπαράστασης από τη μεριά των ελληνοκυπρίων.
Αν θέλουμε (και οι δυο κοινότητες) λύση, τότε δεν πρέπει να βγαίνουν στους δρόμους μόνο οι τουρκοκύπριοι. Είναι πολύ σημαντικό για τον αγώνα που διεξάγεται από τους τ/κ να ακουστεί την ίδια στιγμή και η φωνή των ε/κ για λύση Ομοσπονδίας και Επανένωσης του νησιού. Είναι μεγάλο λάθος να θεωρείται η όλο και μεγαλύτερη εξάρτηση των τ/κ από την Τουρκία ως κάτι το θετικό για τα συμφέροντα των ελληνοκυπρίων. Αντίθετα η εξάρτηση αυτή, αρχής γενομένης από το 1963, δημιούργησε τον απαράδεκτο διαχωρισμό που βιώνουμε σήμερα. Αν οι ε/κ αποδεχτούν τους τ/κ ως ισότιμους πολίτες σε μια Ομόσπονδη Πολιτεία αυτό θα αποβεί προς όφελος και των δύο.
Πώς η ε/κ συμπόρευση θα ήταν πιο γόνιμη και αποτελεσματική
Αν και ιστορικά δεν έχει υπάρξει μια πραγματική συμπόρευση των δύο κοινοτήτων στο πολιτικό πλαίσιο, κανείς δεν μπορεί να αρνηθεί το γεγονός ότι μια αποδεκτή λύση για να επιτευχθεί απαιτεί αμοιβαία θέληση και αγωνιστική συμπόρευση. Ο σημερινός «μοναχικός» αγώνας των τ/κ δεν είναι, όπως η Τουρκία και άλλοι επιμένουν, οικονομικού και μόνον χαρακτήρα. Είναι αντίθετα καθαρά πολιτικός με κύριο άξονα τη λύση. Μόνο η κοινά αποδεκτή πολιτική λύση του κυπριακού θα δώσει τη λύση και στα οικονομικά προβλήματα. Συνεπώς ο αγώνας θα πρέπει να διεξαχθεί και στις δύο πλευρές της πράσινης γραμμής. Μια ταυτόχρονη ανάλογη αντίδραση από τους μαζικούς φορείς στην ε/κ πλευρά θα έδινε στον αγώνα που διεξάγεται αυτή τη στιγμή στους δρόμους και τις πλατείες του βορρά μια άλλη διάσταση. Θα βοηθούσε αποφασιστικά στην υπόθεση της λύσης αφού θα έστελνε το μήνυμα, ιδιαίτερα στο εξωτερικό, πως το αίτημα για επανένωση, σ' ένα αποστρατικοποιημένο νησί, προέρχεται από το σύνολο των κατοίκων του.
Το αίτημα της πλατφόρμας προς τους Ελληνοκύπριους
Τόσο η Τουρκία, όσο και τα κόμματα και άλλοι πολιτικοί φορείς των ε/κ που υποστηρίζουν το σημερινό status quo, συκοφάντησαν (ή έστω περιφρόνησαν) με κάθε τρόπο τα τ/κ συλλαλητήρια. Ο ίδιος ο Ταγιπ Ερτογάν μίλησε για χρηματισμό των συντελεστών τους εκ μέρους των ε/κ, όπως και για συμμετοχή ελληνοκυπρίων σ' αυτά, πράγμα που κατά την άποψη του εξηγεί το γιατί υπήρξαν τόσο πολυπληθή. Παρόμοια δυστυχώς επιχειρήματα χρησιμοποιήθηκαν και από ε/κ πλευράς (ακόμη και από αυτούς που υποστηρίζουν τη λύση) για να δικαιολογήσουν την αδράνεια και τη θλιβερή αδιαφορία που επέδειξαν. [3]
Πολύ σωστά λοιπόν, ο Σενέρ Ελτζίλ, στο τέλος της συνέντευξης του επισημαίνει και εξηγεί αυτή την «παρεξηγημένη» λεπτομέρεια. Ότι δηλαδή η ελληνοκυπριακή συμπαράσταση δεν αφορούσε συμμετοχή ελληνοκυπρίων στα τ/κ συλλαλητήρια, αλλά μια ανάλογη και ταυτόχρονη κινητοποίηση στις πλατείες της Κυπριακής Δημοκρατίας.
Αιτίες της παθογένειας
Η συνέντευξη ολοκληρώνεται με την απόπειρα να εξηγηθεί η αδυναμία των ελληνοκυπριακών συνδικάτων, ώστε να παίζουν ένα ανάλογο ρόλο στις ε/κ πολιτικές κινητοποιήσεις. Ο τ/κ συνδικαλιστής επισημαίνει την ολοκληρωτική εξάρτηση των συνδικάτων αυτών από τα κόμματα. [4]. Τονίζει μάλιστα τον αρνητικό ρόλο που παίζουν πολλές φορές για τα προσωπικά τους και μόνο συμφέροντα οι πολιτικοί (υποψήφιοι βουλευτές), ιδιαίτερα τις προεκλογικές περιόδους, όπως αυτή που εξελίσσεται το χρονικό αυτό διάστημα στην Κ.Δ.
Το μήνυμα της συνέντευξης
Το μήνυμα της συνέντευξης αποτυπώνεται πολύ εύστοχα στο γνωμικό που Σενέρ Ελτζίλ χρησιμοποιεί κάποια στιγμή στο τέλος για να δείξει την αναγκαιότητα μιας πραγματικής προσέγγισης και συνεργασίας (από τα κάτω) των δύο κυπριακών κοινοτήτων:
«Το περιστέρι της Ειρήνης δεν πετά με ένα φτερό. Χρειάζεται δύο φτερά».
----------------------------------------------------------
[1] Αν και το ζήτημα αυτό παρουσιάστηκε υποβαθμισμένα στα συλλαλητήρια.
[2] Θεωρώ ανοησία να βάζω σε εισαγωγικά τις λέξεις που δηλώνουν τ/κ θεσμούς (δικαστήρια, ληξιαρχεία, βουλή), για να δείξω ότι τάχα σαν ε/κ δεν τους αναγνωρίζω. Επίσης θεωρώ ακόμη πιο αστείο τον επιθετικό προσδιορισμό ψευδό- για κάτι που είναι πέρα για πέρα αληθινό, εκτός ίσως της φαντασίας εκείνων των ε/κ που ενέχονται ιστορικά για τη δημιουργία τ/κ κράτους στον βορρά (ΤΒΔΚ).
[3] Η τελευταία φράση που αφορά τους ε/κ ανήκει σε μένα. Για τη τεκμηρίωση του ισχυρισμού μου θυμίζω δηλώσεις προερχόμενες από τα κόμματα, τον Αρχιεπίσκοπο κλπ. Επισημαίνω επίσης ότι η μοναδική εκδήλωση συμπαράστασης από μεριάς των ε/κ μαζικών οργανώσεων στις 2 Μάρτη υπήρξε η εκδήλωση της πλατφόρμας εκπαιδευτικών (ε/κ τμήμα) στο τέρμα της Λήδρας, με πενιχρή συμμετοχή.
[4]Είναι πολύ ενδιαφέρον για την εξέλιξη του αγώνα που διεξάγουν αυτή τη στιγμή τα τ/κ συνδικάτα να παρακολουθήσουμε τη στάση των τ/κ πολιτικών κομμάτων μετά το συλλαλητήριο της 2ας Μαρτίου. (Δες μεταξύ των άλλων, το πολύ κατατοπιστικό ρεπορτάζ του Β. Βασιλείου στην εφημερίδα ΠΟΛΙΤΗΣ (17/3/2011, σελ. 6) με τίτλο: «Κλότσησε το ΡΤΚ»).
Συνέντευξη Σενέρ Ελτζίλ: Η αποτίμηση των τ/κ συλλαλητηρίων
Με την πιο πάνω συνέντευξη ( την τρίτη κατά σειράν που αναρτούμε στο μπλογκ), ο Σενέρ Ελτζίλ καλείται από τους συντελεστές της εκπομπής «ΒΙΖ – Εμείς» να αποτιμήσει τα δύο μεγαλειώδη τ/κ συλλαλητήρια κοινοτικής ύπαρξης της 28ης Γενάρη και 2ας Μάρτη 2011
Αξιολόγηση του πρόσφατου συλλαλητηρίου
Με τη σεμνότητα, αλλά και τον δυναμισμό που τον διακρίνει, αξιολογεί αρχικά το 2ο συλλαλητήριο προβαίνοντας στις πιο κάτω εκτιμήσεις:
Κατά τη διάρκεια του επικρατούσε περισσότερος ενθουσιασμός, μετείχε περισσότερος κόσμος και ήταν πιο ποιοτικό σε σχέση με το πρώτο. Τα συνθήματα τα πανό και οι ομιλίες ήταν πιο εντυπωσιακά.
Η αντίδραση της Τουρκίας
Όσον αφορά την αντίδραση της τουρκικής κυβέρνησης θεωρεί ότι ενώ από τη μια δεν εκδηλώθηκε, όπως την πρώτη φορά, με αρνητισμό και βίαιη φραστική καταδίκη, από την άλλη πίσω από την ήπια στάση που κράτησε στο διάστημα που μεσολάβησε, άφησε σκόπιμα να επικρατήσει η υποβολιμαία αντίληψη ότι δήθεν οι διοργανωτές του συλλαλητηρίου δεν έχουν προκαταλήψεις κατά της Τουρκίας και ότι εγκρίνουν την πολιτική της τουρκικής κυβέρνησης.
Μια πρώτη έμπρακτη εκδήλωση των προθέσεων της τουρκικής ηγεσίας, έγινε στην πόλη Αναμούρ της Ν. Ανατολίας με την ευκαιρία τελετής κατάθεσης θεμέλιου λίθου για την κατασκευή υδατοφράκτη από τον οποίο προγραμματίζεται να υδροδοτηθεί ο βορράς. Εκεί ο Ταγίπ Ερτογάν προέβη σε επαινετικά, μέχρι υμνητικά, σχόλια για τους τ/κ, αφήνοντας έτσι να διαφανεί μια εντελώς διαφορετική αντιμετώπιση του δεύτερου συλλαλητηρίου. Επιδίωξε να επιδείξει μια πιο προσεγμένη και ώριμη στάση, σε μια προσπάθεια να ιδωθούν οι αντιδράσεις της τ/κ κοινότητας κάτω από ένα θετικό πρίσμα.
Την ίδια όμως στιγμή στο περιθώριο της εκδήλωσης, κατά την οποία προσεκλήθη σύμπασα η τ/κ ηγεσία, έγιναν διαβουλεύσεις για τον τρόπο κατασταλτικής αντιμετώπισης των τ/κ εξεγέρσεων με τη λήψη νέων, πιο αποτελεσματικών, μέτρων.
Η διοργάνωση του συλλαλητηρίου
Η προετοιμασία του συλλαλητηρίου δεν προκάλεσε κανένα ιδιαίτερο πρόβλημα στους συνδικαλιστικούς φορείς που το διοργάνωσαν Έγινε, όπως και το προηγούμενο, στα δημοκρατικά πλαίσια που συνηθίζεται να λειτουργούν. Για το λόγο αυτό θα ήταν μεγάλο λάθος να αγνοηθεί η λαϊκή θέληση που εκφράστηκε σ’ αυτό, η οποία σε παρόμοια περίπτωση θα ήταν πιθανό να εξελιχθεί σε λαϊκή οργή, όπως τη βλέπουμε να εκδηλώνεται στις γειτονικές χώρες της βόρειας Αφρικής. Μια κατάσταση δηλαδή που η ηγεσία της συνδικαλιστικής πλατφόρμας δεν θα μπορούσε να εγγυηθεί ότι θα της ήταν δυνατό να συγκρατήσει.
Οι απώτερες επιδιώξεις της Τουρκίας
Η Τουρκία προσπαθεί να επιβάλει μια ρητορική που στοχεύει στην παραπλάνηση και διαίρεση των τ/κ με απώτερο σκοπό την αφομοίωση τους, όπως και την ενσωμάτωση των κατεχομένων εδαφών. Για την υλοποίηση μιας τέτοιας πολιτικής είναι πολύ πιθανόν το προσεχές διάστημα να υπάρξουν κάποια ευνοϊκά μέτρα, όπως η υδροδότηση, η χαλάρωση στην επιβολή του οικονομικού πακέτου κλπ, με σκοπό την παραπλάνηση των λαϊκών στρωμάτων της κοινότητας. Παράλληλα ακολουθώντας πιστά το δόγμα των Άγγλων αποικιοκρατών «διαίρει και βασίλευε», αναπτύσσει τη ρητορική της διάσπασης με το να αφήνει να διαδίδεται ότι τάχα το πρόβλημα των τ/κ είναι καθαρά οικονομικής φύσης και αφορά μονάχα ένα μικρό μέρος του πληθυσμού.
Τα αιτήματα των Τουρκοκυπρίων
Τα αιτήματα των τ/κ, όπως αυτά διατυπώνονται μέσω της πλατφόρμας, κωδικοποιήθηκαν σε μια διακήρυξη αποτελούμενη από13 σημεία.
Πρώτο αίτημα είναι αυτό της αυτοδιοίκησης. Ένα ξεκάθαρο αίτημα, όπως καταγράφηκε με πολλούς τρόπους στα πανό των κινητοποιήσεων, με στόχο την απαλλαγή από την τουρκική κηδεμονία και την ανάληψη μιας καθ’ ολοκληρίαν αυτόνομης διακυβέρνησης.
Το δεύτερο αίτημα αφορά τη λύση του κυπριακού στα πλαίσια των αποφάσεων των Ηνωμένων Εθνών με τη μορφή Διζωνικής Δικοινοτικής Ομοσπονδίας.
Τρίτο αίτημα, αντίποδας των σχεδίων αφομοίωσης, αναφέρεται η επείγουσα ανάγκη για απογραφή του πληθυσμού στην παρουσία διεθνών παρατηρητών.
Η διακήρυξη συμπληρώνεται με μια σειρά πρακτικών μέτρων στους τομείς της παιδείας, υγείας κλπ.
Το βασικότερο ωστόσο μήνυμα των συλλαλητηρίων είναι αυτό της αυτοδιοίκησης. Δεν έπαψε όμως να παραμένει στον ίδιο βαθμό προτεραιότητας η επιδίωξη για λύση το συντομότερο δυνατό. [1]
Κλιμάκωση των κινητοποιήσεων
Με χρονικό ορίζοντα τις 25 Μάρτη, ο αγώνας των τ/κ θα συνεχιστεί με διάφορες μορφές κινητοποιήσεων. Η πρώτη μορφή, πέραν των συλλαλητηρίων, είναι οι απεργίες. Συνεχίζονται ήδη οι απεργιακές κινητοποιήσεις στα δικαστήρια και τα ληξιαρχεία, ενώ επίκειται απόφαση για το αν οι απεργίες θα επεκταθούν και στην αρχή ηλεκτρισμού, νοουμένου ότι η κυβέρνηση αγνοώντας παντελώς τα μηνύματα των συλλαλητηρίων συνεχίζει την πολιτική των ιδιωτικοποιήσεων και την εν γένει επιβολή του πακέτου οικονομικών μέτρων. Με τη λήξη της προθεσμίας (25/3/2011), αν η κυβέρνηση δεν πάρει πίσω τα μέτρα ή δεν δηλώσει την παραίτηση της οι κινητοποιήσεις θα κλιμακωθούν με νέα πιο μαζικά συλλαλητήρια μπροστά στο κτίριο της Βουλής. [2]. Στις περαιτέρω ενέργειες των συνδικάτων εντάσσεται η προσεχής μεταφορά των εκδηλώσεων εκτός Κύπρου με αρχικό προορισμό τα θεσμικά όργανα της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Όπως τονίζει εμφαντικά ο συνδικαλιστής ηγέτης, η Ε.Ε. θα πρέπει να αναλάβει τις ευθύνες της απέναντι των τ/κ μιας και ο βορράς αποτελεί έδαφος που εντάχθηκε μεν στην Ε.Ε. το 2004, δεν τέθηκε όμως ακόμη σε ισχύ το ευρωπαϊκό κεκτημένο. Οι τ/κ νοιώθουν Ευρωπαίοι πολίτες (έστω κι αν τυπικά τους το αμφισβητούν) και ζητούν την προστασία των ευρωπαϊκών θεσμών απέναντι στα παιγνίδια «απορρόφησης» που εφαρμόζει παρά τη θέληση τους εδώ και καιρό η Τουρκία.
Η αξιοποίηση των κινητοποιήσεων συμπαράστασης
Με αφορμή την ερώτηση για μια πιο αποτελεσματική αξιοποίηση της συμπαράστασης των τ/κ στο εξωτερικό (Κων/πολη, Λονδίνο κλπ) με ανάλογες εκδηλώσεις, ο Σ. Ελτζίλ θα αδράξει την ευκαιρία για να διατυπώσει τη θέση του σχετικά με την ανάγκη συμπαράστασης από τη μεριά των ελληνοκυπρίων.
Αν θέλουμε (και οι δυο κοινότητες) λύση, τότε δεν πρέπει να βγαίνουν στους δρόμους μόνο οι τουρκοκύπριοι. Είναι πολύ σημαντικό για τον αγώνα που διεξάγεται από τους τ/κ να ακουστεί την ίδια στιγμή και η φωνή των ε/κ για λύση Ομοσπονδίας και Επανένωσης του νησιού. Είναι μεγάλο λάθος να θεωρείται η όλο και μεγαλύτερη εξάρτηση των τ/κ από την Τουρκία ως κάτι το θετικό για τα συμφέροντα των ελληνοκυπρίων. Αντίθετα η εξάρτηση αυτή, αρχής γενομένης από το 1963, δημιούργησε τον απαράδεκτο διαχωρισμό που βιώνουμε σήμερα. Αν οι ε/κ αποδεχτούν τους τ/κ ως ισότιμους πολίτες σε μια Ομόσπονδη Πολιτεία αυτό θα αποβεί προς όφελος και των δύο.
Πώς η ε/κ συμπόρευση θα ήταν πιο γόνιμη και αποτελεσματική
Αν και ιστορικά δεν έχει υπάρξει μια πραγματική συμπόρευση των δύο κοινοτήτων στο πολιτικό πλαίσιο, κανείς δεν μπορεί να αρνηθεί το γεγονός ότι μια αποδεκτή λύση για να επιτευχθεί απαιτεί αμοιβαία θέληση και αγωνιστική συμπόρευση. Ο σημερινός «μοναχικός» αγώνας των τ/κ δεν είναι, όπως η Τουρκία και άλλοι επιμένουν, οικονομικού και μόνον χαρακτήρα. Είναι αντίθετα καθαρά πολιτικός με κύριο άξονα τη λύση. Μόνο η κοινά αποδεκτή πολιτική λύση του κυπριακού θα δώσει τη λύση και στα οικονομικά προβλήματα. Συνεπώς ο αγώνας θα πρέπει να διεξαχθεί και στις δύο πλευρές της πράσινης γραμμής. Μια ταυτόχρονη ανάλογη αντίδραση από τους μαζικούς φορείς στην ε/κ πλευρά θα έδινε στον αγώνα που διεξάγεται αυτή τη στιγμή στους δρόμους και τις πλατείες του βορρά μια άλλη διάσταση. Θα βοηθούσε αποφασιστικά στην υπόθεση της λύσης αφού θα έστελνε το μήνυμα, ιδιαίτερα στο εξωτερικό, πως το αίτημα για επανένωση, σ' ένα αποστρατικοποιημένο νησί, προέρχεται από το σύνολο των κατοίκων του.
Το αίτημα της πλατφόρμας προς τους Ελληνοκύπριους
Τόσο η Τουρκία, όσο και τα κόμματα και άλλοι πολιτικοί φορείς των ε/κ που υποστηρίζουν το σημερινό status quo, συκοφάντησαν (ή έστω περιφρόνησαν) με κάθε τρόπο τα τ/κ συλλαλητήρια. Ο ίδιος ο Ταγιπ Ερτογάν μίλησε για χρηματισμό των συντελεστών τους εκ μέρους των ε/κ, όπως και για συμμετοχή ελληνοκυπρίων σ' αυτά, πράγμα που κατά την άποψη του εξηγεί το γιατί υπήρξαν τόσο πολυπληθή. Παρόμοια δυστυχώς επιχειρήματα χρησιμοποιήθηκαν και από ε/κ πλευράς (ακόμη και από αυτούς που υποστηρίζουν τη λύση) για να δικαιολογήσουν την αδράνεια και τη θλιβερή αδιαφορία που επέδειξαν. [3]
Πολύ σωστά λοιπόν, ο Σενέρ Ελτζίλ, στο τέλος της συνέντευξης του επισημαίνει και εξηγεί αυτή την «παρεξηγημένη» λεπτομέρεια. Ότι δηλαδή η ελληνοκυπριακή συμπαράσταση δεν αφορούσε συμμετοχή ελληνοκυπρίων στα τ/κ συλλαλητήρια, αλλά μια ανάλογη και ταυτόχρονη κινητοποίηση στις πλατείες της Κυπριακής Δημοκρατίας.
Αιτίες της παθογένειας
Η συνέντευξη ολοκληρώνεται με την απόπειρα να εξηγηθεί η αδυναμία των ελληνοκυπριακών συνδικάτων, ώστε να παίζουν ένα ανάλογο ρόλο στις ε/κ πολιτικές κινητοποιήσεις. Ο τ/κ συνδικαλιστής επισημαίνει την ολοκληρωτική εξάρτηση των συνδικάτων αυτών από τα κόμματα. [4]. Τονίζει μάλιστα τον αρνητικό ρόλο που παίζουν πολλές φορές για τα προσωπικά τους και μόνο συμφέροντα οι πολιτικοί (υποψήφιοι βουλευτές), ιδιαίτερα τις προεκλογικές περιόδους, όπως αυτή που εξελίσσεται το χρονικό αυτό διάστημα στην Κ.Δ.
Το μήνυμα της συνέντευξης
Το μήνυμα της συνέντευξης αποτυπώνεται πολύ εύστοχα στο γνωμικό που Σενέρ Ελτζίλ χρησιμοποιεί κάποια στιγμή στο τέλος για να δείξει την αναγκαιότητα μιας πραγματικής προσέγγισης και συνεργασίας (από τα κάτω) των δύο κυπριακών κοινοτήτων:
«Το περιστέρι της Ειρήνης δεν πετά με ένα φτερό. Χρειάζεται δύο φτερά».
----------------------------------------------------------
[1] Αν και το ζήτημα αυτό παρουσιάστηκε υποβαθμισμένα στα συλλαλητήρια.
[2] Θεωρώ ανοησία να βάζω σε εισαγωγικά τις λέξεις που δηλώνουν τ/κ θεσμούς (δικαστήρια, ληξιαρχεία, βουλή), για να δείξω ότι τάχα σαν ε/κ δεν τους αναγνωρίζω. Επίσης θεωρώ ακόμη πιο αστείο τον επιθετικό προσδιορισμό ψευδό- για κάτι που είναι πέρα για πέρα αληθινό, εκτός ίσως της φαντασίας εκείνων των ε/κ που ενέχονται ιστορικά για τη δημιουργία τ/κ κράτους στον βορρά (ΤΒΔΚ).
[3] Η τελευταία φράση που αφορά τους ε/κ ανήκει σε μένα. Για τη τεκμηρίωση του ισχυρισμού μου θυμίζω δηλώσεις προερχόμενες από τα κόμματα, τον Αρχιεπίσκοπο κλπ. Επισημαίνω επίσης ότι η μοναδική εκδήλωση συμπαράστασης από μεριάς των ε/κ μαζικών οργανώσεων στις 2 Μάρτη υπήρξε η εκδήλωση της πλατφόρμας εκπαιδευτικών (ε/κ τμήμα) στο τέρμα της Λήδρας, με πενιχρή συμμετοχή.
[4]Είναι πολύ ενδιαφέρον για την εξέλιξη του αγώνα που διεξάγουν αυτή τη στιγμή τα τ/κ συνδικάτα να παρακολουθήσουμε τη στάση των τ/κ πολιτικών κομμάτων μετά το συλλαλητήριο της 2ας Μαρτίου. (Δες μεταξύ των άλλων, το πολύ κατατοπιστικό ρεπορτάζ του Β. Βασιλείου στην εφημερίδα ΠΟΛΙΤΗΣ (17/3/2011, σελ. 6) με τίτλο: «Κλότσησε το ΡΤΚ»).
21 Μαρ 2011
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)