Σεμινάριο: Ιστορική Μνήμη - μια περίπτωση από τη Γερμανία

Δελτίο Τύπου

Ελάχιστες κοινωνίες έχουν την καλή τύχη να περηφανεύονται για ένα παρελθόν χωρίς προβλήματα και βία. Σκοτεινές πτυχές αναδύονται ακόμα και στις πιο παραδειγματικές δημοκρατίες, οι οποίες ποτέ δεν ενεπλάκηκαν σε πολέμους.

Για τις περισσότερες χώρες, η διαδικασία διαπραγμάτευσης του παρελθόντος μετά την κατάρρευση ενός δεσποτικού καθεστώτος, το τέλος ενός εμφυλίου πολέμου, ή μιας επανάστασης είναι ιδιαίτερα δύσκολη.

Με την πεποίθηση ότι είναι αναγκαίο κάθε σύγχρονη κοινωνία να διαπραγματευτεί το παρελθόν- το οποίο συνεπάγεται μια κριτική επαναξιολόγηση η οποία δεν αποφεύγει να χειριστεί δύσκολα θέματα και ταμπού-, το Ινστιτούτο Γκαίτε Κύπρου σε συνεργασία με τον Όμιλο Ιστορικού Διαλόγου και Έρευνας, το Ίδρυμα Friedrich-Ebert Κύπρου, τη δικοινοτική πλατφόρμα εκπαιδευτικών “Ενωμένη Κύπρος” και τη Δικοινοτική Πρωτοβουλία Συγγενών Αγνοουμένων, Δολοφονηθέντων και  Θυμάτων Πολέμου ‘Μαζί Μπορούμε’, σας προσκαλούν στο σεμινάριο

«Ιστορική Μνήμη – μια περίπτωση από τη Γερμανία»

το Σάββατο 16 Μαρτίου 2013, 10.00 -13.30μ.μ. στο Σπίτι της Συνεργασίας

(Ελεγχόμενη από τα Ηνωμένα Έθνη Περιοχή, Έναντι Ξενοδοχείου Λήδρα Πάλλας)

Το σεμινάριο πρόκειται να διεξαχθεί στα αγγλικά.

Οι συμμετέχοντες από τη Γερμανία θα είναι η κα Magdalena Scharf από το “Action Reconciliation / Services for Peace” και ο κος Uwe Bader, Διευθυντής του πρώην στρατοπέδου συγκέντρωσης, Κέντρου Μνήμης και Ενημέρωσης Osthofen. Τον συντονισμό θα αναλάβει η Κύπρια ερευνήτρια- δημοσιογράφος κα Sevgül Uludag.

Όλοι και όλες που ενδιαφέρονται να συζητήσουν το θέμα και να αναζητήσουν συσχετίσεις με την παρούσα κατάσταση στην Κύπρο είναι ευπρόσδεκτοι και ευπρόσδεκτες στην εκδήλωση.

Κατά τη διάρκεια του σεμιναρίου, θα είναι ανοιχτή έκθεση τέχνης Κυπρίων καλλιτεχνών από τις δύο κοινότητες με τίτλο «Το χρώμα της αλήθειας», με θέμα τους Αγνοούμενους, η οποία θα πραγματοποιηθεί στην γκαλερί του Ινστιτούτου Γκαίτε, στην ελεγχόμενη από τα Ηνωμένα Έθνη Περιοχή, και θα εγκαινιαστεί την Παρασκευή 15 Μαρτίου 2013 στις 6.30μ.μ., παρουσία των καλλιτεχνών. Την έκθεση διοργανώνει η Δικοινοτική Πρωτοβουλία Συγγενών Αγνοουμένων, Δολοφονηθέντων και Θυμάτων πολέμου «Μαζί Μπορούμε». Η έκθεση θα παραμείνει ανοιχτή μέχρι τις 22 Μαρτίου 2013, από Δευτέρα μέχρι Παρασκευή, από τις 11π.μ. μέχρι τις 7μ.μ.

Ανακοίνωση σχετικά με τις προεδρικές εκλογές και την ομοσπονδία

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ

Η Πλατφόρμα Εκπαιδευτικών Ενωμένη Κύπρος η οποία αγωνίζεται για μια ενωμένη Κύπρο στη βάση της Διζωνικής Δικοινοτικής Ομοσπονδίας θεωρεί ότι οι υποψήφιοι για τις επόμενες εκλογές θα πρέπει να ξεκαθαρίσουν τις θέσεις τους πάνω στο ζήτημα της λύσης του Κυπριακού. Εμείς τονίζουμε με έμφαση ότι η κριτική ενάντια στη Διζωνική Δικοινοτική Ομοσπονδία είναι κατά κανόνα ένας έμμεσος τρόπος προώθησης της διχοτόμησης η οποία εκκολάπτεται από τα εθνικιστικά επιτελεία των δυο κυριοτέρων κοινοτήτων της Κύπρου εδώ και πολλές δεκαετίες.

Η εμμονή σε στενές εθνικές ιδεοληψίες και στις δύο κοινότητες μαζί με όλες τις παρενέργειες οι οποίες εμφανίστηκαν διαχρονικά έφεραν τις δυο κοινότητες στο σημείο που βρίσκονται σήμερα. Η δημιουργία εθνικής εσωστρέφειας εμποδίζει μια λύση κοινώς αποδεκτή η οποία να ενώνει τις κοινότητες και τις αφήνει να οδηγηθούν στη διχοτόμηση μαζί με όλες τις συνακόλουθες καταστροφικές συνέπειες.

Εάν υπάρχουν υποψήφιοι πολιτικοί οι οποίοι έχουν το θάρρος να ξεκαθαρίσουν τις θέσεις τους και να δεσμευτούν στο ζήτημα της προτεινόμενης από εμάς λύση ας το ξεκαθαρίσουν

Η Διζωνική Δικοινοτική Ομοσπονδία και η πολιτική ισότητα των κοινοτήτων και η αποστρατικοποίηση θα επιτρέψει στην Κυπριακή Δημοκρατία να μετεξελιχθεί σε ένα σύγχρονο δημοκρατικό κράτος, έτσι ώστε οι θεσμοί να συμβαδίζουν με την πολυπολιτισμική πραγματικότητα της σύγχρονης Κύπρου.

Καλούμε επίσης τους εκπαιδευτικούς να μην αφήνονται στη δημαγωγία του διαιρετικού λόγου σε ζητήματα εθνότητας, θρησκείας και άλλων διαφορετικοτήτων ο οποίος επιβλήθηκε στα σχολεία από τα πρώτα χρόνια της Κυπριακής Δημοκρατίας και να προσηλωθούν σε μια εκπαίδευση η οποία επιτρέπει στις μαθήτριες και τους μαθητές να αναπτύσσουν κριτική σκέψη πάνω σε ζητήματα διακρίσεων και ικανότητα συνύπαρξης και συνεργασίας, αφήνοντας τα αισθήματα εθνικής και θρησκευτικής υπεροχής στο κακό παρελθόν των κοινοτήτων.

Πανεπιστημιακοί κατά του ρατσισμού

Ανοικτή επιστολή στον υπουργό Παιδείας και Θρησκευμάτων, Πολιτισμού και Αθλητισμού Κωνσταντίνο Αρβανιτόπουλο, έστειλαν 300 καθηγητές πανεπιστημίου, εκφράζοντας την ανησυχία τους για τα φαινόμενα ρατσισμού και φασισμού που κάνουν την εμφάνισή τους και στην εκπαίδευση.

Αφορμή για την επιστολή ήταν το περιστατικό στο 1ο Νηπιαγωγείο Νυδρίου Λευκάδας, όπου νηπιαγωγός επικρίθηκε από γονείς μαθητών, αλλά και τη Χρυσή Αυγή, επειδή τις παραμονές της 28ης Οκτωβρίου ανάρτησε σε πίνακα αλβανικές και ελληνικές σημαίες, που ζωγράφισαν τα παιδιά. Να σημειωθεί ότι στο συγκεκριμένο σχολείο φοιτούν και παιδιά που κατάγονται από άλλες χώρες.

«Εμείς, οι υπογράφοντες πανεπιστημιακοί δάσκαλοι», λένε οι πανεπιστημιακοί, «θεωρήσαμε υποχρέωσή μας να απευθυνθούμε σε εσάς, ως τον καθ' ύλην αρμόδιο υπουργό, αλλά και σε κάθε δημοκρατικά σκεπτόμενο πολίτη, και να εκφράσουμε τις σκέψεις και τις ανησυχίες μας για τον απροκάλυπτο πλέον ρατσισμό και για τον υφέρποντα φασισμό, που απειλούν να εισέλθουν και στην εκπαίδευση», αναφέρουν στην επιστολή οι πανεπιστημιακοί και συνεχίζουν:

«Αφορμή μάς έδωσε το, όχι μοναδικό, αλλά πλέον πρόσφατο και πανελληνίως γνωστό περιστατικό στο 1ο Νηπιαγωγείο Νυδρίου Λευκάδας. Σύμφωνα με τα υπάρχοντα στοιχεία, η νηπιαγωγός κινήθηκε στο πλαίσιο του επίσημου Προγράμματος Σπουδών για το Νηπιαγωγείο και στο πνεύμα της διαπολιτισμικής αγωγής και εκπαίδευσης. Στηρίχθηκε και εφάρμοσε τη θεμελιώδη παιδαγωγική αρχή της ισότιμης αντιμετώπισης των μαθητών της, ανεξάρτητα από την πολιτισμική ή εθν(οτ)ική προέλευσή τους. Προσπάθησε να βοηθήσει τα παιδιά να μάθουν να σέβονται τόσο τον Εαυτό τους όσο τον διαφορετικό Άλλο, βασική ικανότητα και απαραίτητη προϋπόθεση για μια γόνιμη αλληλεπίδραση μεταξύ των διαφόρων πολιτισμικών και κοινωνικών ομάδων».

«Στο πλαίσιο μιας τέτοιας προσέγγισης, η ηθική και πρακτική αναγνώριση της ιδιαίτερης ταυτότητας (ατομικής, οικογενειακής, γλωσσικής κ.λπ.), των ιδιαίτερων ενδιαφερόντων και ταλέντων του κάθε παιδιού αποτελεί αναπόσπαστο μέρος της εκπαιδευτικής διαδικασίας», προσθέτουν, επισημαίνοντας:

«Η πρακτική στο εν λόγω Νηπιαγωγείο, σε ένα περιβάλλον με παιδιά διαφορετικής εθνοπολιτισμικής προέλευσης, φαίνεται να κινήθηκε στο πλαίσιο μιας σύγχρονης παιδαγωγικής προσέγγισης. Εντούτοις, το προσωπικό του έτυχε δυσμενούς μεταχείρισης από την υπηρεσία, επειδή κάποιοι διαμαρτυρήθηκαν σε βάρος της νηπιαγωγού και απείλησαν με εκφράσεις, όπως: «στηλιτεύουμε το γεγονός, καιροφυλακτούμε για τις εξελίξεις αλλά και για τις πειθαρχικές ποινές προς τους υπεύθυνους και προειδοποιούμε προς πάσα κατεύθυνση πως τέτοιου είδους συμπεριφορές δεν θα είναι ανεκτές ποτέ ξανά». (Απόσπασμα από Δελτίο Τύπου Πυρήνα Χρυσής Αυγής Λευκάδας, 7-11-12».

Οι καθηγητές θεωρούν ιδιαίτερα ανησυχητικό το γεγονός ότι «τα αρμόδια θεσμικά πρόσωπα υποχώρησαν μπροστά σε αυτές τις απειλές και ενήργησαν εν θερμώ».

«Ανησυχούμε, επίσης, επειδή όσοι αγανάκτησαν, αντί να προσφύγουν στα αρμόδια θεσμικά όργανα για να προβάλουν το όποιο αίτημά τους, προσέφυγαν σε εξωθεσμικά κέντρα. Προπάντων, όμως, μας ανησυχεί που η Χρυσή Αυγή επιχειρεί να εισχωρήσει και στο χώρο της θεσμοθετημένης εκπαίδευσης, γεγονός απέναντι στο οποίο δεν πρέπει να υπάρξει καμιά ανοχή. Η πολιτεία οφείλει να κλείνει δυναμικά και συστηματικά το δρόμο σε κάθε αντιδημοκρατικό εγχείρημα», αναφέρουν και καταλήγουν:

«Καταδικάζουμε απερίφραστα τέτοιου είδους λογικές και πρακτικές και καλούμε τους υπεύθυνους φορείς της εκπαίδευσης, και προπάντων το υπουργείο Παιδείας, τους γονείς και εν γένει τις εκπαιδευτικές κοινότητες να προστατέψουν και να διαφυλάξουν το δημοκρατικό χαρακτήρα του ελληνικού σχολείου».


 TVXS - TV Χωρίς Σύνορα (http://tvxs.gr)

"RETHINKING PEACE EDUCATION- CHALLENGES IN CYPRUS"

INVITATION

WORKING SESSION: "RETHINKING PEACE EDUCATION- CHALLENGES IN CYPRUS"

Purposes:

• To introduce Cypriot educators  to the field of Peace Education from the perspective of the pedagogy and investigation for peace.
• To provide an overview of the history, central concepts , research and practices .
• To learn about peace methodology and the new concept of Culture of Peace .
• To explore how Peace Education works both within the formal educational system and through non formal channels such as community-based movements and non-governmental organizations.

Peace Education refers not only to the content of education but also to the process of teaching and learning .

• Thats why, this course will aim to model peace pedagogy by promoting inquiry, collaboration and dialogue and giving attendants the opportunity to share experiences and think together possible practices and programs on Peace Education in Cyprus .

Trainer: Prof. Dr. Alicia Cabezudo

When:   Thursday, 22nd of November, at 15:30-19:30Where: Youth Hostel of the Cyprus Youth Board (Zemenides Mansion),

30-32 Chrysaliniotissis street, opposite from the Panagia Chrysaliniotissa church, in the Old town of Nicosia.

Θρησκεία και Εκπαίδευση στην Κύπρο

Invitation

The Cyprus Academic Forum (CAF) and the Friedrich Ebert Foundation cordially invite you to a seminar on:

Religion and Education in Cyprus

Date and Time:   6 June 2012, Goethe Institut, 18.30-20.15

Location:   The Hall of the Goethe Institut
(the Goethe Institute is located inside the buffer zone opposite the restaurant Chateau Status, before the Ledra Palace)

Language:  English

Program:

18.30 – 18.50  Yusuf Suicmez, Acting Dean of the Faculty of Theology and
Former Head of Religious Affairs and Mufti of Cyprus
Religion as Dynamic of Cooperation and Conflict: The Cyprus Example
18.50 – 19.10  Rena Choplarou, Association for Historical Dialogue and Research (AHDR)
Models of Religious Education in European  Systems: Where the Greek Cypriot Educational System Stands?
19.10 – 19.30  Dilek Latif, Senior Lecturer in International Relations, Near East University
Uniting, Dividing or Neither? Religious Education in north Cyprus
 
19.30- 20.15 Discussion

Chair:  Marios Sarris, Assistant Professor in Social Anthropology, University of Nicosia
For further information please contact:

Hubert Faustmann,
hfaustmann@hotmail.com, Tel. 99 65 88 07
All CAF Events are Open to the Public

ιστορίες που τα σχολεία της κύπρου

Αναδημοσίευση από το μπλόκ μαγισσοκαμώματα (http://mayissokamomata.blogspot.com/2011/08/blog-post_27.html).

Ναι, η οικογένεια τζιαι η κοινωνία έχουν καθοριστικό ρόλο όσον αφορά την εκπαίδευση των παιδιών/ νέων και τη διαμόρφωση των απόψεών τους. ΑΛΛΑ τούτο εν μπορεί να αποτελεί δικαιολογία για την επίσημη εκπαίδευση (Υπ. Παιδείας - σχολεία) να εν τα σκατά που ένει τζιαι μάλιστα υπό "αριστερή" κυβέρνηση. Εν γίνεται, ρε κουμπάρε η κόρη μου που εν α δημοτικού να έρκεται σπίτι τζιαι να μου ζητά να μάθουμε που το βιβλίο της μουσικής στου σχολείου τραγουδάκια που λαλούν «ο Μιχάλης φόρεσε αρβύλες και την τιμημένη τη στολή, κρέμασε το όπλο του στον ώμο και κατέβη στην αυλή. Ο Μιχάλης ντύθηκε φαντάρος κι έχει το κεφάλι του ψηλά, είναι της πατρίδας στρατιώτης και με βήμα περπατά.» ή «Εν, δυο, εν, δυο, τα στρατιωτάκια, δέστε τι περήφανα περνούν τα φανταράκια! Με καμάρι περπατούνε κι όλοι τους λεβέντικα τα πόδια τους κτυπούνε. Εν, δυο, εν, δυο, το χακί φορούνε και για την πατρίδα μας με τόλμη πολεμούνε! Με καμάρι περπατούνε κι όλοι τους λεβέντικα τα πόδια τους κτυπούνε. Εν, δυο, εν, δυο, είναι σαν λιοντάρια, στον πόλεμο θα πέσουνε σαν άξια παλικάρια! Με καμάρι περπατούνε κι όλοι τους λεβέντικα τα πόδια τους κτυπούνε.» τζιαι η οδηγία (γραμμένη μες στο βιβλίο του σχολείου τζιαι μάλιστα της μουσικής) να ένει «μερικά παιδιά μπορούν να περπατούν με βήμα, σαν τα στρατιωτάκια της εικόνας!». Τζιαι μετά πιάνω το βιβλίο της «χριστιανικής αγωγής» (έτσι λέγεται πια, όι «θρησκευτικά» – αν μη τι άλλο εν πιο ειλικρινής ο όρος, να μου πείτε) τζιαι στον πρόλογο λαλεί επί λέξει «Στη δύσκολη σημερινή εποχή η Ορθόδοξη χριστιανική και ελληνική παράδοση είναι η ασφαλιστική δικλείδα που θα μας βοηθήσει να ζήσουμε σωστά και να καλλιεργήσουμε όλες τις αρετές της φυλής και της θρησκείας μας»!!!

Μα το πιο σσιοκκαριστικό εν η μουσική για μένα! Ένα μάθημα που θα έπρεπε να καλλιεργεί μόνο όμορφα συναισθήματα τζιαι να προωθεί τη δημιουργικότητα τζιαι την κριτική σκέψη, αντ’ αυτού να καλλιεργεί το μίσος, τον εθνικισμό, την πατριαρχία τζιαι την έχθρα! Τζιαι να προωθεί τον πόλεμο! Τζιαι τον αλληλοσκοτωμό! «Στον πόλεμο θα πέσουνε σαν άξια παλικάρια!» Μέσα που τη μουσική, το υπουργείο παιδείας στοχεύει τι ακριβώς? Να παράγει πολεμοχαρή στρατιωτάκια! Μωρά 6 χρονών θέλουμε να τα κάμουμε στρατιωτάκια τζιαι εμπεδώνουμε τους το μίσος! Τζιαι ύστερα γυρεύκουμε το λάθος... Τζιαι έπρεπε να το μάθουν πόξω μίσσιη μου! Τζιαι ήρτεν η κόρη μου πέρσι που το σχολείο "να μάθουμε το τραγουδάκι" τζιαι είδα το τζιαι έφριξα! Εξεροκατάπια τζιαι είπα της ήρεμα (αν τζιαι που μέσα μου ούρλιαζα που αγανάκτηση τζιαι πόνο) ότι εγώ εν συμφωνώ με το «τραγουδάκι» τζιαι αρνούμαι να κάτσω να το μάθουμε τζιαι εξήγησά της για τον εθνικισμό τζιαι το μίσος που προάγει, αλλά τζιαι για τις έμφυλες ταυτότητες που αναπαράγει («παλικαριά»/»λεβέντικα»). Ένιωθε άσσιημα όμως που ήταν να πάει στο σχολείο τζιαι να μεν το ξέρει. Ε, είπα της να μεν ανησυχεί τζιαι εννα εξηγήσω της δασκάλας εγώ. Τζιαι να πηαίνω στο σχολείο τζιαι να καρτερώ να μιλήσω με τη δασκάλα, η οποία πρώτα εχασκιάστηκεν όταν της είπα ότι εγώ εν θέλω η κόρη μου να εκτίθεται στο μίσος, τον εθνικισμό τζιαι την πατριαρχική σκέψη τζιαι τελικά είπεν μου κάτι του στυλ «ο καθένας έσσιει τις απόψεις του»!!! Ναι, ο καθένας τζιαι η κάθεμιά έσσιει τις απόψεις της/του, ΟΚ. Γιατί όμως να εν παράλογο να μεν θέλω ως μάνα το παιδί μου να εκτίθεται στο μίσος του κάθε παρανοϊκού/ της κάθε παρανοϊκής που έτυχε να ένει υπάλληλος του Υπ. Παιδείας? Γιατί να μεν έχω το δικαίωμα να αποτρέψω το έγκλημα που γίνεται εις βάρος του παιδιού μου? Την εισβολή στο σπίτι μου? Γιατί, ναι, εμένα τούτη η κατάσταση κάμνει με να νοιώθω ότι κάποιος εισβάλλει στο σπίτι μου τζιαι προσπαθεί να μου καταστρέψει ό,τι επάσκησα κάτι χρόνια να δημιουργήσω. Γιατί εν γίνεται να μεγαλώνω την κόρη μου που μωρό να αποδέχεται τζιαι να αγκαλιάζει τη διαφορετικότητα του κάθε πλάσματος, να αγαπά τζιαι να νοιάζεται ούλλα τα πλάσματα πας στη γη, να επιζητά την ειρήνη, την αλληλεγγύη, την ισότητα τζιαι την αυτονομία τζιαι ξαφνικά να επεμβαίνει ο κάθε δάσκαλος τζιαι το κάθε υπουργείο παιδείας (ναι, καλά…) τζιαι να δηλητηριάζουν το νου της!!! Τζιαι μετά να μου λαλεί η δασκάλα «θα ήταν καλό όμως να μην υπονομεύεται ο ρόλος της δασκάλας στο σπίτι». Τζιαι απαντώ της «καλά, τζιαι εσείς καλό γιατί υπονομεύετε τους γονιούς? Τζιαι εγώ εν θέλω να σε υπονομεύσω, αλλά άμα εσείς μας υπονομεύετε ως γονιούς, εγώ τι να κάμω? Να κάτσω να το δέχομαι? Ε, όι, εννα αντιδράσω, φυσικά!» Τζιαι μετά να μου το παίρνει «Μα για το καλό του παιδιού δεν θα έπρεπε να αντιδράτε» Μα τι λαλούν???? Για «το καλό του παιδιού μου» να τους αφήνω ανενόχλητους να τη δηλητηριάζουν? Τζιαι να σιωπώ? «Για να μεν υπονομεύσω τη δασκάλα», μίσσιη μου?

Τζιαι ύστερα να τσακκώνουμαι με τις μανάδες…. Διότι μετά επροχώρησα τη συζήτηση σε ένα φυλλάδιο που εδώθηκε για την οικογένεια τζιαι ήταν εικονούες με οικογενειακές δραστηριότητες να σημειώσουν τι κάμνουν τα μωρά με τις οικογένειές τους. Σε ούλλες, μα ούλλες τις εικονούες, ήταν: η μάμα, ο παπάς, η κόρη τζιαι ο γιος. Εκτός που την εικόνα που κάθεται η οικογένεια στο τραπέζι τζιαι στα υπόλοιπα άτομα προστίθενται η γιαγιά τζιαι ο παππούς… Τζιαι μια που τες εικονούες να ένει «η οικογένεια πάει εκκλησία». Τζιαι η κόρη μου εν το έκαμε. Όταν την ερώτησα είπε μου "μα εν θωρείς, σε ούλλες τις εικονούες εν η μάμα, ο παπάς τζιαι τα μωρά, εμείς εν κάμνουμε τίποτε που τούντα πράματα τζιαι με τον παπά μου. Ούτε έχω αδελφάκι. Ούτε τρώμε με τη γιαγιά τζιαι τον παππού. Ούτε πάμε εκκλησία. Θέλεις να γράψω ψέμματα?" Τζιαι είπα τους ότι εν απαράδεχτο το 2010 να διδάσκονται τα μωρά για την οικογένεια βάσει του μοντέλου της πυρηνικής οικογένειας.... η δασκάλα εμάσαν τα (τάχα εν ιξέρει ίνταλως εβρέθηκε το φυλλάδιο - εφέραν το οι εξωγήινοι έλλειψε να μας πει) τζιαι μια μάμα (που εν τζιαι δασκάλα) εσηκώστηκε πάνω τζιαι ετσιρίλλα "μα τι εν τούτα πράματα? τζιαι πολλά καλά έκαμε η δασκάλα τζιαι έδωκε τούντο φυλλάδιο, διότι υπάρχουν άλλα ήδη οικογένειας, ναι, αλλά εν ΛΑΘΟΣ! Το ΣΩΣΤΟ είδος ΤΟΥΤΟ ένει τζιαι ΤΟΥΤΟ πρέπει να μάθουν τα μωρά για να μεν παρασύρονται τζιαι να κάμουν ΣΩΣΤΕΣ οικογένειες"…. Τζιαι εγώ εσκέφτουμουν να τους πω τζείντην ώρα ότι εκτός που τες μονογονεϊκές οικογένειες, υπάρχουν τζιαι οι οικογένειες με 2 μαμάδες/ μπαμπάδες, παιδιά που μεγαλώνουν με άλλος συγγενείς εκτός από τους γονείς τους κ.ά., αλλά που να ακούσουν? Πως ν’ ακούσουν τούτοι οι άνθρωποι τέθκοιες αλήθκειες? Τζιαι πώς να τις δεχτούν που εκτίσαν μια ζωή πάνω σε στερεότυπα τζιαι ρόλους στενά προδιαγραμμένους? Αφού αν δεχτούν κάτι άλλο, πέρα που το στερεότυπο που κρατούν σφιχτά σφιχτά να μεν τους το πιάσουν, εννά καταρρεύσει η ύπαρξή τους η ίδια! Μα τζιαι τα μωρά τι φταιν να τα κτίζουν μες στα στερεότυπά τους?

Ύστερα, μια άλλη μάνα/δασκάλα εδάκρυσε που τη συγκίνησή της, διότι ο 8χρονος γιος της είπεν της ότι μια μέρα εννα κατεβάσει την τούρτζικη σημαία που τον πενταδάχτυλο... Τζιαι ύστερα κλαιν τα "παλλικάρκα" τους... Ε, μα με έτσι νου, εν μόνες τους που σκοτώνουν τα παιδιά τους τζιαι ύστερα αναζητούν τον φταίχτη… Στον καθρέφτη να παν να δουν την οσσιά τους, γιατί εν κάμνουν τον κόπο άραγες?

Διάλεξη του Ουίλλιαμ Άιερς: Ανθρώπινα Δικαιώματα και Κοινωνική Δικαιοσύνη: Ο καθοριστικός ρόλος της εκπαίδευσης στο Δημοκρατικό Εγχείρημα

Το Πανεπιστήμιο Frederick, σε συνεργασία με τον Όμιλο Προβληματισμού για τον Εκσυγχρονισμό της Κοινωνίας μας (ΟΠΕΚ) και την Κυπριακή Επιτροπή της Παγκόσμιας Οργάνωσης Πρώτης Αγωγής και Εκπαίδευσης (ΟΜΕΡ), οργανώνουν δημόσια διάλεξη με θέμα: "Ανθρώπινα Δικαιώματα και Κοινωνική Δικαιοσύνη: Ο Καθοριστικός Ρόλος της Εκπαίδευσης στο Δημοκρατικό Εγχείρημα".

Δευτέρα 21 Μαρτίου 2011, ώρα 19:00 στο Πανεπιστήμιο Frederick στη Λευκωσία, Αίθουσα Διαλέξεων αρ। 3, Καινούρια Πτέρυγα

Ομιλητής: Δρ William C. Ayers, Διακεκριμένος Καθηγητής της Εκπαίδευσης και Senior University Scholar

Χαιρετισμοί:

- Εκπρόσωπος Πανεπιστημίου Frederick

- Δρ Ελένη Λοΐζου, Αντιπρόεδρος ΟΜΕΡ, Επίκουρη Καθηγήτρια, Πανεπιστήμιο Κύπρου

- Δρ Μαρία Καραγιάννη, μέλος ΟΠΕΚ

Κεντρική ομιλία (στα αγγλικά): Δρ William C. Ayers

Παρέμβαση: Δρ Κυριάκος Παχουλίδης, εκ μέρους της Επιτρόπου Προστασίας των Δικαιωμάτων του Παιδιού: «Ένα σχολείο για παιδιά με δικαιώματα»

Συντονισμός: Δρ Νικολέττα Χριστοδούλου, Αναπληρωτής Γραμματέας ΟΜΕΡ, Λέκτορας, Πανεπιστήμιο Frederick

Ο William Ayers βρίσκεται στην Κύπρο ως προσκεκλημένος του Πανεπιστημίου Frederick στο πλαίσιο του χρηματοδοτούμενου από το ΙΠΕ ερευνητικού προγράμματος «Η προφορική ιστορία της Κύπρου».

Θα ακολουθήσει δεξίωση

"Ο εθνικισμός στην ελληνοκυπριακή εκπαίδευση" - η ομιλία του Παύλου Παύλου στην Αντιφασιστική Ημερίδα

Δημοσιεύουμε την ομιλία του Παύλου Παύλου, Εκπαιδευτικού - Ερευνητή, στην Αντιφασιστική Ημερίδα, που διοργανώθηκε στις 11/12/2010 από την Αντιφασιστική Πρωτοβουλία.

«Ο Εθνικισμός στην Ελληνοκυπριακή Εκπαίδευση»

Στην Κύπρο δεν μπορούμε να μιλάμε για κοινωνία με την κλασική έννοια. Παράλληλα με τον εδαφικό διαχωρισμό των δυο εθνικών κοινοτήτων από το 1964, χάσαμε και τη δυνατότητα να μετατραπούμε από κοινωνική κοινότητα σε κοινωνία. Η διαφορά ανάμεσα σ’ αυτά τα δυο έχει να κάνει τόσο με το μέγεθος του πληθυσμού, όσο και με τις συνθήκες: Η παρουσία ενός θεμελιώδους προβλήματος ενισχύει τα χαρακτηριστικά κοινότητας. Η κυρίαρχη ιδεολογία γίνεται πανίσχυρη, οι ανθρώπινες σχέσεις παίρνουν χαρακτήρα συγκαταβατικό και οι αντιλήψεις που αμφισβητούν την κυρίαρχη ιδεολογία περιθωριοποιούνται σχεδόν αυτόματα. Σε μια κοινωνία οι ΜΚΟ έχουν ρόλο και βαρύτητα, η διακίνηση ιδεών έχει αυτονόητους διαύλους, το απρόσωπο σημείο εκκίνησης βοηθά ώστε οι πολίτες να διακρίνονται και να ομαδοποιούνται στη βάση κοινών αντιλήψεων. Σε μια κοινωνική κοινότητα οι κάθετες σχέσεις εξουσίας είναι πιο ισχυρές, οι ανθρώπινες σχέσεις στρογγυλεύουν συνέχεια τις γωνίες και οι πολίτες δύσκολα ομαδοποιούνται στη βάση κοινών αντιλήψεων. Με άλλα λόγια δημιουργούνται συνθήκες του τύπου «όλοι δικοί μας είμαστε»!

Μέσα σε τέτοιες συνθήκες το εκπαιδευτικό υποσύστημα στην Κύπρο στήθηκε και λειτούργησε με τον ίδιο μονολιθικό τρόπο. Οι παράγοντες που το διαμόρφωσαν ήταν οι εξής:

(α) Πλήρης διαχωρισμός σε εθνικο-θρησκευτική βάση. Οι κάτοικοι της Κύπρου (Ε/Κ και Τ/Κ) ουδέποτε είχαν κοινό εκπαιδευτικό σύστημα. Αυτό κληρονομήθηκε από την περίοδο της Οθωμανικής διοίκησης και γνώρισε μια μόνο εξαίρεση – και αυτή εν μέρει:

(β) Αποδοχή εκ μέρους των Βρετανών του διαχωρισμού των σχολείων, αλλά προσπάθεια δημιουργίας κοινού μηχανισμού διοίκησης, ιδιαίτερα στη Δημοτική εκπαίδευση, από το 1923.

(γ) Η Μέση Εκπαίδευση αφέθηκε στις εθνικές κοινότητες. Στην Ελληνοκυπριακή κοινότητα αφέθηκε στα χέρια της Εθναρχίας, η οποία την είδε ως ευκαιρία να ελέγχει απόλυτα (με ελάχιστο οικονομικό κόστος) τόσο τις ροές προς τα πάνω κοινωνικά, όσο και το ιδεολογικό περιεχόμενο της εκπαίδευσης. Στην Τ/Κ κοινότητα, λόγω του Κεμαλισμού, τα πράγματα εξελίχθηκαν διαφορετικά. Ο εθνικιστικός χαρακτήρας δεν πέρασε μέσα από το θρησκευτικό θεσμό.

(δ) Η Ε/Κ εκπαίδευση δομήθηκε στη λογική κυρίως του μετεμφυλιακού συντηρητικού ελληνικού κράτους.

(ε) Με την Ανεξαρτησία κατοχυρώθηκε και συνταγματικά ο διαχωρισμός της εκπαίδευσης σε εθνικο-θρησκευτική βάση. Στην Ε/Κ κοινότητα η Εκκλησία παράδωσε στον εαυτό της τον έλεγχο – υπό τον μανδύα αρχικά της ελεγχόμενης ΕΚΣΚ, και από το 1965 και μετά μέσω του ελεγχόμενου Κράτους.

(στ) Η μετά το 1974 περίοδος απέδειξε ότι οι συνθήκες κοινωνικής κοινότητας – τόσο για Ε/Κ όσο και για Τ/Κ – δεν μπορούσαν να ανατραπούν. Όλες οι μεταρρυθμιστικές προσπάθειες περιορίστηκαν τελικά σε καθαρά τεχνικά ζητήματα. Η ύπαρξη του Κυπριακού ως εκκρεμότητας, καθήλωσε την εκπαίδευση και στις δυο κοινότητες στο επίπεδο του υποσυστήματος της κοινωνικής κοινότητας και δεν επέτρεψε αλλαγές που θα ανταποκρίνονταν στις ανάγκες μιας κοινωνίας.

Επίσημα οι σκοποί και στόχοι της εκπαίδευσης παραμένουν αναλλοίωτα προσηλωμένοι στη λογική του «ποιμνίου» και περιστρέφονται γύρω από τον άξονα «Ελληνοχριστιανικά ιδεώδη – ‘Δεν ξεχνώ ‘». Η εμπειρία της πορείας προς την Ε.Ε. και τελικά η ένταξη σ’ αυτήν, αντιμετωπίστηκαν συμπληρωματικά και όχι αναθεωρητικά: Προστέθηκαν και προστίθενται νέοι στόχοι με πολυπολιτισμική και δημοκρατική επίφαση. Από τη στιγμή όμως που δεν επικράτησε η λογική της αναθεώρησης της βάσης των σκοπών και στόχων, ότι προστίθεται λειτουργεί ως αφομοιώσιμο υλικό. Και επειδή τα καινούργια στοιχεία χρησιμοποιούνται ως εκσυγχρονιστική πρόφαση αλλά την ίδια στιγμή είναι αντίθετα με τον άξονα «Ελληνοχριστιανικά ιδεώδη – ‘Δεν ξεχνώ ‘», απλά δε λειτουργούν. Χαρακτηριστικό παράδειγμα η πολυπολιτισμικότητα, που εμφανιζόταν στα Ε/Κ σχολεία ως περήφανη και χαρωπή σημαιούλα – καμάρι της ευρωπαϊκότητάς μας – ενόσω στα σχολεία μας υπήρχαν ακόμα ελάχιστοι μετανάστες μαθητές, που δεν απειλούσαν τη λογική της εθνικής καθαρότητας. Όταν οι μετανάστες πλήθυναν η πολυπολιτισμικότητα έγινε πρότζεκτ και φλύαρη μελέτη της όποιας υπερσυντηρητικής βοηθού διευθύντριας που κάνει μάστερ στο Ανοιχτό Πανεπιστήμιο για να γίνει επιθεωρήτρια. Και όταν μετά το 2003 μπήκε θέμα συνδυασμού της πολυπολιτισμικότητας με την προσέγγιση με την Τ/Κ κοινότητα, άρχισαν τα εθνικιστικά όργανα να αντισταθμίζουν τον πολυπολιτσμικό βερμπαλισμό με σκληρά μονοπολιτιστικά στοιχεία στα σχολεία. Αυτό που γίνεται σήμερα ήταν η λογική εξέλιξη: Κίνδυνος επίλυσης του Κυπριακού συν περισσότεροι μετανάστες στα σχολεία, ίσον ανοιχτές εθνικιστικές και ρατσιστικές συσπειρώσεις και δράσεις στα σχολεία. Έτσι, αυτό που σε ευρωπαϊκές χώρες είναι σύνθημα περιθωριακών φασιστικών κομμάτων (όπως το «Η Γαλλία των Γάλλων»), στην Κύπρο ήταν και είναι η καρδιά του εκπαιδευτικού συστήματος.

Γραφειοκράτες, καθηγητές και μαθητές είναι διαπαιδαγωγημένοι και διαμορφωμένοι με το κυρίαρχο κομμάτι των στόχων, αυτό των «Ελληνοχριστιανικών ιδεωδών» και του «Δεν Ξεχνώ». Επομένως η αντίσταση σε κάθε βήμα ουσιαστικής μεταρρύθμισης δεν είναι επιτυχία περιθωριακών εθνικιστικών ομάδων. Η ουσιαστική μεταρρύθμιση είναι ξένη με τη λογική και τη φυσιογνωμία του ίδιου του Ε/Κ σχολείου. Μια φυσιογνωμία που έχει εδώ και καιρό εντάξει στο DNA του τη συνακόλουθη ιδέα ως μεταλλαγμένη ιδεολογία: Το «άλλο» είναι κίνδυνος για το «εμείς». Χώρια η μόνιμη παθολογία των προοδευτικών ανθρώπων στο Ε/Κ σχολείο, που το βάζουν μονίμως στα πόδια μόλις εμφανιστεί στην πλατεία ένας εθνικιστής με ντουντούκα.

Όλα αυτά δεν είναι θεωρητικές ασκήσεις επί χάρτου. Είναι καθημερινή πρακτική στα σχολεία από πριν την Ανεξαρτησία, έχουν όνομα και θεωρούνται από τη συντριπτική πλειοψηφία ως αυτονόητα. Όλοι οι εορτασμοί έχουν χρώμα «Δεν ξεχνώ» και ΕΟΚΑ και ερωτοτροπούν με την ενωτική ιδεολογία. Οι μαθητές παρακολουθούν και συμμετέχουν σε τελετές παράδοσης της σημαίας με όρκο στρατιωτικού περιεχομένου και παρελαύνουν εντός και εκτός σχολείου ως άοπλοι (ακόμα) στρατιώτες. Ανήλικοι ορκίζονται να θυσιάσουν τη ζωή τους για να προστατεύσουν το ιερό πανί και με στρατιωτικό βηματισμό υπακούουν στους ήχους εμβατηρίων. Και επειδή οι νέοι δεν στέκονται στα εμπόδια και στην πραγματικότητα, από το «η καλή ένωση δεν έγινε επειδή συνωμοτούν οι κακοί ξένοι εναντίον μας» κρατούν κυρίως το «η καλή Ένωση». Πολλοί απ’ αυτούς θα παραληφθούν στη συνέχεια από ένα δεύτερο, πιο συγκροτημένο φυτώριο εθνικισμού για να ολοκληρώσουν την εθνικιστική – φασιστική τους εκπαίδευση: Θα επιλεγούν σε τάγματα ειδικών δυνάμεων στο στρατό και όταν απολυθούν θα είναι έτοιμοι να ξέρουν να σκοτώνουν, να μη διστάζουν να κτυπούν και να νοσταλγούν τη στράτευση, μεταφέροντας το στρατό μέσα στην κοινωνία. Το σχολείο είναι το προπαρασκευαστήριο για την τριτοβάθμια εκπαίδευση του φασισμού, το στρατό.

Η δύναμη του εθνικισμού στο Ε/Κ σχολείο είναι συνάρτηση της στερεοποιημένης παράδοσης που το θέλει να ελέγχεται από την Εκκλησία. Σήμερα ο έλεγχος δεν είναι άμεσος, αλλά έχει ήδη αποκτήσει ένα τέτοιο χαρακτήρα που θεωρείται από την ισχυρή πλειοψηφία γονιών, καθηγητών και μαθητών ότι πρέπει λίγο – πολύ να συμβαδίζει με το πνεύμα της Εκκλησίας και κυρίως με τον θρησκευτικό ανορθολογισμό. Οι διδασκόμενες θετικές επιστήμες παράγουν ασκησιοκεντρική γνώση, άρα κινούνται σε ένα ουδέτερο έδαφος στον άξονα σκέψη – μη σκέψη, σε ένα έδαφος που δεν προάγει αρκετά τον ορθολογισμό. Από την άλλη, οι θεωρητικές επιστήμες όπως διδάσκονται στο σχολείο ερωτοτροπούν διαρκώς με τον ανορθολογισμό, άρα επιτελούν κατά βάση ένα φρονηματιστικό ρόλο. Πέρα από τα Θρησκευτικά, ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι η Ιστορία, όπου γονείς – καθηγητές – μαθητές, κατά κανόνα θεωρούν αυτονόητο ότι ο στόχος της είναι καθαρά φρονηματιστικός και ότι υπάρχουν πράγματα που πρέπει να τονίζονται και πράγματα που πρέπει να αποσιωπούνται. Άρα, το αποτέλεσμα του μείγματος βαραίνει καθαρά στην πλευρά του ανορθολογισμού. Και αν προσθέσουμε τα όσα γίνονται στο παράλληλο ή κρυφό αναλυτικό πρόγραμμα, στις εμφάσεις στους εορτασμούς κλπ. το αποτέλεσμα είναι μια καθαρά μεταφυσική εκδοχή του ελληνοχριστιανικού ιδεώδους. Μια πλήρης ήττα του διαφωτισμού και του ορθολογισμού.

Ένας από τους βασικότερους λόγους που τα πράγματα δύσκολα αλλάζουν στην εκπαίδευση, είναι η ιδεολογική συμμαχία του Ελληνοκεντρικού Εθνικισμού με τον Ελληνοκυπριακό Τοπικιστικό Εθνικισμό. Η Αριστερά στην Κύπρο από τη δεκαετία του 1960 προσπαθούσε να απαντήσει στον Ελληνοχριστιανισμό και στην Ένωση με την έμφαση στον Κυπριωτισμό. Έτσι συναντήθηκε με δυνάμεις του Κέντρου και της Κεντροδεξιάς - αρχικά μετριοπαθείς - και αντιστάθηκαν στην Ελληνοκεντρική Δεξιά και μέσα από το Κράτος. Αυτό δημιούργησε όμως μια χρόνια αδυναμία αντιπαράθεσης με το Κράτος εκεί που χρειάζεται και στέρησε από την Αριστερά τη δυνατότητα να συσπειρωθεί στιβαρά γύρω από μια δική της πολιτική. Το αποτέλεσμα είναι ότι σήμερα ο Ελληνοκυπριακός Τοπικός Εθνικισμός συμμαχεί με τον Ελληνοχριστιανικό Εθνικισμό (πολιτικά, κόμματα του Κέντρου με την Ακροδεξιά), και η επίσημη Αριστερά μένει αμήχανη. Οι δυο εθνικισμοί δίνουν στους μαθητές την Κυπριακή και την Ελληνική σημαία – πλάι πλάι πια – και η επίσημη Αριστερά προσπαθεί ακόμα να καταλάβει γιατί δεν πείθει αυτά τα παιδιά αντί να ανατριχιάζουν με τη σημαία, να ανατριχιάζουν με το χελλίμ μπουρέκ, το χορό της τατσιάς και τη γέρημην την βράκαν.

Η κοινωνική μας κοινότητα θα γίνει κοινωνία, και η εκπαίδευσή μας θα μπορέσει να κλείσει τον κύκλο της ελληνοχριστιανικής της φυσιογνωμίας, κυρίως μέσω της διαδικασίας επικοινωνίας με την άλλη εθνική κοινότητα. Και ίσως τελεσίδικα μέσα από μια λύση. Μια λύση, που στην περίπτωση της εκπαίδευσης δε θα «χαρίζει» ολοκληρωτικά στις εθνικές κοινότητες την εκπαίδευση όπως γινόταν μέχρι σήμερα, αλλά θα την υπάγει κάτω από ένα κεντρικό, κοινό φορέα, ένα Υπουργείο Παιδείας. Συμβιβασμοί στις αυτονομιστικές δυναμικές θα πρέπει να γίνουν αναπόφευκτα, αλλά θα πρέπει να έχουν όρια. Διαφορετικά, τα σχολεία θα γίνουν για άλλη μια φορά φυτώρια εθνικισμού και ρατσισμού.