ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΠΟΛΙΤΩΝ ΛΕΜΕΣΟΥ «ΛΥΣΗ - ΕΠΑΝΕΝΩΣΗ — ΕΙΡΗΝΗ»
ΔΙΚΟΙΝΟΤΙΚΗ ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΕΙΡΗΝΗΣ «ΕΝΩΜΕΝΗ ΚΥΠΡΟΣ»
ΓΙΑ ΝΑ ΕΠΑΝΕΝΩΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΚΥΠΡΟ
Ανοιγμα: Αρετή Ιωνίδου Πρωτοβουλία Πολιτών Λεμεσού «Λύση—Επανένωση—Ειρήνη»
Ομιλητές:
1. Σιενέρ Ελτζιήλ - Γ.Γ. ΚΤΟΣ –Συνδικαλιστική Οργάνωση Τ/Κ Δασκάλων
Οι κινητοποιήσεις των Τ/Κ – Χαρακτήρας, πολιτικό περιεχόμενο και προοπτικές Λύσης -Επανένωσης
2. Πατρίκιος Παύλου — Πρωτοβουλία Πολιτών Λεμεσού «Λύση—Επανένωση—Ειρήνη»
Η πορεία των συνομιλιών, οι προοπτικές μέσα στο 2011 και η ανάγκη κινητοποιήσεων
3. Δημήτρης Χριστοδούλου Ε.Γ. ΠΕΟ Λεμεσού
Οι κινητοποιήσεις του συνδικαλιστικού κινήματος για την επανένωση και οι προοπτικές κοινής δράσης
4. Αλέξανδρος Λόρδος – Σπύρος Χρίστου Ομάδα 2015 –
Αναφορά στις δικοινοτικές έρευνες γνώμης και τις προοπτικές συμφωνημένου πλαισίου Λύσης
Θα ακολουθήσει συζήτηση : Συντονιστής : Δημήτρης Κοντίδης πρώην Δήμαρχος Λεμεσού
Χαιρετισμός: Προοδευτική Κίνηση Καθηγητών Λεμεσού
· Να πληροφορηθούμε και να κατανοήσουμε τις κινητοποιήσεις των Τ/Κ
· Να συνειδητοποιήσουμε την επερχόμενη συγκυρία στο Κυπριακό
· Να δούμε πώς οργανώνουμε την κοινωνία των Πολιτών και πώς την κινητοποιούμε για να αξιοποιήσουμε την νέα συγκυρία
Αμφιθέατρο Πεύκιος Γεωργιάδης
ΤΕΠΑΚ
ΛΕΜΕΣΟΣ
Παρασκευή 11 –03 - 2011
Στις 7:30 μμ
![Πλατφόρμα Ε/κ και Τ/κ Εκπαιδευτικών "Ενωμένη Κύπρος" [ε/κ τμήμα]](https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgjzrtoPdRpfs5Ki5saTSNPMXHZ5oyjFv42CMiFGTaupdEvNhFV8QfWn1zO_4fO2y4dZ05bsQzi3yzl690QkmpuCilYrKqsGNAt_VeffvHUb8aiFYmeI5w3-vi-TQNbnqHV2PoIMPr0qA0/s1600-r/idea3.gif)
10 Μαρ 2011
Σενέρ Ελτζίλ: "Το μήνυμα των Τ/Κ στην Άγκυρα είναι ξεκάθαρο: Το παιχνίδι τελείωσε. Σεβαστείτε τους Κυπρίους που θέλουν λύση και επανένωση"
ΧΑΡΑΥΓΗ 6/3/2011 Συνέντευξη στον Νικόλα Νικόλα
ΣΕΝΕΡ ΕΛΤΣΙΛ - Στις Βρυξέλλες η Συνδικαλιστική Πλατφόρμα
"Το μήνυμα των Τ/Κ στην Άγκυρα είναι ξεκάθαρο: Το παιχνίδι τελείωσε. Σεβαστείτε τους Κυπρίους που θέλουν λύση και επανένωση"
Στις Βρυξέλλες μεταβαίνει στα τέλη Μαρτίου αντιπροσωπεία της τ/κ Συνδικαλιστικής Πλατφόρμας για την πραγματοποίηση συμβολικής κινητοποίησης έξω από το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο. Στόχος της κινητοποίησης και των επαφών με αξιωματούχους της ΕΕ, θα είναι να γνωρίσουν από πρώτο χέρι τις πραγματικότητες στα κατεχόμενα, υπογραμμίζει σε συνέντευξή του στη «Χαραυγή» ο γενικός γραμματέας της Συντεχνίας Τ/κ Δασκάλων (KTOS) Σενέρ Ελτσίλ. «Το παιχνίδι τέλειωσε» για την Τουρκία τονίζει ο Τ/κ συνδικαλιστής διαμηνύοντας ότι η ψευδοκυβέρνηση δεν εκπροσωπεί τους Τ/κ, κάτι που αποδεικνύεται από τις χιλιάδες που μαζεύτηκαν στην κατεχόμενη Λευκωσία την περασμένη Τετάρτη στέλνοντας το ξεκάθαρο μήνυμα προς την Άγκυρα ότι θέλουν λύση και ομοσπονδιακή επανένωση για να μην είναι δούλοι και όμηροι της Άγκυρας. «Θέλουμε να διοικούμε τους εαυτούς μας», «δεν θέλουμε την επιβολή του τουρκικού οικονομικού πακέτου», προσθέτει ο Σ. Ελτσίλ. Τονίζει παράλληλα ότι μετά την εκπνοή του τελεσίγραφου προς την ψευδοκυβέρνηση για παραίτηση ή απόσυρση του πακέτου στις 25 Μαρτίου, το επόμενο συλλαλητήριο θα μεταφερθεί από την πλατεία Ινονού στο δρόμο όπου βρίσκεται η ψευδοβουλή και η λεγόμενη «πρεσβεία» της Τουρκίας στα κατεχόμενα.
Ο Γενικός Γραμματέας της KTOS επισημαίνει ότι η Άγκυρα κάνει ότι δεν καταλαβαίνει το ξεκάθαρο μήνυμα των Τ/κ και αποκρύβει τις πραγματικότητες από τον τουρκικό λαό και τη διεθνή κοινότητα και υπογραμμίζει ότι οι Τ/κ δεν είναι παιδιά κανενός, συμπεριλαμβανομένης της Τουρκίας. Καλεί δε την Τουρκία να σεβαστεί τους Τ/κ και τους Ε/κ και χαρακτηρίζει παράνομη την κατοχική παρουσία της στην Κύπρο. Απορρίπτει τέλος τις κατηγορίες ακροδεξιών κύκλων ότι οι προοδευτικοί Τ/κ εφαρμόζουν σχέδια των Ε/κ και καλεί τους σοβινιστές και στις δύο πλευρές να μαζευτούν σε ένα γήπεδο και να τσακωθούν μεταξύ τους αφήνοντας ήσυχους τους Ε/κ και Τ/κ πατριώτες…
Πώς αξιολογείτε το συλλαλητήριο της 2ας Μαρτίου, τη δεύτερη μαζική κραυγή των Τ/κ προς την Άγκυρα;
Το πρόσφατο συλλαλητήριο της περασμένης Τετάρτης ήταν μια πάρα πολύ πετυχημένη εκδήλωση που οργανώθηκε για να διαμηνύσουμε ότι οι Τ/κ θέλουν λύση και επανένωση, θέλουν μια και μοναδική ομοσπονδιακή ενωμένη Κύπρο. Αυτός ήταν ο ένας κύριος στόχος ενώ ο άλλος ήταν το αίτημα των Τ/κ να διοικούν τους εαυτούς τους. Δεν γίνεται να είμαστε δούλοι ή όμηροι της Τουρκίας. Ήταν ένα δυνατό μήνυμα.
Κατορθώσαμε να μαζέψουμε στην πλατεία Ινονού περίπου 78 χιλιάδες άτομα. Πρόκειται για τη μεγαλύτερη συγκέντρωση πλήθους στην ιστορία μας. Ήταν πολύ πετυχημένο το συλλαλητήριο που διοργάνωσε η Συνδικαλιστική Πλατφόρμα. Πρέπει να πω ότι πέραν από τα 28 μέλη της Πλατφόρμας, είχαμε και την υποστήριξη συντεχνιών εκτός της Πλατφόρμας. 44 συνδικαλιστικές οργανώσεις στο σύνολο και έξι πολιτικά κόμματα υποστήριξαν αυτή την προσπάθεια.
Το μήνυμα προς την Τουρκία ήταν ξεκάθαρο και ο στόχος του συλλαλητηρίου ήταν να στείλουμε ηχηρό μήνυμα στην Άγκυρα.
Είμαστε αντίθετοι στις ενέργειες της Τουρκίας στο βόρειο μέρος της Κύπρου. Αρκετά. Το παιχνίδι τέλειωσε (Game Over).
Την ίδια μέρα με το συλλαλητήριό μας, η «κυβέρνηση» μαριονέτα εδώ είχε συνεδρία και ανακοίνωσε ότι επιμένει να προτείνει διάλογο για βελτίωση του «πακέτου λιτότητας». Στην πραγματικότητα δεν είναι όμως ένα «πακέτο λιτότητας». Είναι ένα πακέτο επιβολής της Τουρκίας. Πήραν διαταγή από την Άγκυρα να επιβάλουν αυτό το πακέτο στους Τ/κ και επιμένουν ότι έχουν υποστήριξη. Αυτό δεν ανταποκρίνεται στην αλήθεια. Εάν κατορθώσαμε να μαζέψουμε τόσο κόσμο στην πλατεία Ινονού, λαμβάνοντας υπόψιν όλους αυτούς που λόγω προβλημάτων δεν βρίσκονταν εκεί, σημαίνει ότι όλη η τ/κ κοινότητα ήταν μαζί μας. Μας υποστήριξε και είναι κάτι που δείχνει ότι η «κυβέρνηση» του Κόμματος Εθνικής Ενότητας έχασε τα ερείσματά της εντός των Τ/κ. Σχεδόν όλη η τ/κ κοινότητα μάς υποστηρίζει, με εξαίρεση κάποιες ακροδεξιές οργανώσεις. Δεν είναι τίποτα αυτοί. Ακόμη και ο Ραούφ Ντενκτάς δήλωσε ότι θα συμμετείχε στο συλλαλητήριο, αλλά δεν το έπραξε γιατί φοβόταν ότι θα υπήρχαν συγκρούσεις… Στην πραγματικότητα δεν θέλουμε τον Ραούφ Ντενκτάς. Δεν συμφωνούμε μαζί του. Οι αντιλήψεις του και η ιδεολογία του είναι υπεύθυνη για τα όσα υποφέρουμε σήμερα. Ακόμη ο πατέρας Ντενκτάς δήλωσε ότι το συλλαλητήριο έδειξε ότι οι Τ/κ δεν είναι εχθροί με τους απλούς Τούρκους, αλλά έχουν πρόβλημα με την τουρκική κυβέρνηση. Εμείς όμως πάντοτε λέγαμε και λέμε και το είχαμε ως πανό στο συλλαλητήριο ότι όλοι οι λαοί είναι φίλοι μας. Όχι μόνο ο τουρκικός λαός. Και ο ελληνικός και ο αγγλικός λαός δεν είναι εχθροί μας, ούτε εχθροί μεταξύ τους. Όλοι οι λαοί είναι αδέρφια. Αυτό πιστεύουμε και το πρόβλημά μας είναι με τους καπιταλιστές κρατούντες στην Τουρκία και σε πολλές χώρες στην Ευρώπη. Είμαστε ενάντια στην πολιτική της Τουρκίας, όχι ενάντια στον απλό άνθρωπο στους δρόμους της Τουρκίας. Αυτό για μας είναι ξεκάθαρο, δεν χρειαζόταν να το επισημάνει ο Ραούφ Ντενκτάς. Ξέρουμε τι θέλουμε.
Έχουν γίνει σειρά κινητοποιήσεων και απεργιών με αποκορύφωμα τα δύο συλλαλητήρια της 28ης Ιανουαρίου και της 2ας Μαρτίου. Πώς προχωράτε τώρα;
Η Τουρκία προσπαθεί να επιβάλει καταστάσεις επί των Τ/κ και εμείς διαδηλώνουμε. Διερωτόμαστε τι μένει να κάνουμε. Στο άμεσο μέλλον, περί τα τέλη Μαρτίου, πιθανότατα από τις 21 μέχρι τις 25 Μαρτίου, αποφασίσαμε ως Συνδικαλιστική Πλατφόρμα να μεταβούμε στις Βρυξέλλες. Μια συμβολική αντιπροσωπεία Τ/κ συνδικαλιστών θα διαμαρτυρηθεί ενάντια στην Τουρκία έξω από το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο. Θα έχουμε επίσης επαφές με αξιωματούχους της ΕΕ και ηγέτες πολιτικών ομάδων στην Ευρωβουλή. Στόχος αυτής της κινητοποίησης και των επαφών μας θα είναι να τους εξηγήσουμε τι ακριβώς συμβαίνει στην Κύπρο και γιατί διαδηλώνουν οι Τ/κ. Ο λόγος που επιβάλλεται να το κάνουμε αυτό είναι γιατί δεν γνωρίζουν οι Ευρωπαίοι από πρώτο χέρι την κατάσταση των Τ/κ. Η λεγόμενη κυβέρνηση εδώ και ο Ντερβίς Ερογλου δεν αντιπροσωπεύουν τους Τ/κ, δεν μας εκπροσωπούν. Εκπροσωπούν τα συμφέροντα και υπερασπίζονται τα οφέλη της Τουρκίας αντί της τ/κ κοινότητας. Αυτές είναι οι πραγματικότητες για την κατάσταση των Τ/κ στην Κύπρο και αυτά θα παρουσιάσουμε στους Ευρωπαίους. Χρειαζόμαστε διεθνή αλληλεγγύη και υποστήριξη. Ευρωπαϊκές και διεθνείς συνδικαλιστικές οργανώσεις μάς υποστηρίζουν, αλλά θα οργανώσουμε την επίσκεψη και τη δράση μας στις Βρυξέλλες από μόνοι μας.
Εντός Κύπρου τι σχεδιάζετε;
Έχουμε δώσει τελεσίγραφο στη λεγόμενη κυβέρνηση μέχρι τις 25 Μαρτίου. Τους έχουμε δώσει δύο επιλογές, είτε να παραιτηθούν είτε να ανακοινώσουν ότι δεν θέλουν να επιβάλουν το πακέτο. Εάν δεν παραιτηθούν και εάν δεν αποσύρουν το πακέτο που επιβάλλει η Τουρκία θα προχωρήσουμε σε μια σειρά πολλών κινητοποιήσεων και δραστηριοτήτων. Έχουμε την υποστήριξη του κόσμου και όσο περνά ο καιρός μάς υποστηρίζουν όλο και περισσότεροι Τ/κ. Είμαστε πολύ δυνατοί. Τόσες χιλιάδες από την τ/κ κοινότητα μάς υποστηρίζουν στον αγώνα μας.
Μετά τις 25 Μαρτίου, το νέο ενδεχόμενο συλλαλητήριο δεν θα γίνει στην πλατεία Ινονού. Θα μεταφερθούμε στο δρόμο της «βουλής» και της «πρεσβείας» της Τουρκίας. Εκεί θα γίνει η επόμενη μαζική κινητοποίησή μας εάν η «κυβέρνηση» δεν ανταποκριθεί στο χρόνο που της δώσαμε. Δεν μας ενδιαφέρει εάν επιχειρήσουν να κλείσουν το δρόμο. Οι δρόμοι ανήκουν στον κόσμο, όχι στον τουρκικό στρατό και την «πρεσβεία». Δεν θα κάνουν ότι θέλουν πλέον.
Τι γίνεται με τις απεργίες; Θα ανασταλούν μέχρι τις 25 Μαρτίου;
Έχουμε αναστείλει απλά τις απεργίες στα σχολεία. Οι απεργίες στα «δικαστήρια» και στο «τελωνείο» συνεχίζονται. Είναι αποφάσεις τακτικής για τους εργαζόμενους. Για παράδειγμα εμείς δεν θέλουμε να χάνουμε χρόνο, ενέργεια και να έχουμε επιπλέον οικονομικό κόστος για την υποστήριξη των απεργών και θέλουμε να ρίξουμε το βάρος μας στις κινητοποιήσεις μας.
Πώς είδατε αυτή τη φορά την αντίδραση της Τουρκίας;
Αυτή τη φορά δεν ήταν τόσο έντονη η αντίδραση της Τουρκίας. Ο Τούρκος Υπουργός Εξωτερικών, ο κ. Νταβούτογλου, είπε ότι υπάρχει «δημοκρατία» στο βόρειο μέρος της Κύπρου και μπορούν να κάνουν διαδηλώσεις, αλλά αυτές να μην στρέφονται ενάντια στην Τουρκία. Όμως είναι ξεκάθαρο ότι εμείς διοργανώνουμε τα συλλαλητήρια και τις διαδηλώσεις ενάντια ακριβώς στην Τουρκία. Όμως δεν θέλουν να δουν την πραγματικότητα. Επιχειρούν να αποκρύψουν την πραγματικότητα, όχι μόνο για εσωτερική χρήση προς τον τουρκικό λαό, αλλά και για να κρύψουν τις πραγματικότητες στο βορρά και από τη διεθνή κοινότητα. Ο αγώνας μας είναι ξεκάθαρος και θα συνεχίσουμε να αγωνιζόμαστε για τα δικαιώματά μας.
Και ο κ. Μπαγίς δήλωσε ότι τα παιδιά δεν πρέπει να αντιμιλούν στους γονείς τους, αναφερόμενος στην Τουρκία ως «μητέρα πατρίδα» των Τ/κ.
Ο κ. Μπαγίς πρέπει να γνωρίζει ότι οι Τ/κ δεν είναι παιδιά του. Είμαστε αδέρφια του. Όμως είμαστε αδέρφια και με τους Ε/κ συμπατριώτες μας, είμαστε αδέρφια και με τον ελληνικό, τον τουρκικό και τον αγγλικό λαό. Με όλους τους λαούς. Δεν είμαστε παιδιά κανενός, συμπεριλαμβανομένης της Τουρκίας. Πρέπει να μας σεβαστούν. Τέτοιες δηλώσεις και αντιλήψεις είναι εξευτελιστικές για τους Τ/κ.
Η Τουρκία παραμένει στην Κύπρο υπό τη δικαιολογία των εγγυητικών δικαιωμάτων της. Τα εγγυητικά δικαιώματα όμως μιλούν για διατήρηση της ενότητας της Κύπρου και της συνταγματικότητας. Η Τουρκία δεν μπορεί να βρίσκεται εδώ για να μεταφέρει πληθυσμό για να αλλοιώσει δημογραφικά τον πληθυσμό. Ούτε για να διανέμει τις ε/κ περιουσίες στους έποικους από την Τουρκία. Ούτε για να παραχωρεί «υπηκοότητες» της «ΤΔΒΚ». Ούτε για τη δημιουργία ενός ψευδοκράτους ή καθεστώτος εδώ. Ούτε για να κρατεί αιχμάλωτη τη βούληση των Τ/κ. Η Τουρκία οφείλει να σεβαστεί όλες τις διεθνείς συνθήκες και συμφωνίες και να σεβαστεί τόσο τους Τ/κ όσο και τους Ε/κ. Αυτό το νησί ανήκει στους Κυπρίους. Πρέπει να το σεβαστούν αυτό και εμείς τους στέλνουμε αυτό το ξεκάθαρο μήνυμα.
Πώς απαντάτε στις κατηγορίες ότι οι Τ/κ συνδικαλιστές και οι προοδευτικοί Τ/κ καθοδηγούνται από την ε/κ πλευρά;
Είναι η γνωστή κακόγουστη προπαγάνδα τους. Πιστεύω ότι τα ίδια αντιμετωπίζουν οι προοδευτικοί Ε/κ στη δική σας πλευρά. Οι πατριώτες που αγαπούν τη χώρα τους χαρακτηρίζονται και στην ε/κ κοινότητα, «ελληνόφωνες Τούρκοι». Έχουν παρόμοια ιδεολογία και παρόμοιες κατηγορίες. Για αυτό είναι φασίστες και ρατσιστές. Εδώ έχουμε αρκετούς και στην ε/κ κοινότητα έχετε παρόμοιες καταστάσεις. Πιστεύω θα ήταν καλύτερα να τους παραχωρήσουμε ένα γήπεδο ποδοσφαίρου και να τους αφήσουμε να «μοιραστούν» τον εθνικισμό και τους καβγάδες τους. Εκμεταλλεύονται το αίμα, τα δάκρυα και τον πόνο των ανθρώπων για την προπαγάνδα τους και στρέφονται ενάντια των πατριωτικών δυνάμεων και στις δύο κοινότητες. Αρκετά υποφέραμε από τη δράση τους. Φτάνει πια.
Εάν θέλουν να τσακώνονται και να επιτίθενται ας πάψουν να το κάνουν προς τους πατριώτες της κοινότητάς τους. Ας μαζευτούν σε ένα γήπεδο και να παλέψουν μεταξύ τους. Τους υποσχόμαστε ότι εμείς θα μείνουμε απλοί θεατές…
Λένε πολλά για μένα και για άλλους προοδευτικούς Τ/κ. Δεν με ενδιαφέρει θα συνεχίσουμε να παλεύουμε για την πατρίδα μας.
ΣΕΝΕΡ ΕΛΤΣΙΛ - Στις Βρυξέλλες η Συνδικαλιστική Πλατφόρμα
"Το μήνυμα των Τ/Κ στην Άγκυρα είναι ξεκάθαρο: Το παιχνίδι τελείωσε. Σεβαστείτε τους Κυπρίους που θέλουν λύση και επανένωση"
Στις Βρυξέλλες μεταβαίνει στα τέλη Μαρτίου αντιπροσωπεία της τ/κ Συνδικαλιστικής Πλατφόρμας για την πραγματοποίηση συμβολικής κινητοποίησης έξω από το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο. Στόχος της κινητοποίησης και των επαφών με αξιωματούχους της ΕΕ, θα είναι να γνωρίσουν από πρώτο χέρι τις πραγματικότητες στα κατεχόμενα, υπογραμμίζει σε συνέντευξή του στη «Χαραυγή» ο γενικός γραμματέας της Συντεχνίας Τ/κ Δασκάλων (KTOS) Σενέρ Ελτσίλ. «Το παιχνίδι τέλειωσε» για την Τουρκία τονίζει ο Τ/κ συνδικαλιστής διαμηνύοντας ότι η ψευδοκυβέρνηση δεν εκπροσωπεί τους Τ/κ, κάτι που αποδεικνύεται από τις χιλιάδες που μαζεύτηκαν στην κατεχόμενη Λευκωσία την περασμένη Τετάρτη στέλνοντας το ξεκάθαρο μήνυμα προς την Άγκυρα ότι θέλουν λύση και ομοσπονδιακή επανένωση για να μην είναι δούλοι και όμηροι της Άγκυρας. «Θέλουμε να διοικούμε τους εαυτούς μας», «δεν θέλουμε την επιβολή του τουρκικού οικονομικού πακέτου», προσθέτει ο Σ. Ελτσίλ. Τονίζει παράλληλα ότι μετά την εκπνοή του τελεσίγραφου προς την ψευδοκυβέρνηση για παραίτηση ή απόσυρση του πακέτου στις 25 Μαρτίου, το επόμενο συλλαλητήριο θα μεταφερθεί από την πλατεία Ινονού στο δρόμο όπου βρίσκεται η ψευδοβουλή και η λεγόμενη «πρεσβεία» της Τουρκίας στα κατεχόμενα.
Ο Γενικός Γραμματέας της KTOS επισημαίνει ότι η Άγκυρα κάνει ότι δεν καταλαβαίνει το ξεκάθαρο μήνυμα των Τ/κ και αποκρύβει τις πραγματικότητες από τον τουρκικό λαό και τη διεθνή κοινότητα και υπογραμμίζει ότι οι Τ/κ δεν είναι παιδιά κανενός, συμπεριλαμβανομένης της Τουρκίας. Καλεί δε την Τουρκία να σεβαστεί τους Τ/κ και τους Ε/κ και χαρακτηρίζει παράνομη την κατοχική παρουσία της στην Κύπρο. Απορρίπτει τέλος τις κατηγορίες ακροδεξιών κύκλων ότι οι προοδευτικοί Τ/κ εφαρμόζουν σχέδια των Ε/κ και καλεί τους σοβινιστές και στις δύο πλευρές να μαζευτούν σε ένα γήπεδο και να τσακωθούν μεταξύ τους αφήνοντας ήσυχους τους Ε/κ και Τ/κ πατριώτες…
Πώς αξιολογείτε το συλλαλητήριο της 2ας Μαρτίου, τη δεύτερη μαζική κραυγή των Τ/κ προς την Άγκυρα;
Το πρόσφατο συλλαλητήριο της περασμένης Τετάρτης ήταν μια πάρα πολύ πετυχημένη εκδήλωση που οργανώθηκε για να διαμηνύσουμε ότι οι Τ/κ θέλουν λύση και επανένωση, θέλουν μια και μοναδική ομοσπονδιακή ενωμένη Κύπρο. Αυτός ήταν ο ένας κύριος στόχος ενώ ο άλλος ήταν το αίτημα των Τ/κ να διοικούν τους εαυτούς τους. Δεν γίνεται να είμαστε δούλοι ή όμηροι της Τουρκίας. Ήταν ένα δυνατό μήνυμα.
Κατορθώσαμε να μαζέψουμε στην πλατεία Ινονού περίπου 78 χιλιάδες άτομα. Πρόκειται για τη μεγαλύτερη συγκέντρωση πλήθους στην ιστορία μας. Ήταν πολύ πετυχημένο το συλλαλητήριο που διοργάνωσε η Συνδικαλιστική Πλατφόρμα. Πρέπει να πω ότι πέραν από τα 28 μέλη της Πλατφόρμας, είχαμε και την υποστήριξη συντεχνιών εκτός της Πλατφόρμας. 44 συνδικαλιστικές οργανώσεις στο σύνολο και έξι πολιτικά κόμματα υποστήριξαν αυτή την προσπάθεια.
Το μήνυμα προς την Τουρκία ήταν ξεκάθαρο και ο στόχος του συλλαλητηρίου ήταν να στείλουμε ηχηρό μήνυμα στην Άγκυρα.
Είμαστε αντίθετοι στις ενέργειες της Τουρκίας στο βόρειο μέρος της Κύπρου. Αρκετά. Το παιχνίδι τέλειωσε (Game Over).
Την ίδια μέρα με το συλλαλητήριό μας, η «κυβέρνηση» μαριονέτα εδώ είχε συνεδρία και ανακοίνωσε ότι επιμένει να προτείνει διάλογο για βελτίωση του «πακέτου λιτότητας». Στην πραγματικότητα δεν είναι όμως ένα «πακέτο λιτότητας». Είναι ένα πακέτο επιβολής της Τουρκίας. Πήραν διαταγή από την Άγκυρα να επιβάλουν αυτό το πακέτο στους Τ/κ και επιμένουν ότι έχουν υποστήριξη. Αυτό δεν ανταποκρίνεται στην αλήθεια. Εάν κατορθώσαμε να μαζέψουμε τόσο κόσμο στην πλατεία Ινονού, λαμβάνοντας υπόψιν όλους αυτούς που λόγω προβλημάτων δεν βρίσκονταν εκεί, σημαίνει ότι όλη η τ/κ κοινότητα ήταν μαζί μας. Μας υποστήριξε και είναι κάτι που δείχνει ότι η «κυβέρνηση» του Κόμματος Εθνικής Ενότητας έχασε τα ερείσματά της εντός των Τ/κ. Σχεδόν όλη η τ/κ κοινότητα μάς υποστηρίζει, με εξαίρεση κάποιες ακροδεξιές οργανώσεις. Δεν είναι τίποτα αυτοί. Ακόμη και ο Ραούφ Ντενκτάς δήλωσε ότι θα συμμετείχε στο συλλαλητήριο, αλλά δεν το έπραξε γιατί φοβόταν ότι θα υπήρχαν συγκρούσεις… Στην πραγματικότητα δεν θέλουμε τον Ραούφ Ντενκτάς. Δεν συμφωνούμε μαζί του. Οι αντιλήψεις του και η ιδεολογία του είναι υπεύθυνη για τα όσα υποφέρουμε σήμερα. Ακόμη ο πατέρας Ντενκτάς δήλωσε ότι το συλλαλητήριο έδειξε ότι οι Τ/κ δεν είναι εχθροί με τους απλούς Τούρκους, αλλά έχουν πρόβλημα με την τουρκική κυβέρνηση. Εμείς όμως πάντοτε λέγαμε και λέμε και το είχαμε ως πανό στο συλλαλητήριο ότι όλοι οι λαοί είναι φίλοι μας. Όχι μόνο ο τουρκικός λαός. Και ο ελληνικός και ο αγγλικός λαός δεν είναι εχθροί μας, ούτε εχθροί μεταξύ τους. Όλοι οι λαοί είναι αδέρφια. Αυτό πιστεύουμε και το πρόβλημά μας είναι με τους καπιταλιστές κρατούντες στην Τουρκία και σε πολλές χώρες στην Ευρώπη. Είμαστε ενάντια στην πολιτική της Τουρκίας, όχι ενάντια στον απλό άνθρωπο στους δρόμους της Τουρκίας. Αυτό για μας είναι ξεκάθαρο, δεν χρειαζόταν να το επισημάνει ο Ραούφ Ντενκτάς. Ξέρουμε τι θέλουμε.
Έχουν γίνει σειρά κινητοποιήσεων και απεργιών με αποκορύφωμα τα δύο συλλαλητήρια της 28ης Ιανουαρίου και της 2ας Μαρτίου. Πώς προχωράτε τώρα;
Η Τουρκία προσπαθεί να επιβάλει καταστάσεις επί των Τ/κ και εμείς διαδηλώνουμε. Διερωτόμαστε τι μένει να κάνουμε. Στο άμεσο μέλλον, περί τα τέλη Μαρτίου, πιθανότατα από τις 21 μέχρι τις 25 Μαρτίου, αποφασίσαμε ως Συνδικαλιστική Πλατφόρμα να μεταβούμε στις Βρυξέλλες. Μια συμβολική αντιπροσωπεία Τ/κ συνδικαλιστών θα διαμαρτυρηθεί ενάντια στην Τουρκία έξω από το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο. Θα έχουμε επίσης επαφές με αξιωματούχους της ΕΕ και ηγέτες πολιτικών ομάδων στην Ευρωβουλή. Στόχος αυτής της κινητοποίησης και των επαφών μας θα είναι να τους εξηγήσουμε τι ακριβώς συμβαίνει στην Κύπρο και γιατί διαδηλώνουν οι Τ/κ. Ο λόγος που επιβάλλεται να το κάνουμε αυτό είναι γιατί δεν γνωρίζουν οι Ευρωπαίοι από πρώτο χέρι την κατάσταση των Τ/κ. Η λεγόμενη κυβέρνηση εδώ και ο Ντερβίς Ερογλου δεν αντιπροσωπεύουν τους Τ/κ, δεν μας εκπροσωπούν. Εκπροσωπούν τα συμφέροντα και υπερασπίζονται τα οφέλη της Τουρκίας αντί της τ/κ κοινότητας. Αυτές είναι οι πραγματικότητες για την κατάσταση των Τ/κ στην Κύπρο και αυτά θα παρουσιάσουμε στους Ευρωπαίους. Χρειαζόμαστε διεθνή αλληλεγγύη και υποστήριξη. Ευρωπαϊκές και διεθνείς συνδικαλιστικές οργανώσεις μάς υποστηρίζουν, αλλά θα οργανώσουμε την επίσκεψη και τη δράση μας στις Βρυξέλλες από μόνοι μας.
Εντός Κύπρου τι σχεδιάζετε;
Έχουμε δώσει τελεσίγραφο στη λεγόμενη κυβέρνηση μέχρι τις 25 Μαρτίου. Τους έχουμε δώσει δύο επιλογές, είτε να παραιτηθούν είτε να ανακοινώσουν ότι δεν θέλουν να επιβάλουν το πακέτο. Εάν δεν παραιτηθούν και εάν δεν αποσύρουν το πακέτο που επιβάλλει η Τουρκία θα προχωρήσουμε σε μια σειρά πολλών κινητοποιήσεων και δραστηριοτήτων. Έχουμε την υποστήριξη του κόσμου και όσο περνά ο καιρός μάς υποστηρίζουν όλο και περισσότεροι Τ/κ. Είμαστε πολύ δυνατοί. Τόσες χιλιάδες από την τ/κ κοινότητα μάς υποστηρίζουν στον αγώνα μας.
Μετά τις 25 Μαρτίου, το νέο ενδεχόμενο συλλαλητήριο δεν θα γίνει στην πλατεία Ινονού. Θα μεταφερθούμε στο δρόμο της «βουλής» και της «πρεσβείας» της Τουρκίας. Εκεί θα γίνει η επόμενη μαζική κινητοποίησή μας εάν η «κυβέρνηση» δεν ανταποκριθεί στο χρόνο που της δώσαμε. Δεν μας ενδιαφέρει εάν επιχειρήσουν να κλείσουν το δρόμο. Οι δρόμοι ανήκουν στον κόσμο, όχι στον τουρκικό στρατό και την «πρεσβεία». Δεν θα κάνουν ότι θέλουν πλέον.
Τι γίνεται με τις απεργίες; Θα ανασταλούν μέχρι τις 25 Μαρτίου;
Έχουμε αναστείλει απλά τις απεργίες στα σχολεία. Οι απεργίες στα «δικαστήρια» και στο «τελωνείο» συνεχίζονται. Είναι αποφάσεις τακτικής για τους εργαζόμενους. Για παράδειγμα εμείς δεν θέλουμε να χάνουμε χρόνο, ενέργεια και να έχουμε επιπλέον οικονομικό κόστος για την υποστήριξη των απεργών και θέλουμε να ρίξουμε το βάρος μας στις κινητοποιήσεις μας.
Πώς είδατε αυτή τη φορά την αντίδραση της Τουρκίας;
Αυτή τη φορά δεν ήταν τόσο έντονη η αντίδραση της Τουρκίας. Ο Τούρκος Υπουργός Εξωτερικών, ο κ. Νταβούτογλου, είπε ότι υπάρχει «δημοκρατία» στο βόρειο μέρος της Κύπρου και μπορούν να κάνουν διαδηλώσεις, αλλά αυτές να μην στρέφονται ενάντια στην Τουρκία. Όμως είναι ξεκάθαρο ότι εμείς διοργανώνουμε τα συλλαλητήρια και τις διαδηλώσεις ενάντια ακριβώς στην Τουρκία. Όμως δεν θέλουν να δουν την πραγματικότητα. Επιχειρούν να αποκρύψουν την πραγματικότητα, όχι μόνο για εσωτερική χρήση προς τον τουρκικό λαό, αλλά και για να κρύψουν τις πραγματικότητες στο βορρά και από τη διεθνή κοινότητα. Ο αγώνας μας είναι ξεκάθαρος και θα συνεχίσουμε να αγωνιζόμαστε για τα δικαιώματά μας.
Και ο κ. Μπαγίς δήλωσε ότι τα παιδιά δεν πρέπει να αντιμιλούν στους γονείς τους, αναφερόμενος στην Τουρκία ως «μητέρα πατρίδα» των Τ/κ.
Ο κ. Μπαγίς πρέπει να γνωρίζει ότι οι Τ/κ δεν είναι παιδιά του. Είμαστε αδέρφια του. Όμως είμαστε αδέρφια και με τους Ε/κ συμπατριώτες μας, είμαστε αδέρφια και με τον ελληνικό, τον τουρκικό και τον αγγλικό λαό. Με όλους τους λαούς. Δεν είμαστε παιδιά κανενός, συμπεριλαμβανομένης της Τουρκίας. Πρέπει να μας σεβαστούν. Τέτοιες δηλώσεις και αντιλήψεις είναι εξευτελιστικές για τους Τ/κ.
Η Τουρκία παραμένει στην Κύπρο υπό τη δικαιολογία των εγγυητικών δικαιωμάτων της. Τα εγγυητικά δικαιώματα όμως μιλούν για διατήρηση της ενότητας της Κύπρου και της συνταγματικότητας. Η Τουρκία δεν μπορεί να βρίσκεται εδώ για να μεταφέρει πληθυσμό για να αλλοιώσει δημογραφικά τον πληθυσμό. Ούτε για να διανέμει τις ε/κ περιουσίες στους έποικους από την Τουρκία. Ούτε για να παραχωρεί «υπηκοότητες» της «ΤΔΒΚ». Ούτε για τη δημιουργία ενός ψευδοκράτους ή καθεστώτος εδώ. Ούτε για να κρατεί αιχμάλωτη τη βούληση των Τ/κ. Η Τουρκία οφείλει να σεβαστεί όλες τις διεθνείς συνθήκες και συμφωνίες και να σεβαστεί τόσο τους Τ/κ όσο και τους Ε/κ. Αυτό το νησί ανήκει στους Κυπρίους. Πρέπει να το σεβαστούν αυτό και εμείς τους στέλνουμε αυτό το ξεκάθαρο μήνυμα.
Πώς απαντάτε στις κατηγορίες ότι οι Τ/κ συνδικαλιστές και οι προοδευτικοί Τ/κ καθοδηγούνται από την ε/κ πλευρά;
Είναι η γνωστή κακόγουστη προπαγάνδα τους. Πιστεύω ότι τα ίδια αντιμετωπίζουν οι προοδευτικοί Ε/κ στη δική σας πλευρά. Οι πατριώτες που αγαπούν τη χώρα τους χαρακτηρίζονται και στην ε/κ κοινότητα, «ελληνόφωνες Τούρκοι». Έχουν παρόμοια ιδεολογία και παρόμοιες κατηγορίες. Για αυτό είναι φασίστες και ρατσιστές. Εδώ έχουμε αρκετούς και στην ε/κ κοινότητα έχετε παρόμοιες καταστάσεις. Πιστεύω θα ήταν καλύτερα να τους παραχωρήσουμε ένα γήπεδο ποδοσφαίρου και να τους αφήσουμε να «μοιραστούν» τον εθνικισμό και τους καβγάδες τους. Εκμεταλλεύονται το αίμα, τα δάκρυα και τον πόνο των ανθρώπων για την προπαγάνδα τους και στρέφονται ενάντια των πατριωτικών δυνάμεων και στις δύο κοινότητες. Αρκετά υποφέραμε από τη δράση τους. Φτάνει πια.
Εάν θέλουν να τσακώνονται και να επιτίθενται ας πάψουν να το κάνουν προς τους πατριώτες της κοινότητάς τους. Ας μαζευτούν σε ένα γήπεδο και να παλέψουν μεταξύ τους. Τους υποσχόμαστε ότι εμείς θα μείνουμε απλοί θεατές…
Λένε πολλά για μένα και για άλλους προοδευτικούς Τ/κ. Δεν με ενδιαφέρει θα συνεχίσουμε να παλεύουμε για την πατρίδα μας.
9 Μαρ 2011
Συνέντευξη της Πλατφόρμας στον "Πολίτη"
Ποια είναι και ποιες οι θέσεις της Πλατφόρμας Ε/Κ και Τ/Κ εκπαιδευτικών «Ενωμένη Κύπρος»
Μας έφαγαν οι δυνάμεις του απορριπτισμού
--------------------------------------------------------------------------------
Την ώρα που η πλειοψηφία των Ελληνοκυπρίων ετοιμαζόταν για το καρναβάλι και το ενδιαφέρον στρεφόταν στις πελλόμασκες, μια μικρή ομάδα ανθρώπων διαδήλωνε στο τέρμα της Λήδρας στέλνοντας μήνυμα αλληλεγγύης στους Τουρκοκύπριους। Ήταν το απόγευμα της περασμένης Τετάρτης, 2 Μαρτίου, ημέρα κατά την οποία πραγματοποιήθηκε το δεύτερο μεγάλο συλλαλητήριο ύπαρξης κι επιβίωσης των Τουρκοκυπρίων στην κατεχόμενη Λευκωσία।
Ήταν και η δεύτερη φορά που αυτοί οι λίγοι κατέβαιναν στους δρόμους. Παρόμοια εκδήλωση είχαν πραγματοποιήσει και τρεις βδομάδες πριν, στο ίδιο σημείο, για τον ίδιο λόγο. Ποιοι είναι αυτοί και γιατί είναι η μόνη μερίδα Ελληνοκυπρίων που αυτή τη στιγμή δηλώνουν εμπράκτως τη στήριξή τους στον αγώνα και τη διαμαρτυρία των Τουρκοκυπρίων;
Απαντήσεις δίνουν δύο ενεργά μέλη της Πλατφόρμας Ε/Κ και Τ/Κ Εκπαιδευτικών «Ενωμένη Κύπρος». Ο Γιώργος Χαραλάμπους και ο Γρηγόρης Ιωάννου. Είναι εκπαιδευτικοί κι εργάζονται στην τριτοβάθμια εκπαίδευση. Η Πλατφόρμα ιδρύθηκε τον Νοέμβριο του 2004 και σε αυτήν συμμετέχουν Ε/Κ και Τ/Κ εκπαιδευτικοί. Στο τουρκοκυπριακό τμήμα της πλατφόρμας συμμετέχουν επίσημα τα συνδικάτα των εκπαιδευτικών, ενώ στο ελληνοκυπριακό τμήμα η πρωτοβουλία στηρίζεται σε μια ομάδα δραστήριων εκπαιδευτικών. Είναι αυτοί που διοργανώνουν τις εκδηλώσεις.
Ποια ακριβώς είναι η δράση της Πλατφόρμας Ενωμένη Κύπρος;
Γρηγόρης: Τ/Κ και Ε/Κ εκπαιδευτικοί συνεργαζόμαστε στενά και προσπαθούμε να κάνουμε κοινές εκδηλώσεις και στις δύο πλευρές. Ως ελληνοκυπριακό τμήμα της Πλατφόρμας, κινούμαστε σε δύο άξονες: Ο πρώτος είναι ο αγώνας για τη λύση, ασκώντας πιέσεις στις κυβερνήσεις ώστε να προχωρήσουν σε συμφωνία που θα επανενώσει τη χώρα μας. Και ο δεύτερος είναι ο αγώνας κατά του εθνικισμού, κυρίαρχος στην παιδεία ειδικά στην ελληνοκυπριακή κοινότητα, στο εκπαιδευτικό σύστημα. Εκδίδουμε επίσης από το 2008 το «Καλέμι», έντυπο που κυκλοφορεί από χέρι σε χέρι ανάμεσα στους καθηγητές όπου παρουσιάζονται οι δράσεις της Πλατφόρμας και αναλύονται εκπαιδευτικά ζητήματα. Όπως για παράδειγμα, η προσπάθεια της Κυβέρνησης για τη μεταρρύθμιση, την οποία εμείς στηρίξαμε κι απογοητευτήκαμε που δεν προχώρησε στο βαθμό που θα θέλαμε, ειδικά στο μάθημα της ιστορίας. Πριν δυο περίπου χρόνια δημιουργήσαμε κι ένα μπλογκ. Η Πλατφόρμα είναι ένας ζωντανός οργανισμός, που επικοινωνεί σε τακτική βάση, μιλούμε, γράφουμε και οργανώνουμε κοινές εκδηλώσεις και συνέδρια.
Οι Ε/Κ καθηγητές
Εργάζεστε περισσότερο για την παιδεία της λύσης και της επανένωσης. Πώς μπορεί να επιτευχθεί αυτός ο στόχος;
Γρηγόρης: Κατ΄ αρχή πρέπει να αφαιρεθούν οι εθνικιστικές στρεβλώσεις από την παιδεία. Και στην ε/κ κοινότητα και στην τ/κ. Στην τ/κ κοινότητα φαίνεται ότι γίνεται μεγαλύτερη πρόοδος. Ακόμα και τα βιβλία της ιστορίας άλλαξαν το 2004, όταν ανέβηκε στην εξουσία ο Ταλάτ. Βέβαια, όταν εξελέγη ο Έρογλου τα άλλαξε ξανά, βάζοντας κάποια εθνικιστικά στοιχεία μέσα, όμως η διαφορά μεταξύ των δύο κοινοτήτων είναι πως στην τ/κ υπάρχουν πάρα πολλοί εκπαιδευτικοί που στηρίζουν σταθερά την ειρήνη, την επανένωση και είναι κόντρα στον εθνικισμό. Αυτοί αντιπροσωπεύουν μια τεράστια μερίδα των Τ/Κ δασκάλων και καθηγητών. Οπόταν και εθνικιστικά βιβλία να υπάρχουν, όταν ο δάσκαλος δεν είναι εθνικιστής το μάθημα μπορεί να διαμορφώσει παιδεία. Στην ε/κ κοινότητα έχουμε ένα ζήτημα και θα το πω έξω από τα δόντια. Θεωρώ ότι μια μεγάλη μερίδα Ε/Κ εκπαιδευτικών εκφράζονται με εθνικιστικό τρόπο. Θα θυμάστε την ανακοίνωση της ΟΕΛΜΕΚ παλαιότερα εναντίον του υπ. Παιδείας, ζητώντας να αποκαταστήσει τη σωστή εκδοχή της ιστορίας. Ή η ηγεσία της ΠΟΕΔ όπου έβγαλε μια ανακοίνωση με την οποία έλεγε ότι κάνει κακό η επαφή των Ε/Κ μαθητών δημοτικού με τους Τ/Κ συνομήλικούς τους.
Η αποκλειστικότητα του πόνου
Πρόσφατα επισκέφθηκα ένα δημοτικό σχολείο. Στις πινακίδες υπήρχαν τα ίδια θέματα που φιλοξενούνταν στα σέλοτεξ όταν ήμουνα κι εγώ στο δημοτικό, λίγα χρόνια μετά τον πόλεμο. Κι αν τότε ένα στεγνό «Δεν Ξεχνώ», ο αριθμός των αγνοουμένων, οι πεσόντες, τα κατεχόμενα χωριά ήταν αναπόσπαστο κομμάτι της κουλτούρας της μνήμης, εντυπωσιάστηκα γιατί ένιωσα ότι τόσα χρόνια μετά και με τις προσπάθειες λύσης του Κυπριακού, το σχολείο δεν έκανε ένα βήμα παραπέρα για να εμπεδώσει την κουλτούρα της επανένωσης. Θα μπορούσε π.χ. δίπλα από τους αγνοούμενους να υπάρχει και η ιστορία της αναγνώρισης μερίδας απ΄ εκείνους. Πώς το σχολιάζετε;
Γιώργος: Δεν έχω πλέον την άμεση εμπειρία της δημοτικής εκπαίδευσης, αλλά από τις εμπειρίες μου, τις ανακοινώσεις, τα όσα ακούμε γενικότερα, θεωρώ ότι οι εθνικιστικές στρεβλώσεις υπάρχουν. Μπορεί κάποια συνθήματα να είναι πιο μαλακά ή πιο έμμεσα πια, αλλά θεωρώ ότι η ελληνοκυπριακή παιδεία υπερτονίζει το ελληνικό στοιχείο.
Μπολιάζουμε στα παιδιά μόνο τον πόνο από το θλιβερό παρελθόν και το μέλλον το αφήνουμε να επικρέμαται σαν σύνθημα.
Γιώργος: Γενικότερα οι ιστορικές αναδρομές που γίνονται μέσα στα πλαίσια της κυπριακής εκπαίδευσης, ουσιαστικά θυματοποιούν περισσότερο τους Ε/Κ. Αυτό δεν σημαίνει ότι πρέπει να επισκιάζεται η κατοχή, ο ρόλος του ιμπεριαλισμού και της Τουρκίας. Αλλά μέσα στα πλαίσια της τοπικής διάστασης του κυπριακού προβλήματος, η ε/κ παιδεία και η εκπαίδευση είναι ετεροβαρής και τείνουν προς τη θυματοποίηση των Ε/Κ και πολύ λιγότερο των Τ/Κ. Αυτό είναι ιστορική στρέβλωση και δεν επιτρέπει τη διαμόρφωση κουλτούρας λύσης.
Γρηγόρης: Υπάρχει αυτό το μονοπώλιο του πόνου. Λες και δεν υπάρχουν Τ/Κ αγνοούμενοι και πρόσφυγες, ή λες κι ο πόλεμος δεν έφερε κακό σε ολόκληρο τον πληθυσμό της χώρας. Αυτή η αντίληψη παραμένει η ίδια εδώ και δεκαετίες. Μπορεί από τότε να άνοιξαν τα οδοφράγματα να αυξηθήκαν στο ελάχιστο οι αναφορές στην τ/κ κοινότητα, αλλά επί της ουσίας υπάρχει μια θέση ότι, ένα περίπου, η Κύπρος είναι η ε/κ κοινότητα.
Συνεπώς δεν πρέπει να αναρωτιόμαστε γιατί δεν βγήκαν άλλοι να εκφράσουν συμπαράσταση στον αγώνα των Τουρκοκυπρίων.
Γιώργος: Αυτή η νοοτροπία δεν επιτρέπει σε πολύ κόσμο να ξεπεράσει φοβίες, να βγει στους δρόμους, να μιλήσει για αλληλεγγύη και να περάσει μήνυμα συμπαράταξης. Υπήρξε πρόοδος. Όταν ήμασταν εμείς μαθητές κυκλοφορούσαν φυλλάδια, ειδικά σε περιόδους εθνικών εορτών, που έγραφαν «καλός Τούρκος, νεκρός Τούρκος». Αυτές πλέον δεν είναι τόσο διαδεδομένες μέθοδοι εθνικιστικής συνείδησης. Όμως υπάρχει αυτή η επικέντρωση στη θυματοποίηση των Ε/Κ και μόνο. Την τελευταία δεκαετία πάρα πολλοί ακαδημαϊκοί, ανεξαρτήτως πολιτικού χώρου, ανέδειξαν το ζήτημα στην ε/κ παιδεία. Το λυπηρό είναι πως αυτά τα επιστημονικά πορίσματα δεν έχουν την ανάλογη προβολή στην κυπριακή πραγματικότητα.
Γρηγόρης: Αυτή η γνώση επειδή συγκρούεται με εθνικιστικά ιδεολογήματα του παρελθόντος, δεν καταφέρνει να περάσει στην εκπαίδευση. Μα η Ακαδημία και το Πανεπιστήμιο πρέπει ουσιαστικά να επικοινωνούν με την κοινωνία και την Παιδεία! Δεν γίνεται να χρησιμοποιούνται ακόμη τα εγχειρίδια και οι προσεγγίσεις του ΄60 και του ΄70.
Τα οποία εμπεδώνουν το φόβο στα παιδιά.
Γρηγόρης: Θεωρείται σήμερα αιρετικό να διασταυρώσεις το οδόφραγμα. Μα οι Ε/Κ και οι Τ/Κ μαθητές πρέπει να έρθουν πρόσωπο με πρόσωπο για να καταλάβουν στην πράξη ότι ο εθνικισμός δεν μας πάει μπροστά. Όταν κάναμε τις πρώτες εκδηλώσεις το 2005 και φέραμε Τ/Κ μαθητές, σε συνεργασία με τους εκπαιδευτικούς τους και επισκεφτήκαμε σχολεία στη Λάρνακα και στη Λευκωσία, υπήρχε ένα μούδιασμα. Μια απόσταση. Να μην έρθουν στο σχολείο μας...
Πήγατε κι εσείς στην άλλη πλευρά;
Γρηγόρης: Ναι. Μια φορά έγινε επίσκεψη σε σχολείο και ήταν με την έγκριση των γονιών. Ήταν μη εργάσιμη μέρα του σχολείου. Το 2008. Όμως εμείς ως εκπαιδευτικοί κάνουμε συχνά επισκέψεις σε σχολεία τουρκοκυπριακά. Με τους μαθητές είναι πιο δύσκολο γιατί υπάρχει αντίδραση από πλευράς των ελληνοκυπριακών εκπαιδευτικών οργανώσεων.
Ποια Κοινωνία Πολιτών;
Ο στόχος του υπουργείου Παιδείας που προσπαθεί να μπάσει την κουλτούρα λύσης στα σχολεία βοήθησε καθόλου;
Γρηγόρης: Σε πολύ μικρό βαθμό. Δεν υπάρχουν πολλοί εκπαιδευτικοί να τον υλοποιήσουν. Σε κάθε σχολείο υπάρχουν κάποιοι εκπαιδευτικοί που κάνουν κάποιες εκδηλώσεις και αυτοί οι εκπαιδευτικοί τυχαίνει να είναι και της Πλατφόρμας. Ήταν πολύ καλή η προσπάθεια του κ. Ανδρέα Δημητρίου, αλλά πρέπει να πάμε ένα βήμα παρακάτω. Χρειάζεται περισσότερη αποφασιστικότητα. Αν θέλουμε φυσικά να επανενωθεί η Κύπρος....
Γιώργος: Χρειάζεται περισσότερη κινητικότητα σε κοινωνικό επίπεδο, από την οποία να τροφοδοτείται και η πολιτική ηγεσία η οποία διαπραγματεύεται.
Μα τι να περιμένουμε από μια Κοινωνία Πολιτών σχεδόν ανύπαρκτη;
Γρηγόρης: Δεν θα έλεγα ότι είναι ανύπαρκτη. Υπάρχει όμως μια γενικευμένη αδιαφορία εκ μέρους των Ε/Κ. Δεν είναι μόνο η Κοινωνία των Πολιτών αδύνατη. Είναι και τα ίδια τα κόμματα ως μηχανισμοί αδύναμοι.
Γιώργος: Η Κοινωνία των Πολιτών είναι πιο πλούσια από προηγουμένως, αλλά -και αυτό το αλλά έχει τεράστια σημασία- είναι πιο πλούσια σε τμηματικά συμφέροντα κι όχι σε ιδεώδη όπως το ιδεώδες της λύσης.
Δεν είναι τουλάχιστον λυπηρό, οι Τ/Κ να καλούν την Τουρκία να φύγει απ΄ εδώ κι εμείς να μην κάνουμε τίποτα;
Γρηγόρης: Έγιναν κάποιες συναντήσεις, βγήκαν κάποιες ανακοινώσεις, όμως δεν πιστεύω πως είναι τυχαίο που βρέθηκε η Πλατφόρμα να κάνει εκδηλώσεις. Είμαστε έντονα δραστήριοι εδώ κι αρκετά χρόνια, κι είχαμε και το θάρρος να βγούμε στο δρόμο.
Μα τέτοιους εκπαιδευτικούς θέλουμε. Να βγαίνουν μπροστά...
Γρηγόρης: Στο βορρά είχαν σημαντικό ρόλο σ΄ αυτές τις κινητοποιήσεις οι εκπαιδευτικοί. Γιατί είμαστε λίγοι απ΄ εδώ; Έχει πολλούς παράγοντες...
Γιώργος: Η προπαγάνδα εναντίον της λύσης, η οποία πολλές φορές μπορεί να είναι έμμεση αλλά κάνει τη δουλειά της, είναι ένας από αυτούς τους λόγους. 'Αλλος λόγος είναι ότι μερίδα των ΜΜΕ, ίσως η πλειοψηφία των ΜΜΕ, στηρίζει τις εθνικιστικές δυνάμεις.
Γρηγόρης: Στα τηλεοπτικά Μέσα είναι συντριπτική η νίκη του εθνικισμού. Κι όταν έχεις ταυτόχρονα μια παιδεία εθνικιστική, μια εκκλησία με τεράστια οικονομική και πολιτική εξουσία η οποία έχει εθνικιστική ηγεσία -τις προάλλες θα θυμάστε την εκστρατεία που έκανε μοιράζοντας φυλλάδια- αντιλαμβάνεστε ότι υπάρχει ένας μηχανισμός προπαγάνδας που έχει σκοπό να εμποδίσει τη λύση του Κυπριακού. Κι αυτός ο μηχανισμός δεν είναι το ΕΛΑΜ. Το ΕΛΑΜ είναι η ακροδεξιά συνιστώστασα αυτής της κατάστασης. Οι δυνάμεις που εναντιώνονται στην επανένωση της χώρας είναι σοβαρές μέσα στην κοινωνία. Και μέσα στα κόμματα, υπάρχουν σοβαρές δυνάμεις προς τον εθνικισμό.
Αναρωτιέμαι τώρα, ένας άνθρωπος που υποστηρίζει ό,τι κι εσείς, τι τον εμποδίζει να πάει σε μια διαδήλωση και να στείλει ένα μήνυμα ειρήνης;
Γρηγόρης: Το βασικό ζήτημα, πέραν από τις δυνάμεις του απορριπτισμού που είναι δυνατές με πολλά λεφτά κι εξουσία, με διασυνδέσεις με το κράτος, είναι η απογοήτευση του κόσμου. Το 2004 επέφερε τραγικό πλήγμα στην επαναπροσέγγιση η οποία υπήρχε δυνατά από το ΄90 και κορυφώθηκε και μαζικοποιήθηκε το 2003 με το άνοιγμα των οδοφραγμάτων. Το πέρασμα στην αντίθετη πλευρά μετά το 2004 σταμάτησε. Υπάρχει μια σημαντική μειοψηφία του 10 -15% που συνεχίζει να διασταυρώνει τα οδοφράγματα, και να έχει επαφές με την άλλη πλευρά, αλλά δεν μπορεί να συγκριθεί τούτο με το βαθμό που υπάρχει στην τ/κ κοινότητα.
--------------------------------------------------------------------------------
Θεωρείτε πως έχουμε ξανά συνθήκες 2003;
Γρηγόρης: Ναι, αν κι αυτή τη φορά δεν καταφέρνει η ε/κ κοινότητα να αφουγκραστεί το τι γίνεται και να δράσει, θα είναι πιο καθοριστική η ήττα σε σχέση με εκείνη που υπέστη το κίνημα της λύσης και της επανένωσης το 2004.
Γιώργος: Ταυτόχρονα καταβάλλονται και προσπάθειες για λύση σε πολιτικό επίπεδο. Προσωπικά πιστεύω ότι η παρούσα Κυβέρνηση κάνει ουσιαστικές προσπάθειες και πρέπει να υποστηριχθεί στην προσπάθειά της για λύση. Όμως το κοινωνικό επίπεδο είναι πάρα πολύ σημαντικό και ίσως μια αποτυχία να ενώσουμε τις φωνές μας με τους Τ/Κ, να μεταφραστεί και σε αποτυχία στο πολιτικό.
Γρηγόρης: Θεωρώ ότι η σημερινή Κυβέρνηση σαφέστατα σημείωσε πρόοδο σε σχέση με την προηγούμενη, όσον αφορά στις συνομιλίες. Όμως εκεί που απέτυχε είναι στην καλλιέργεια του κλίματος λύσης. Δεν είναι τόσο στις συνομιλίες που δεν πάμε καλά. Εκεί επιτεύχθηκαν κι επιτυχίες. Αλλά περισσότερο στην κοινωνία. Δεν είναι δυνατόν να μην υπάρχει μια ευαισθητοποίηση μέσα στον κόσμο, ένα όραμα, μια ελπίδα. Έρχομαι πίσω στην προηγούμενη ερώτηση... Γιατί δεν έχουμε πολύ κόσμο. Διότι πολύς κόσμος δεν ελπίζει για λύση. Και σκέφτεται γιατί να πάει σε μια εκδήλωση. Για να είναι γραφικός;
Γιώργος: Μέσα από τις κινητοποιήσεις βγαίνει άλλο ένα δυνατό μήνυμα. Ότι έχουμε και οι δυο κοινότητες ακόμη έναν κοινό εχθρό εκτός από τον εθνικισμό. Την Τουρκία. Και είναι άλλο ένα σημείο που μας ενώνει. Που μπορεί να χρησιμοποιηθεί και ως πολιτικό επιχείρημα στους διστακτικούς της επανένωσης.
Μας έφαγαν οι δυνάμεις του απορριπτισμού
--------------------------------------------------------------------------------
Την ώρα που η πλειοψηφία των Ελληνοκυπρίων ετοιμαζόταν για το καρναβάλι και το ενδιαφέρον στρεφόταν στις πελλόμασκες, μια μικρή ομάδα ανθρώπων διαδήλωνε στο τέρμα της Λήδρας στέλνοντας μήνυμα αλληλεγγύης στους Τουρκοκύπριους। Ήταν το απόγευμα της περασμένης Τετάρτης, 2 Μαρτίου, ημέρα κατά την οποία πραγματοποιήθηκε το δεύτερο μεγάλο συλλαλητήριο ύπαρξης κι επιβίωσης των Τουρκοκυπρίων στην κατεχόμενη Λευκωσία।
Ήταν και η δεύτερη φορά που αυτοί οι λίγοι κατέβαιναν στους δρόμους. Παρόμοια εκδήλωση είχαν πραγματοποιήσει και τρεις βδομάδες πριν, στο ίδιο σημείο, για τον ίδιο λόγο. Ποιοι είναι αυτοί και γιατί είναι η μόνη μερίδα Ελληνοκυπρίων που αυτή τη στιγμή δηλώνουν εμπράκτως τη στήριξή τους στον αγώνα και τη διαμαρτυρία των Τουρκοκυπρίων;
Απαντήσεις δίνουν δύο ενεργά μέλη της Πλατφόρμας Ε/Κ και Τ/Κ Εκπαιδευτικών «Ενωμένη Κύπρος». Ο Γιώργος Χαραλάμπους και ο Γρηγόρης Ιωάννου. Είναι εκπαιδευτικοί κι εργάζονται στην τριτοβάθμια εκπαίδευση. Η Πλατφόρμα ιδρύθηκε τον Νοέμβριο του 2004 και σε αυτήν συμμετέχουν Ε/Κ και Τ/Κ εκπαιδευτικοί. Στο τουρκοκυπριακό τμήμα της πλατφόρμας συμμετέχουν επίσημα τα συνδικάτα των εκπαιδευτικών, ενώ στο ελληνοκυπριακό τμήμα η πρωτοβουλία στηρίζεται σε μια ομάδα δραστήριων εκπαιδευτικών. Είναι αυτοί που διοργανώνουν τις εκδηλώσεις.
Ποια ακριβώς είναι η δράση της Πλατφόρμας Ενωμένη Κύπρος;
Γρηγόρης: Τ/Κ και Ε/Κ εκπαιδευτικοί συνεργαζόμαστε στενά και προσπαθούμε να κάνουμε κοινές εκδηλώσεις και στις δύο πλευρές. Ως ελληνοκυπριακό τμήμα της Πλατφόρμας, κινούμαστε σε δύο άξονες: Ο πρώτος είναι ο αγώνας για τη λύση, ασκώντας πιέσεις στις κυβερνήσεις ώστε να προχωρήσουν σε συμφωνία που θα επανενώσει τη χώρα μας. Και ο δεύτερος είναι ο αγώνας κατά του εθνικισμού, κυρίαρχος στην παιδεία ειδικά στην ελληνοκυπριακή κοινότητα, στο εκπαιδευτικό σύστημα. Εκδίδουμε επίσης από το 2008 το «Καλέμι», έντυπο που κυκλοφορεί από χέρι σε χέρι ανάμεσα στους καθηγητές όπου παρουσιάζονται οι δράσεις της Πλατφόρμας και αναλύονται εκπαιδευτικά ζητήματα. Όπως για παράδειγμα, η προσπάθεια της Κυβέρνησης για τη μεταρρύθμιση, την οποία εμείς στηρίξαμε κι απογοητευτήκαμε που δεν προχώρησε στο βαθμό που θα θέλαμε, ειδικά στο μάθημα της ιστορίας. Πριν δυο περίπου χρόνια δημιουργήσαμε κι ένα μπλογκ. Η Πλατφόρμα είναι ένας ζωντανός οργανισμός, που επικοινωνεί σε τακτική βάση, μιλούμε, γράφουμε και οργανώνουμε κοινές εκδηλώσεις και συνέδρια.
Οι Ε/Κ καθηγητές
Εργάζεστε περισσότερο για την παιδεία της λύσης και της επανένωσης. Πώς μπορεί να επιτευχθεί αυτός ο στόχος;
Γρηγόρης: Κατ΄ αρχή πρέπει να αφαιρεθούν οι εθνικιστικές στρεβλώσεις από την παιδεία. Και στην ε/κ κοινότητα και στην τ/κ. Στην τ/κ κοινότητα φαίνεται ότι γίνεται μεγαλύτερη πρόοδος. Ακόμα και τα βιβλία της ιστορίας άλλαξαν το 2004, όταν ανέβηκε στην εξουσία ο Ταλάτ. Βέβαια, όταν εξελέγη ο Έρογλου τα άλλαξε ξανά, βάζοντας κάποια εθνικιστικά στοιχεία μέσα, όμως η διαφορά μεταξύ των δύο κοινοτήτων είναι πως στην τ/κ υπάρχουν πάρα πολλοί εκπαιδευτικοί που στηρίζουν σταθερά την ειρήνη, την επανένωση και είναι κόντρα στον εθνικισμό. Αυτοί αντιπροσωπεύουν μια τεράστια μερίδα των Τ/Κ δασκάλων και καθηγητών. Οπόταν και εθνικιστικά βιβλία να υπάρχουν, όταν ο δάσκαλος δεν είναι εθνικιστής το μάθημα μπορεί να διαμορφώσει παιδεία. Στην ε/κ κοινότητα έχουμε ένα ζήτημα και θα το πω έξω από τα δόντια. Θεωρώ ότι μια μεγάλη μερίδα Ε/Κ εκπαιδευτικών εκφράζονται με εθνικιστικό τρόπο. Θα θυμάστε την ανακοίνωση της ΟΕΛΜΕΚ παλαιότερα εναντίον του υπ. Παιδείας, ζητώντας να αποκαταστήσει τη σωστή εκδοχή της ιστορίας. Ή η ηγεσία της ΠΟΕΔ όπου έβγαλε μια ανακοίνωση με την οποία έλεγε ότι κάνει κακό η επαφή των Ε/Κ μαθητών δημοτικού με τους Τ/Κ συνομήλικούς τους.
Η αποκλειστικότητα του πόνου
Πρόσφατα επισκέφθηκα ένα δημοτικό σχολείο. Στις πινακίδες υπήρχαν τα ίδια θέματα που φιλοξενούνταν στα σέλοτεξ όταν ήμουνα κι εγώ στο δημοτικό, λίγα χρόνια μετά τον πόλεμο. Κι αν τότε ένα στεγνό «Δεν Ξεχνώ», ο αριθμός των αγνοουμένων, οι πεσόντες, τα κατεχόμενα χωριά ήταν αναπόσπαστο κομμάτι της κουλτούρας της μνήμης, εντυπωσιάστηκα γιατί ένιωσα ότι τόσα χρόνια μετά και με τις προσπάθειες λύσης του Κυπριακού, το σχολείο δεν έκανε ένα βήμα παραπέρα για να εμπεδώσει την κουλτούρα της επανένωσης. Θα μπορούσε π.χ. δίπλα από τους αγνοούμενους να υπάρχει και η ιστορία της αναγνώρισης μερίδας απ΄ εκείνους. Πώς το σχολιάζετε;
Γιώργος: Δεν έχω πλέον την άμεση εμπειρία της δημοτικής εκπαίδευσης, αλλά από τις εμπειρίες μου, τις ανακοινώσεις, τα όσα ακούμε γενικότερα, θεωρώ ότι οι εθνικιστικές στρεβλώσεις υπάρχουν. Μπορεί κάποια συνθήματα να είναι πιο μαλακά ή πιο έμμεσα πια, αλλά θεωρώ ότι η ελληνοκυπριακή παιδεία υπερτονίζει το ελληνικό στοιχείο.
Μπολιάζουμε στα παιδιά μόνο τον πόνο από το θλιβερό παρελθόν και το μέλλον το αφήνουμε να επικρέμαται σαν σύνθημα.
Γιώργος: Γενικότερα οι ιστορικές αναδρομές που γίνονται μέσα στα πλαίσια της κυπριακής εκπαίδευσης, ουσιαστικά θυματοποιούν περισσότερο τους Ε/Κ. Αυτό δεν σημαίνει ότι πρέπει να επισκιάζεται η κατοχή, ο ρόλος του ιμπεριαλισμού και της Τουρκίας. Αλλά μέσα στα πλαίσια της τοπικής διάστασης του κυπριακού προβλήματος, η ε/κ παιδεία και η εκπαίδευση είναι ετεροβαρής και τείνουν προς τη θυματοποίηση των Ε/Κ και πολύ λιγότερο των Τ/Κ. Αυτό είναι ιστορική στρέβλωση και δεν επιτρέπει τη διαμόρφωση κουλτούρας λύσης.
Γρηγόρης: Υπάρχει αυτό το μονοπώλιο του πόνου. Λες και δεν υπάρχουν Τ/Κ αγνοούμενοι και πρόσφυγες, ή λες κι ο πόλεμος δεν έφερε κακό σε ολόκληρο τον πληθυσμό της χώρας. Αυτή η αντίληψη παραμένει η ίδια εδώ και δεκαετίες. Μπορεί από τότε να άνοιξαν τα οδοφράγματα να αυξηθήκαν στο ελάχιστο οι αναφορές στην τ/κ κοινότητα, αλλά επί της ουσίας υπάρχει μια θέση ότι, ένα περίπου, η Κύπρος είναι η ε/κ κοινότητα.
Συνεπώς δεν πρέπει να αναρωτιόμαστε γιατί δεν βγήκαν άλλοι να εκφράσουν συμπαράσταση στον αγώνα των Τουρκοκυπρίων.
Γιώργος: Αυτή η νοοτροπία δεν επιτρέπει σε πολύ κόσμο να ξεπεράσει φοβίες, να βγει στους δρόμους, να μιλήσει για αλληλεγγύη και να περάσει μήνυμα συμπαράταξης. Υπήρξε πρόοδος. Όταν ήμασταν εμείς μαθητές κυκλοφορούσαν φυλλάδια, ειδικά σε περιόδους εθνικών εορτών, που έγραφαν «καλός Τούρκος, νεκρός Τούρκος». Αυτές πλέον δεν είναι τόσο διαδεδομένες μέθοδοι εθνικιστικής συνείδησης. Όμως υπάρχει αυτή η επικέντρωση στη θυματοποίηση των Ε/Κ και μόνο. Την τελευταία δεκαετία πάρα πολλοί ακαδημαϊκοί, ανεξαρτήτως πολιτικού χώρου, ανέδειξαν το ζήτημα στην ε/κ παιδεία. Το λυπηρό είναι πως αυτά τα επιστημονικά πορίσματα δεν έχουν την ανάλογη προβολή στην κυπριακή πραγματικότητα.
Γρηγόρης: Αυτή η γνώση επειδή συγκρούεται με εθνικιστικά ιδεολογήματα του παρελθόντος, δεν καταφέρνει να περάσει στην εκπαίδευση. Μα η Ακαδημία και το Πανεπιστήμιο πρέπει ουσιαστικά να επικοινωνούν με την κοινωνία και την Παιδεία! Δεν γίνεται να χρησιμοποιούνται ακόμη τα εγχειρίδια και οι προσεγγίσεις του ΄60 και του ΄70.
Τα οποία εμπεδώνουν το φόβο στα παιδιά.
Γρηγόρης: Θεωρείται σήμερα αιρετικό να διασταυρώσεις το οδόφραγμα. Μα οι Ε/Κ και οι Τ/Κ μαθητές πρέπει να έρθουν πρόσωπο με πρόσωπο για να καταλάβουν στην πράξη ότι ο εθνικισμός δεν μας πάει μπροστά. Όταν κάναμε τις πρώτες εκδηλώσεις το 2005 και φέραμε Τ/Κ μαθητές, σε συνεργασία με τους εκπαιδευτικούς τους και επισκεφτήκαμε σχολεία στη Λάρνακα και στη Λευκωσία, υπήρχε ένα μούδιασμα. Μια απόσταση. Να μην έρθουν στο σχολείο μας...
Πήγατε κι εσείς στην άλλη πλευρά;
Γρηγόρης: Ναι. Μια φορά έγινε επίσκεψη σε σχολείο και ήταν με την έγκριση των γονιών. Ήταν μη εργάσιμη μέρα του σχολείου. Το 2008. Όμως εμείς ως εκπαιδευτικοί κάνουμε συχνά επισκέψεις σε σχολεία τουρκοκυπριακά. Με τους μαθητές είναι πιο δύσκολο γιατί υπάρχει αντίδραση από πλευράς των ελληνοκυπριακών εκπαιδευτικών οργανώσεων.
Ποια Κοινωνία Πολιτών;
Ο στόχος του υπουργείου Παιδείας που προσπαθεί να μπάσει την κουλτούρα λύσης στα σχολεία βοήθησε καθόλου;
Γρηγόρης: Σε πολύ μικρό βαθμό. Δεν υπάρχουν πολλοί εκπαιδευτικοί να τον υλοποιήσουν. Σε κάθε σχολείο υπάρχουν κάποιοι εκπαιδευτικοί που κάνουν κάποιες εκδηλώσεις και αυτοί οι εκπαιδευτικοί τυχαίνει να είναι και της Πλατφόρμας. Ήταν πολύ καλή η προσπάθεια του κ. Ανδρέα Δημητρίου, αλλά πρέπει να πάμε ένα βήμα παρακάτω. Χρειάζεται περισσότερη αποφασιστικότητα. Αν θέλουμε φυσικά να επανενωθεί η Κύπρος....
Γιώργος: Χρειάζεται περισσότερη κινητικότητα σε κοινωνικό επίπεδο, από την οποία να τροφοδοτείται και η πολιτική ηγεσία η οποία διαπραγματεύεται.
Μα τι να περιμένουμε από μια Κοινωνία Πολιτών σχεδόν ανύπαρκτη;
Γρηγόρης: Δεν θα έλεγα ότι είναι ανύπαρκτη. Υπάρχει όμως μια γενικευμένη αδιαφορία εκ μέρους των Ε/Κ. Δεν είναι μόνο η Κοινωνία των Πολιτών αδύνατη. Είναι και τα ίδια τα κόμματα ως μηχανισμοί αδύναμοι.
Γιώργος: Η Κοινωνία των Πολιτών είναι πιο πλούσια από προηγουμένως, αλλά -και αυτό το αλλά έχει τεράστια σημασία- είναι πιο πλούσια σε τμηματικά συμφέροντα κι όχι σε ιδεώδη όπως το ιδεώδες της λύσης.
Δεν είναι τουλάχιστον λυπηρό, οι Τ/Κ να καλούν την Τουρκία να φύγει απ΄ εδώ κι εμείς να μην κάνουμε τίποτα;
Γρηγόρης: Έγιναν κάποιες συναντήσεις, βγήκαν κάποιες ανακοινώσεις, όμως δεν πιστεύω πως είναι τυχαίο που βρέθηκε η Πλατφόρμα να κάνει εκδηλώσεις. Είμαστε έντονα δραστήριοι εδώ κι αρκετά χρόνια, κι είχαμε και το θάρρος να βγούμε στο δρόμο.
Μα τέτοιους εκπαιδευτικούς θέλουμε. Να βγαίνουν μπροστά...
Γρηγόρης: Στο βορρά είχαν σημαντικό ρόλο σ΄ αυτές τις κινητοποιήσεις οι εκπαιδευτικοί. Γιατί είμαστε λίγοι απ΄ εδώ; Έχει πολλούς παράγοντες...
Γιώργος: Η προπαγάνδα εναντίον της λύσης, η οποία πολλές φορές μπορεί να είναι έμμεση αλλά κάνει τη δουλειά της, είναι ένας από αυτούς τους λόγους. 'Αλλος λόγος είναι ότι μερίδα των ΜΜΕ, ίσως η πλειοψηφία των ΜΜΕ, στηρίζει τις εθνικιστικές δυνάμεις.
Γρηγόρης: Στα τηλεοπτικά Μέσα είναι συντριπτική η νίκη του εθνικισμού. Κι όταν έχεις ταυτόχρονα μια παιδεία εθνικιστική, μια εκκλησία με τεράστια οικονομική και πολιτική εξουσία η οποία έχει εθνικιστική ηγεσία -τις προάλλες θα θυμάστε την εκστρατεία που έκανε μοιράζοντας φυλλάδια- αντιλαμβάνεστε ότι υπάρχει ένας μηχανισμός προπαγάνδας που έχει σκοπό να εμποδίσει τη λύση του Κυπριακού. Κι αυτός ο μηχανισμός δεν είναι το ΕΛΑΜ. Το ΕΛΑΜ είναι η ακροδεξιά συνιστώστασα αυτής της κατάστασης. Οι δυνάμεις που εναντιώνονται στην επανένωση της χώρας είναι σοβαρές μέσα στην κοινωνία. Και μέσα στα κόμματα, υπάρχουν σοβαρές δυνάμεις προς τον εθνικισμό.
Αναρωτιέμαι τώρα, ένας άνθρωπος που υποστηρίζει ό,τι κι εσείς, τι τον εμποδίζει να πάει σε μια διαδήλωση και να στείλει ένα μήνυμα ειρήνης;
Γρηγόρης: Το βασικό ζήτημα, πέραν από τις δυνάμεις του απορριπτισμού που είναι δυνατές με πολλά λεφτά κι εξουσία, με διασυνδέσεις με το κράτος, είναι η απογοήτευση του κόσμου. Το 2004 επέφερε τραγικό πλήγμα στην επαναπροσέγγιση η οποία υπήρχε δυνατά από το ΄90 και κορυφώθηκε και μαζικοποιήθηκε το 2003 με το άνοιγμα των οδοφραγμάτων. Το πέρασμα στην αντίθετη πλευρά μετά το 2004 σταμάτησε. Υπάρχει μια σημαντική μειοψηφία του 10 -15% που συνεχίζει να διασταυρώνει τα οδοφράγματα, και να έχει επαφές με την άλλη πλευρά, αλλά δεν μπορεί να συγκριθεί τούτο με το βαθμό που υπάρχει στην τ/κ κοινότητα.
--------------------------------------------------------------------------------
Θεωρείτε πως έχουμε ξανά συνθήκες 2003;
Γρηγόρης: Ναι, αν κι αυτή τη φορά δεν καταφέρνει η ε/κ κοινότητα να αφουγκραστεί το τι γίνεται και να δράσει, θα είναι πιο καθοριστική η ήττα σε σχέση με εκείνη που υπέστη το κίνημα της λύσης και της επανένωσης το 2004.
Γιώργος: Ταυτόχρονα καταβάλλονται και προσπάθειες για λύση σε πολιτικό επίπεδο. Προσωπικά πιστεύω ότι η παρούσα Κυβέρνηση κάνει ουσιαστικές προσπάθειες και πρέπει να υποστηριχθεί στην προσπάθειά της για λύση. Όμως το κοινωνικό επίπεδο είναι πάρα πολύ σημαντικό και ίσως μια αποτυχία να ενώσουμε τις φωνές μας με τους Τ/Κ, να μεταφραστεί και σε αποτυχία στο πολιτικό.
Γρηγόρης: Θεωρώ ότι η σημερινή Κυβέρνηση σαφέστατα σημείωσε πρόοδο σε σχέση με την προηγούμενη, όσον αφορά στις συνομιλίες. Όμως εκεί που απέτυχε είναι στην καλλιέργεια του κλίματος λύσης. Δεν είναι τόσο στις συνομιλίες που δεν πάμε καλά. Εκεί επιτεύχθηκαν κι επιτυχίες. Αλλά περισσότερο στην κοινωνία. Δεν είναι δυνατόν να μην υπάρχει μια ευαισθητοποίηση μέσα στον κόσμο, ένα όραμα, μια ελπίδα. Έρχομαι πίσω στην προηγούμενη ερώτηση... Γιατί δεν έχουμε πολύ κόσμο. Διότι πολύς κόσμος δεν ελπίζει για λύση. Και σκέφτεται γιατί να πάει σε μια εκδήλωση. Για να είναι γραφικός;
Γιώργος: Μέσα από τις κινητοποιήσεις βγαίνει άλλο ένα δυνατό μήνυμα. Ότι έχουμε και οι δυο κοινότητες ακόμη έναν κοινό εχθρό εκτός από τον εθνικισμό. Την Τουρκία. Και είναι άλλο ένα σημείο που μας ενώνει. Που μπορεί να χρησιμοποιηθεί και ως πολιτικό επιχείρημα στους διστακτικούς της επανένωσης.
8 Μαρ 2011
Κάτι αλλάζει στην Τουρκοκυπριακή Κοινότητα; Διαχρονικές τάσεις των διακοινοτικών σχέσεων από τις προηγούμενες κινητοποιήσεις
Πρόσφατα έχουν δει το φως της δημοσιότητας διάφορα κείμενα που επιδιώκουν να αναλύσουν τη σημασία των Τουρκοκυπριακών κινητοποιήσεων. Ένα κεντρικό ερώτημα των αναλύσεων αυτών είναι αν αυτές οι κινητοποιήσεις έχουν οποιοδήποτε αντίκτυπο στην επιθυμία των Τ/Κ για επίλυση του Κυπριακού ή αν συνδέονται με αλλαγή αντιλήψεων σχετικά με την ποιότητα των διακοινοτικών σχέσεων απέναντι στους Ε/Κ . Δυστυχώς οι αναλύσεις αυτές είναι περισσότερο πολιτικές και δεν στηρίζονται σε οποιαδήποτε ερευνητική τεκμηρίωση. Στο σύντομο αυτό άρθρο θα επιδιώξω μια χαρτογράφηση της ποιότητας των διακοινοτικών σχέσεων και στις δύο κοινότητες από την περίοδο των προηγούμενων κινητοποιήσεων των Τ/Κ μέχρι σήμερα, βασιζόμενος σε ποσοτικές και ποιοτικές κοινωνιοψυχολογικές έρευνες που είχα την ευκαιρία να συντονίσω με συλλογή δεδομένων και από τις δυο κοινότητες.
Οι μαζικές κινητοποιήσεις της πλειοψηφίας των Τ/Κ πριν το δημοψήφισμα του 2004 έγιναν με σύνθημα την ένταξη στην Ευρωπαϊκή Ένωση μέσα από ένα άνοιγμα προς την Ε/Κ κοινότητα για συνεργασία στα πλαίσια λύσης Διζωνικής-Δικοινοτικής Ομοσπονδίας. Το δημοψήφισμα μπορεί να χαρακτηριστεί σημείο καμπής στην πρόσφατη ιστορία του Κυπριακού και το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος είχε δραματικές επιπτώσεις στην ποιότητα των διακοινοτικών σχέσεων όπως αυτές μπορούν να καταγραφούν από τα επίπεδα εμπιστοσύνης, στάσεις και επιθυμία για συμβίωση μεταξύ των δύο κοινοτήτων. Σε ποιοτική έρευνα εστιασμένων συζητήσεων και ποσοτική έρευνα με αντιπροσωπευτικό δείγμα 800 Ε/Κ και 853 Τ/Κ το 2007, τρία χρόνια μετά το δημοψήφισμα, καταγραφόταν μια μεγάλη δυσπιστία μεταξύ των μελών των δύο κοινοτήτων και στροφή μακριά από την συμβιβαστική λύση της Διζωνικής-Δικοινοτικής Ομοσπονδίας προς μαξιμαλιστικές θέσεις. Στην μεν Ε/Κ κοινότητα υπήρξε μια ενδυνάμωση της επιδίωξης του Ενιαίου κράτους, δηλαδή κάποιου τύπου επιστροφή στις συμφωνίες του 1960 ως την λύση του Κυπριακού προβλήματος ενώ στην Τ/Κ κοινότητα υπήρξε μια αντίθετη στροφή προς την λύση των δύο κρατών, κυρίως ως έκφραση της απογοήτευσης των Τ/Κ για το Ελληνοκυπριακό ‘όχι’ στο δημοψήφισμα το οποίο εισέπραξαν σαν απόρριψη, σαν επιθυμία των Ε/Κ για μη λύση, σαν δείγμα απουσίας επιθυμίας για διαμοιρασμό της εξουσίας ενός διεθνώς αναγνωρισμένου κράτους, και σε πολλές περιπτώσεις ένα αίσθημα ότι οι Ε/Κ ‘τα θέλουν όλα δικά τους’.
Στο επίπεδο των συλλογικών ταυτοτήτων παρουσιαζόταν ήδη μια ισχυρή τάση ενός κοινοτικού νέο-εθνικισμού και στις δύο κοινότητες με κύριο χαρακτηριστικό τις αυτονομιστικές τάσεις και από τις ‘μητέρες πατρίδες’ αλλά και από την άλλη κοινότητα. Η αλλαγή ηγεσίας στην Ε/Κ κοινότητα το 2008 και η γρήγορη πρόοδος στη διάνοιξη του οδοφράγματος της οδού Λήδρας είχε δημιουργήσει προς στιγμή προσδοκίες αντιστροφής του κλίματος αυτού στο επίπεδο των διακοινοτικών σχέσεων στην Ε/Κ κοινότητα αλλά στο βαθμό που οι συνομιλίες δεν προχώρησαν με τον αναμενόμενο ρυθμό η απογοήτευση γρήγορά επικράτησε και πάλι. Αντίθετα μέσα στην Τ/Κ κοινότητα η αλλαγή ηγεσίας στην Ε/Κ κοινότητα αποδεικνύεται ότι είχε σημαντική επίδραση στην ποιότητα των διακοινοτικών σχέσεων προς τους Ε/Κ αφού μια σύγκριση των αποτελεσμάτων έρευνας του 2007 και 2010 δείχνει σημαντική βελτίωση σε μια σειρά από μεταβλητές.
Συγκεκριμένα, παρατηρείται σημαντική βελτίωση της στάσης και εμπιστοσύνης των Τ/Κ απέναντι στους Ε/Κ ενώ ο Τουρκοκεντρισμός των Τ/Κ σημειώνει σημαντική πτώση. Ενδεικτικό της βελτίωσης των διακοινοτικών σχέσεων είναι ότι το 2007 ένα 25% των Τ/Κ δήλωνε ότι έχει τουλάχιστον ένα Ε/Κ φίλο, ενώ το 2010 το ποσοστό αυτό ανεβαίνει στο 35%. Ακόμη πιο σημαντικό είναι το γεγονός ότι οι θετικότερες στάσεις μεταφράζονται και σε θετικότερες αντιλήψεις για τον επιδιωκόμενο τρόπο επίλυσης του Κυπριακού. Χαρακτηριστικά αναφέρεται ότι όταν τους ζητήθηκε να καταδείξουν την καλύτερη μόνιμη λύση στο Κυπριακό, από 68% που προτιμούσαν τα δύο ξεχωριστά κράτη το 2007, η αντίστοιχη προτίμηση πέφτει στο 35% το 2010.
Η σημαντική βελτίωση των σχέσεων των δύο κοινοτήτων την περίοδο 2007-2010 από την σκοπιά των Τ/Κ γενικά μπορεί να χαρακτηριστεί ως μια μετακίνηση από αρνητικές προς ουδέτερες στάσεις αν και τα επίπεδα εμπιστοσύνης παραμένουν χαμηλά. Η αλλαγή αυτή δεν ήταν ικανή να αντιστρέψει τις αυτονομιστικές τάσεις της Τ/Κ κοινότητας, την απογοήτευση από τους Ε/Κ και την Ε.Ε και την δυσαρέσκεια στη διαχείριση των εσωτερικών της Τ/Κ κοινότητας από τον Μεχμέτ Αλί Ταλάτ που βρήκε διέξοδο με την εκλογή Ντερβίς Έρογλου. Η επικράτηση του Κόμματος Εθνικής Ενότητας (UBP) το 2009 και η εκλογή του Ν. Έρογλου στην ηγεσία της Τ/Κ κοινότητας το 2010 μπορεί να προκαλεί μια δυστοκία στις συνομιλίες αλλά η τάση για βελτίωση των διακοινοτικών σχέσεων στην Τ/Κ κοινότητα συνεχίζεται μέχρι σήμερα, κάτι που μπορεί να αποδοθεί σε τρείς κυρίως λόγους. Την αλλαγή ρητορικής του Ν.΄Ερογλου από την επιδίωξη των δύο κρατών στην επιδίωξη της διζωνικής-δικοινοτικής ομοσπονδίας, τις συνεχιζόμενες συχνές διελεύσεις των Τ/Κ από τα οδοφράγματα και συνακόλουθη επαφή με τους Ε/Κ που αποδεδειγμένα αυξάνει τα επίπεδα εμπιστοσύνης προς τους Ε/Κ, και την πρόσφατη τριβή με την Τουρκία για την εφαρμογή οικονομικών μεταρρυθμίσεων, τις επεμβάσεις στα εσωτερικά της Τ/Κ κοινότητας, και αυξανόμενο εποικισμό, που οδηγεί σε περεταίρω πτώση εθνικιστικών Τουρκοκεντρικών τάσεων στην Τ/Κ κοινότητα. Συγκεκριμένα, σε διαχρονική έρευνα με αντιπροσωπευτικό δείγμα (Ν=2000) και από τις δύο κοινότητες, με συλλογή δεδομένων τον Απρίλιο του 2010 και 7 μήνες μετά τον Νοέμβριο/Δεκέμβριο 2010, στην Τ/Κ κοινότητα παρουσιάζεται μια περεταίρω βελτίωση της ποιότητας των διακοινοτικών σχέσεων απέναντι στους Ε/Κ σε μια σειρά από μεταβλητές όπως για παράδειγμα μείωση του αισθήματος απειλής από την Ε/Κ κοινότητα, αύξηση της εμπιστοσύνης, ποιότητας επαφής με Ε/Κ και θετικότερης στάσης απέναντι τους.
Οι πολύ πρόσφατες αρνητικές εξελίξεις στις σχέσεις Τ/Κ –Τουρκίας πιθανότατα να ενδυναμώσουν ακόμη περισσότερο την υπάρχουσα τάση βελτίωσης των διακοινοτικών σχέσεων με τους Ε/Κ αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι οι κινητοποιήσεις θα αποκτήσουν αυτόματα και περιεχόμενο παρόμοιο με τις κινητοποιήσεις πριν το δημοψήφισμα του 2004 για λύση διζωνικής-δικοινοτικής ομοσπονδίας εκτός και αν η αγανάκτηση των Τ/Κ απέναντι στην διακυβέρνηση του UBP και την στάση υποτίμησης και εξάρτησης από την Τουρκική κυβέρνηση συνοδευτεί με σοβαρές ενδείξεις ότι η Ε/Κ πλευρά επιδιώκει την λύση του κυπριακού αλλά σε πλαίσια τέτοια που θα παρέχονται αρκετά περιθώρια αυτονομίας της Τ/Κ κοινότητας και ενισχυμένης διζωνικότητας, στα πλαίσια μιας διζωνικής/δικοινοτικής ομοσπονδίας.
Χάρης Ψάλτης
Επίκουρος Καθηγητής Κοινωνικής και Αναπτυξιακής Ψυχολογίας
Τμήμα Ψυχολογίας, Πανεπιστήμιο Κύπρου
Πρόεδρος Κυπριακού Συνδέσμου Κοινωνικής Ψυχολογίας
Υπεύθυνος Έρευνας Ομίλου Ιστορικού Διαλόγου και Έρευνας
Οι μαζικές κινητοποιήσεις της πλειοψηφίας των Τ/Κ πριν το δημοψήφισμα του 2004 έγιναν με σύνθημα την ένταξη στην Ευρωπαϊκή Ένωση μέσα από ένα άνοιγμα προς την Ε/Κ κοινότητα για συνεργασία στα πλαίσια λύσης Διζωνικής-Δικοινοτικής Ομοσπονδίας. Το δημοψήφισμα μπορεί να χαρακτηριστεί σημείο καμπής στην πρόσφατη ιστορία του Κυπριακού και το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος είχε δραματικές επιπτώσεις στην ποιότητα των διακοινοτικών σχέσεων όπως αυτές μπορούν να καταγραφούν από τα επίπεδα εμπιστοσύνης, στάσεις και επιθυμία για συμβίωση μεταξύ των δύο κοινοτήτων. Σε ποιοτική έρευνα εστιασμένων συζητήσεων και ποσοτική έρευνα με αντιπροσωπευτικό δείγμα 800 Ε/Κ και 853 Τ/Κ το 2007, τρία χρόνια μετά το δημοψήφισμα, καταγραφόταν μια μεγάλη δυσπιστία μεταξύ των μελών των δύο κοινοτήτων και στροφή μακριά από την συμβιβαστική λύση της Διζωνικής-Δικοινοτικής Ομοσπονδίας προς μαξιμαλιστικές θέσεις. Στην μεν Ε/Κ κοινότητα υπήρξε μια ενδυνάμωση της επιδίωξης του Ενιαίου κράτους, δηλαδή κάποιου τύπου επιστροφή στις συμφωνίες του 1960 ως την λύση του Κυπριακού προβλήματος ενώ στην Τ/Κ κοινότητα υπήρξε μια αντίθετη στροφή προς την λύση των δύο κρατών, κυρίως ως έκφραση της απογοήτευσης των Τ/Κ για το Ελληνοκυπριακό ‘όχι’ στο δημοψήφισμα το οποίο εισέπραξαν σαν απόρριψη, σαν επιθυμία των Ε/Κ για μη λύση, σαν δείγμα απουσίας επιθυμίας για διαμοιρασμό της εξουσίας ενός διεθνώς αναγνωρισμένου κράτους, και σε πολλές περιπτώσεις ένα αίσθημα ότι οι Ε/Κ ‘τα θέλουν όλα δικά τους’.
Στο επίπεδο των συλλογικών ταυτοτήτων παρουσιαζόταν ήδη μια ισχυρή τάση ενός κοινοτικού νέο-εθνικισμού και στις δύο κοινότητες με κύριο χαρακτηριστικό τις αυτονομιστικές τάσεις και από τις ‘μητέρες πατρίδες’ αλλά και από την άλλη κοινότητα. Η αλλαγή ηγεσίας στην Ε/Κ κοινότητα το 2008 και η γρήγορη πρόοδος στη διάνοιξη του οδοφράγματος της οδού Λήδρας είχε δημιουργήσει προς στιγμή προσδοκίες αντιστροφής του κλίματος αυτού στο επίπεδο των διακοινοτικών σχέσεων στην Ε/Κ κοινότητα αλλά στο βαθμό που οι συνομιλίες δεν προχώρησαν με τον αναμενόμενο ρυθμό η απογοήτευση γρήγορά επικράτησε και πάλι. Αντίθετα μέσα στην Τ/Κ κοινότητα η αλλαγή ηγεσίας στην Ε/Κ κοινότητα αποδεικνύεται ότι είχε σημαντική επίδραση στην ποιότητα των διακοινοτικών σχέσεων προς τους Ε/Κ αφού μια σύγκριση των αποτελεσμάτων έρευνας του 2007 και 2010 δείχνει σημαντική βελτίωση σε μια σειρά από μεταβλητές.
Συγκεκριμένα, παρατηρείται σημαντική βελτίωση της στάσης και εμπιστοσύνης των Τ/Κ απέναντι στους Ε/Κ ενώ ο Τουρκοκεντρισμός των Τ/Κ σημειώνει σημαντική πτώση. Ενδεικτικό της βελτίωσης των διακοινοτικών σχέσεων είναι ότι το 2007 ένα 25% των Τ/Κ δήλωνε ότι έχει τουλάχιστον ένα Ε/Κ φίλο, ενώ το 2010 το ποσοστό αυτό ανεβαίνει στο 35%. Ακόμη πιο σημαντικό είναι το γεγονός ότι οι θετικότερες στάσεις μεταφράζονται και σε θετικότερες αντιλήψεις για τον επιδιωκόμενο τρόπο επίλυσης του Κυπριακού. Χαρακτηριστικά αναφέρεται ότι όταν τους ζητήθηκε να καταδείξουν την καλύτερη μόνιμη λύση στο Κυπριακό, από 68% που προτιμούσαν τα δύο ξεχωριστά κράτη το 2007, η αντίστοιχη προτίμηση πέφτει στο 35% το 2010.
Η σημαντική βελτίωση των σχέσεων των δύο κοινοτήτων την περίοδο 2007-2010 από την σκοπιά των Τ/Κ γενικά μπορεί να χαρακτηριστεί ως μια μετακίνηση από αρνητικές προς ουδέτερες στάσεις αν και τα επίπεδα εμπιστοσύνης παραμένουν χαμηλά. Η αλλαγή αυτή δεν ήταν ικανή να αντιστρέψει τις αυτονομιστικές τάσεις της Τ/Κ κοινότητας, την απογοήτευση από τους Ε/Κ και την Ε.Ε και την δυσαρέσκεια στη διαχείριση των εσωτερικών της Τ/Κ κοινότητας από τον Μεχμέτ Αλί Ταλάτ που βρήκε διέξοδο με την εκλογή Ντερβίς Έρογλου. Η επικράτηση του Κόμματος Εθνικής Ενότητας (UBP) το 2009 και η εκλογή του Ν. Έρογλου στην ηγεσία της Τ/Κ κοινότητας το 2010 μπορεί να προκαλεί μια δυστοκία στις συνομιλίες αλλά η τάση για βελτίωση των διακοινοτικών σχέσεων στην Τ/Κ κοινότητα συνεχίζεται μέχρι σήμερα, κάτι που μπορεί να αποδοθεί σε τρείς κυρίως λόγους. Την αλλαγή ρητορικής του Ν.΄Ερογλου από την επιδίωξη των δύο κρατών στην επιδίωξη της διζωνικής-δικοινοτικής ομοσπονδίας, τις συνεχιζόμενες συχνές διελεύσεις των Τ/Κ από τα οδοφράγματα και συνακόλουθη επαφή με τους Ε/Κ που αποδεδειγμένα αυξάνει τα επίπεδα εμπιστοσύνης προς τους Ε/Κ, και την πρόσφατη τριβή με την Τουρκία για την εφαρμογή οικονομικών μεταρρυθμίσεων, τις επεμβάσεις στα εσωτερικά της Τ/Κ κοινότητας, και αυξανόμενο εποικισμό, που οδηγεί σε περεταίρω πτώση εθνικιστικών Τουρκοκεντρικών τάσεων στην Τ/Κ κοινότητα. Συγκεκριμένα, σε διαχρονική έρευνα με αντιπροσωπευτικό δείγμα (Ν=2000) και από τις δύο κοινότητες, με συλλογή δεδομένων τον Απρίλιο του 2010 και 7 μήνες μετά τον Νοέμβριο/Δεκέμβριο 2010, στην Τ/Κ κοινότητα παρουσιάζεται μια περεταίρω βελτίωση της ποιότητας των διακοινοτικών σχέσεων απέναντι στους Ε/Κ σε μια σειρά από μεταβλητές όπως για παράδειγμα μείωση του αισθήματος απειλής από την Ε/Κ κοινότητα, αύξηση της εμπιστοσύνης, ποιότητας επαφής με Ε/Κ και θετικότερης στάσης απέναντι τους.
Οι πολύ πρόσφατες αρνητικές εξελίξεις στις σχέσεις Τ/Κ –Τουρκίας πιθανότατα να ενδυναμώσουν ακόμη περισσότερο την υπάρχουσα τάση βελτίωσης των διακοινοτικών σχέσεων με τους Ε/Κ αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι οι κινητοποιήσεις θα αποκτήσουν αυτόματα και περιεχόμενο παρόμοιο με τις κινητοποιήσεις πριν το δημοψήφισμα του 2004 για λύση διζωνικής-δικοινοτικής ομοσπονδίας εκτός και αν η αγανάκτηση των Τ/Κ απέναντι στην διακυβέρνηση του UBP και την στάση υποτίμησης και εξάρτησης από την Τουρκική κυβέρνηση συνοδευτεί με σοβαρές ενδείξεις ότι η Ε/Κ πλευρά επιδιώκει την λύση του κυπριακού αλλά σε πλαίσια τέτοια που θα παρέχονται αρκετά περιθώρια αυτονομίας της Τ/Κ κοινότητας και ενισχυμένης διζωνικότητας, στα πλαίσια μιας διζωνικής/δικοινοτικής ομοσπονδίας.
Χάρης Ψάλτης
Επίκουρος Καθηγητής Κοινωνικής και Αναπτυξιακής Ψυχολογίας
Τμήμα Ψυχολογίας, Πανεπιστήμιο Κύπρου
Πρόεδρος Κυπριακού Συνδέσμου Κοινωνικής Ψυχολογίας
Υπεύθυνος Έρευνας Ομίλου Ιστορικού Διαλόγου και Έρευνας
6 Μαρ 2011
Θέλουμε λύση και το ίδιο ευχόμαστε να θέλουν και οι ελληνοκύπριοι...
Οι Τ/Κ δεν μπορούν να επιβιώσουν χωρίς «εμάς» γιατί μόνο μαζί «μας», ΜΟΝΟ ΜΕ ΛΥΣΗ και ΑΝΕΞΑΡΤΗΣΙΑ, μπορούν να γευτούν και να απολαύσουν την Κύπρο, να μοιραστούν οράματα, να σχεδιάσουν τον μέλλον...
ΠΗΓΗ: http://newgreekcypriot.blogspot.com
3 Μαρ 2011
Ήταν πολλά μιτσιά η Πλατεία Ινονού τελικά! (ανταπόκριση από τη μαζική διαδήλωση των Τ/κ στις २ Μαρτίου)
2 Μαρτίου 2011 – η μεγαλλύττερη συγκέντρωση στην ιστορία της τ/κ κοινότητας
Πάνω που 50 000 η συμμετοχή στη γενική απεργία τζιαι στο συλλαλητήριο κοινοτικής ύπαρξης των Τουρκοκυπρίων. Ζωντάνια, παλμός αποφασιστικότητα. Πολλά μιαλλύττερο το πλήθος που το προηγούμενο συλλαλητήριο, με πιο πολλύν πείσμα τζιαι διάθεση για αγώνα. Τα κεντρικά συνθήματα στην σκηνή ήταν “Δεν μπορείς να σωθείς μόνος. Μαζί μπορούμε να επιβιώσουμε” “Ενάντια στη διακυβέρνηση με διαταγές” τζιαι “Αυτή η χώρα είναι δική μας – εμείς θα την κυβερνήσουμε” που εστέκαν μπροστά που 2 μεγάλες σημαίες της Τουρκίας τζιαι της ΤΔΒΚ που είχαν τοποθετηθεί που τα εψές στο πίσω κτίριο. Μεγάλες σημαίες της Τουρκίας τζιαι της ΤΔΒΚ υπήρχαν τζιαι σε 2 άλλα κτίρια δίπλα – της κυβέρνησης τζιαι του στρατού.
Η ατμόσφαιρα ήταν ηλεκτρισμένη. Υπήρχαν ήδη 5-6 χιλιάδες στην Ινονού, στες θκιο μερκές τζιαι πάνω στο ενετικό τείχος. Εμφανής η παρουσία της αστυνομίας αλλά εν εφαίνετουν ότι εμπορούσεν να κάμει τζιαι πολλά πράματα. Το κλίμα ήταν μεν γιορταστικό αλλά υπήρχεν τζιαι η ένταση στον αέρα. Όι μόνον λόγω της υπαρξιακής διάστασης της κινητοποίησης αλλά τζιαι λόγω του πολιτικού πλουραλισμού τζιαι των ισορροπιών πάνω στες οποίες ήταν χτισμένος. Πρώτον στην πλατεία εμπήκεν το κομμουνιστικό συνδικάτο Ντεβίς τζιαι τελευταίον το ριζοσπαστικό κόμμα Νέα Κύπρος. Η συνδικαλιστική πλατφόρμα αποφάσισεν εχτές τα επίσημα συνθήματα τα οποία υπόγραψεν αλλά η αριστερή συνιστώσα εν εκατάφερεν να περάσει την θέση για απουσία όλων των εθνικών σημαιών. Έτσι μερικά συνδικάτα όπως η Κάμου Σεν των δεξιών δημοσίων υπαλλήλων τζιαι τμήμα της Μπες Σεν των δημοτικών υπαλλήλων, όπως τζιαι το ΔΗΚΟ του Σερντάρ Ντεκτάς είχαν. Υπήρχαν ακόμα μερικές άλλες σκόρπιες που μεμονωμένους διαδηλωτές τζιαι μέσα σε μερικά άλλα μπλοκς περιλαμβανομένου τζιαι του Ρεπουμπλικανικού Τουρκικού Κόμματος. “Η κυρία Ντεκτάς είναι εδώ μαζί μας” ανακοινώθηκεν σε κάποια φάση. “Εννά βρέξει αλωπως” σχολιάζει ο Σενέρ Ελτζιήλ που το άλλο μικρόφωνο. “Είτε βρέξει, είτε σιονίσει όμως, εμείς δαμέ θα είμαστεν” προσθέτει.
Τα κυρίαρχα συνθήματα ήταν “Υπήρξαμεν, υπάρχουμεν τζιαι θα υπάρχουμεν”, “Εμείς είμαστεν ΚΥΠΡΑΙΟΙ Τούρκοι, εσύ ποιος είσαι κύριε;” “Ειρήνη. Λύση τώρα.” “Κύπρος ανεξάρτητη, ενωμένη ομοσπονδιακή”. “Ούτε όμηρος της Τουρκίας ούτε παράρτημα των Ελληνοκυπρίων”. “Πιάσε τα πακέτα σου τζιαι φύε” τζιαι η ΚΤΟΕΟΣ των καθηγητών μήπως τζιαι δεν το εμπεδώσαν κάποιοι, είπεν το πιο ρητά “Άγκυρα άσε μας ήσυχους”. Η αστυνομία εδοκίμασεν να επέμβει αλλά εν εμπορούσεν να κάμει τζιαι πολλά πράματα. Ο Σενέρ Ελτζιήλ ήταν πάνω στην σκηνή τζιαι εκαλωσόριζεν τα μπλοκς. Ακόμα τζιαι το μπλοκ του Γιασεμί γύρω που την εφημερίδα Αφρίκα εμπήκεν μέσα στην πλατεία με κεντρικό πανώ “΄Χάτε μπάρρα” τζιαι τη φωτογραφία του Τσεμίλ Τσιτσέκ (αρμόδιος για βόριεα Κύπρο υπουργός του Ερτογάν) δίπλα τζιαι πίσω μια σημαία της Κυπριακής Δημοκρατίας η οποία εχειροκροτήθηκεν που σημαντική μερίδα του πλήθους. Ο Ελτζιήλ εφώναζεν “Που είσαστεν φασίστες; Περνά σημαία της Κυπριακής Δημοκρατίας. Εν τολμάτε να την αφαιρέσετε!” Τζιαι εσυνέχισεν “Κύριε Ερτογάν, είναι και δική μας αυτή η σημαία. Και εσύ είσαι εγγυητής αυτού του κράτους. Πως μπορείς να λαλείς δεν το αναγνωρίζεις;” Τζιαι ο Ατνάν μετά στην ομιλία του εξήγησε ότι είμαστεν και Κυπραίοι και Τούρκοι άρα μπορούμεν να έχουμεν τζιαι Κυπριακές τζιαι Τουρκικές σημαίες. Ένας τύπος έφερεν τζιαι έναν γάρο με πανώ “Είμαι ο τελευταίος Κυπραίος. Μην με αφήσετε να εξαφανιστώ”.
Θέλουμεν αυτονομία, να κυβερνούμεν εμείς τους εαυτούς μας τζιαι τον τόπο μας. Να έχουν τ/κ τον έλεγχο της αστυνομίας, της πολιτικής άμυνας, της εθνικής φρουράς, της κεντρικής τράπεζας στη βόρεια Κύπρο. Θέλουμε αυτοδιοίκηση τζιαι θέλουμε ειρήνη. Να λυθεί το κυπριακό άμεσα. Να μπούμε στην Ευρώπη. Μουσική δυνατή, ωραία τζιαι γλυτζιά. Μπέλλα τσιάο στο γνώριμο, που την προηγούμενη τους εξέγερση, τουρκοκυπριακό τέμπο. Τοπικά τα συγκροτήματα της σκηνής. Οι μερικές δεκάδες ε/κ που ήταν παρών εσιοκαριστήκαν τζιαι εντυπωσιαστήκαν που την φάση. Τρομερή εμπειρία πάντως, ιστορική μέρα για την Κύπρο, την βόρεια δηλαδή, τζείνη που έσιει ζωήν με την πολιτική έννοια του όρου.
Εσείς κουμπάρε εν κάμνετε τίποτε λαλεί μου ένας τ/κ συνάδελφος. Ήνταλως εννά έσιει λύση;
Κάτι πάω να του πω για τη Λήδρας το δείλις αλλά εν μου φκαίννει. Σούζω την κκελλέ μου τζιαι σιερετώ.
ΠΗΓΗ: www.falies.com
1 Μαρ 2011
Σενέρ Ελτζίλ: καλεί τους Ε/κ να κινητοποιηθούν κι αυτοί
Απόσπασμα από τη συνέντευξη του ΣΕΝΕΡ ΕΛΤΖΙΗΛ, 25/2/2011 στην εκπομπή ΜΠΙΣ-ΕΜΕΙΣ, ΡΙΚ
"Είμαστε αποφασισμένοι να υπερασπιστούμε τα δημοκρατικά μας δικαιώματα μέχρι τέλους।
Αναμένουμε το ίδιο από την Ελληνοκυπριακή κοινότητα.
Βγαίνουμε στις πλατείες και έχουμε δυο βασικές απαιτήσεις. Ένα – να κυβερνούμε εμείς τον τόπο μας, Δύο – να βρεθεί λύση όσο το δυνατόν πιο σύντομα για να επανενωθεί η Κύπρος.
Είναι πολύ σημαντικό, οι Ε/Κ να βγουν και αυτοί στους δρόμους, να διαδηλώσουν την επιθυμία τους για λύση. Αυτό θα στείλει ένα πολύ θετικό μήνυμα σε όλο τον κόσμο. Δεν υπάρχει νόημα μια πλευρά μόνο να θέλει λύση. Οι μαζικές οργανώσεις των Ε/Κ, θα μπορούσαν για παράδειγμα να οργανώσουν την ίδια ώρα με μας, μια διαδήλωση στην Πλατεία Ελευθερίας ή κάπου αλλού. Αυτό θα ήταν ένα πολύ σημαντικό μήνυμα για τον κόσμο. Αυτό που λέω δεν χρειάζεται συντονισμό. Οι οργανώσεις στις δυο πλευρές απλά θα εκφράσουν την κοινή τους βούληση σχετικά με το θέμα.
Δεν ζητώ από τους Ε/Κ συντρόφους και συμπατριώτες μου να έρθουν στον βορρά να μας στηρίξουν. Εμείς έχουμε τις μάζες. Αυτό που είναι σημαντικό είναι να ενεργοποιήσουν και αυτοί τις μάζες, έτσι ώστε να προβάλουμε την κοινή μας βούληση για λύση, την επανένωση της Κύπρου που θα κυβερνάται από τους Κύπριους χωρίς ξένες επιβουλές".
......................................
SENER ELCIL, 25/2/2011 BIS-EMEIS, RIK
"We are determined to defend our democratic rights to the end.
We expect the same also of the Greek Cypriot community.
We go out to the squares and we have two basic demands. One: that we should ourselves govern our place, Two: that a solution is found as soon as possible for Cyprus to be reunited.
It is very significant for the Greek Cypriots to also go out into the streets, to demonstrate their desire for a solution. This will give a very positive message to the whole world. There is no sense for only one side to want a solution. The large organisations of the Greek Cypriots, they could for example, organise for the same time as ours, a demonstration at Eleftheria (Liberation) Square or somewhere else. This would give a very significant message to the world. What I am talking about does not need to be coordinated. The organisations of the two sides can simply express a common will regarding this matter.
I am not asking my Greek Cypriot comrades and compatriots to come to ‘the north’ to support us. We can marshall the masses. What is significant is that they also activate the masses, so we can project the common will for a solution, the reunification of Cyprus and of Cyprus being governed by Cypriots without foreign impositions".
Δείτε ολόκληρη τη συνέντευξη σε προηγούμενη ανάρτηση του μπλοκ। (२६/२/2011)
"Είμαστε αποφασισμένοι να υπερασπιστούμε τα δημοκρατικά μας δικαιώματα μέχρι τέλους।
Αναμένουμε το ίδιο από την Ελληνοκυπριακή κοινότητα.
Βγαίνουμε στις πλατείες και έχουμε δυο βασικές απαιτήσεις. Ένα – να κυβερνούμε εμείς τον τόπο μας, Δύο – να βρεθεί λύση όσο το δυνατόν πιο σύντομα για να επανενωθεί η Κύπρος.
Είναι πολύ σημαντικό, οι Ε/Κ να βγουν και αυτοί στους δρόμους, να διαδηλώσουν την επιθυμία τους για λύση. Αυτό θα στείλει ένα πολύ θετικό μήνυμα σε όλο τον κόσμο. Δεν υπάρχει νόημα μια πλευρά μόνο να θέλει λύση. Οι μαζικές οργανώσεις των Ε/Κ, θα μπορούσαν για παράδειγμα να οργανώσουν την ίδια ώρα με μας, μια διαδήλωση στην Πλατεία Ελευθερίας ή κάπου αλλού. Αυτό θα ήταν ένα πολύ σημαντικό μήνυμα για τον κόσμο. Αυτό που λέω δεν χρειάζεται συντονισμό. Οι οργανώσεις στις δυο πλευρές απλά θα εκφράσουν την κοινή τους βούληση σχετικά με το θέμα.
Δεν ζητώ από τους Ε/Κ συντρόφους και συμπατριώτες μου να έρθουν στον βορρά να μας στηρίξουν. Εμείς έχουμε τις μάζες. Αυτό που είναι σημαντικό είναι να ενεργοποιήσουν και αυτοί τις μάζες, έτσι ώστε να προβάλουμε την κοινή μας βούληση για λύση, την επανένωση της Κύπρου που θα κυβερνάται από τους Κύπριους χωρίς ξένες επιβουλές".
......................................
SENER ELCIL, 25/2/2011 BIS-EMEIS, RIK
"We are determined to defend our democratic rights to the end.
We expect the same also of the Greek Cypriot community.
We go out to the squares and we have two basic demands. One: that we should ourselves govern our place, Two: that a solution is found as soon as possible for Cyprus to be reunited.
It is very significant for the Greek Cypriots to also go out into the streets, to demonstrate their desire for a solution. This will give a very positive message to the whole world. There is no sense for only one side to want a solution. The large organisations of the Greek Cypriots, they could for example, organise for the same time as ours, a demonstration at Eleftheria (Liberation) Square or somewhere else. This would give a very significant message to the world. What I am talking about does not need to be coordinated. The organisations of the two sides can simply express a common will regarding this matter.
I am not asking my Greek Cypriot comrades and compatriots to come to ‘the north’ to support us. We can marshall the masses. What is significant is that they also activate the masses, so we can project the common will for a solution, the reunification of Cyprus and of Cyprus being governed by Cypriots without foreign impositions".
Δείτε ολόκληρη τη συνέντευξη σε προηγούμενη ανάρτηση του μπλοκ। (२६/२/2011)
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)